[12.1971] Ashling, Menodora i Sarah | Pierwsze ataki Śmierciożerców

Słysząc, jak Sarze początkowo ciężko wyło sprecyzować myśli, zmieszała się nieco. Potem jednak wstyd wypłynął na jej policzki rumieńcem, kiedy zdała sobie sprawę z tego, że tym jednym drobnym aktem mogła zaprzepaścić tak wiele. Chciała dobrze, ale teraz palce zaciskały się na różdżce nieco mocniej, wycinając ją nieco przy tym. Sama nie wiedziała co sobie myślała i początkowo tonęła wręcz w tym zagubieniu, w jaką wprawiła ją reakcja Macmillan. Czy była jedną z tych osób? Nie - pokręciła nawet głową, jakby chcąc w ten sposób gorliwie zapewnić przyjaciółkę, że tak właśnie było. Ale słowa nie poszły z tym w parze, ginąc gdzieś, stłamszone poczuciem winy.
Uczuciem, które jednak dość szybko zaczęło odpływać, kiedy Dora w ogóle zastanowiła się, czy faktycznie powinna czuć się w ten umniejszający sposób. Nie winiła za swoje uczucie Sary, bo zwyczajnie znajdowała w jej kolejnych słowach sens. Wiedziała, jak niektórzy zatracali się w magii. Tej mrocznej i nieprzyjemnej. Tego też bała się w życiu najbardziej, że kiedyś to jej przytrafi się coś takiego, że magia wypaczy ją w ten straszny, nieodwracalny sposób. Że zatraci są siebie i to, czym darzyła świat.
Dom. Przez moment patrzyła na Sarah z odrobiną niepewności, na tym jednym słowie koncentrując się jakoś bardziej i uważniej mu się przyglądając. Te słowa znaczyły dla niej więcej, niż chciałaby to przyznać. Sama odnajdowała dom nie w miejscach, a ludziach i wiedząc, że dla kogoś może być właśnie czymś takim - domem, lub w tym konkretnym przypadku pachnieć jak on... Było to dla niej najważniejszą rzeczą na świecie.
- Jest to ścieżka... - powiedziała wreszcie powoli, kiedy Sarah skończyła swój pouczający wywód. Teraz już o wiele bardziej pewna siebie, nie zaciskająca nerwowo palców wokół różdżki i patrząc na Macmillan ze zwyczajną dla siebie łagodnością. - Ale każda ścieżka podąża w dwóch kierunkach - zakończyła myśl, mając nadzieję, że Macmillan pochwyci ją w odpowiedni sposób. To, co zrobiła przed chwilą mogło zaprowadzić do czegoś złego, ale jak na razie obydwie znajdowały się tutaj, wpatrzone w siebie i dzieląc tę samą żywotną energię. Chciała jeszcze raz pochwycić Sarkę za dłoń, ale w końcu cofnęła swoje, by złapać za spódnicę i ułatwić sobie podniesienie się.

Chciała powiedzieć jej jeszcze tak wiele, ale nie wiedziała jak. Nie, kiedy ciężkie buty pewnie wkroczyły do wnętrza zrujnowanego sklepu, chcąc udzielić pomocy wszelkim poszkodowanym. Dora wycofała się, pozwalając im działać, ale też zwyczajnie łamiąc się w sobie, kiedy wychodząc przed sklep zauważyła posiwiałą czuprynę, nieruchomo wystającą spod innego obalonego i osmalonego regału.

Koniec sesji