[22 czerwca 1969, Islandia] Fiordy, harce i swawole | Hjalmar & Pandora

Wyjątkowo nie dyskutowała, przytakując jedynie i udając się we wskazane przez niego miejsce. Zgodził się na taniec i jeszcze kwestia wianka, musiała być grzeczna, a alkohol jedynie jej o tym przypominał. Muzyka sprawiała, że miała jeszcze lepszy humor, o ile było to możliwe. Nawet rozejrzała się w poszukiwaniu owcy, którą widziała wcześniej, ale nie była w stanie zlokalizować tego gospodarstwa. Przedarcie przez tłumy nie było takie proste, zwłaszcza gdy było się drobniejszej postury niż mieszkańcy Islandii. W głowie wciąż jej wirowało od tańca, słyszała też w głowie słowa, które zdradził jej kamrat Hjalmara, gdy mieli okazję chwilę razem się bawić. Oparła się grzecznie o drzewo i odchyliła głowę do tyłu, przyglądając się niebu — nawet z wioski było na nim widocznych mnóstwo srebrnych punktów. Pandora usłyszała dziecięce głosy zaraz obok i jakoś tak wyszło, że kilka sekund później już z nimi rozmawiała, trochę po angielsku, trochę na migi.
Słysząc jego głos, podniosła na niego spojrzenie, bo akurat kucała przy trójce dzieciaków, a jakaś dziewczynka plotła jej warkocza. Na kolanach miała książkę o magicznych stworzeniach, która otwarta była akurat na rysunku smoka. Uśmiechnęła się, kręcąc głową. - Mam doskonałe towarzystwo. Wiedziałeś, że on lubi zwierzęta? - wskazała wzrokiem na siedzącego obok chłopaka, który chyba znał Niedźwiadka, bo spalił rumieńca na jego widok. Słysząc jego kolejne słowa i dostrzegając, że dziewczynka skończyła swoje dzieło, związując je na krańcu swoją żółtą wstążką, klasnęła w dłonie. - Zgodnie z umową i za usługę. - zaczęła, wyjmując kilka monet i wręczając każdemu z nich, dziewczynce dała spinkę, którą wcześniej miała we włosach — zwykłą, z jasnym oczkiem, a gdy chłopiec chciał oddać jej książkę, pokręciła głową. - Nie musisz, zatrzymaj sobie. To prezent. Uważajcie na siebie i bądźcie grzeczni, dobrze? - rzuciła jeszcze poważniej, wstając. Poprawiła sukienkę, machając im jeszcze na pożegnanie i zaraz znalazła się przy nim, lustrując go zaciekawionym wzrokiem. Z łatwością mógł zauważyć, że chciała zapytać, gdzie był — ale obiecała. Wysunęła dłonie, biorąc od niego kamionkę i zrobiła łyka miodu, bo jej samej zaschło w gardle. I wtedy właśnie zauważyła ślad krwi na pięści. Uniosła brew, wciskając mu naczynie w jedną dłoń, a dwiema swoimi złapała za rękę, przyglądając się jej badawczo. - Uderzyłeś się? Jak sobie uszkodzisz ręce, będzie Ci ciężko polować, powinieneś bardziej uważać, Niedźwiadku. - westchnęła z troską w głosie, jedną dłonią sięgając do bocznej kieszonki swojej torebki, z której wyjęła chusteczkę i ostrożnie spróbowała się pozbyć krwi. - Weźmiemy. Możemy wziąć miód, wódkę, gorzałkę i nawet piwo, co tylko chcesz. W końcu teraz obchodzimy Twoją wersję Lithy.
Podniosła na niego wzrok, gdy mówił, pozwalając, aby zapleciony przez jasnowłosą dziewczynkę warkocz opadł jej na lewe ramię. Było trochę wygodniej niż w rozpuszczonych włosach.
- Jestem twardsza, niż wyglądam. - stwierdziła z delikatnym wzruszeniem ramion, swoim nieustraszonym głosem, chcąc brzmieć wyjątkowo odważnie. Miód swoje zrobił, czuła się znacznie swobodniej i pewniej, nawet ocean przestawał być tak paskudnie straszny i uciekł gdzieś w odmęty jej umysłu. Nie brała pod uwagę porażki, nie myślała o negatywnych rzeczach, jak zmęczenie, czy przedzieranie się przez las. Skupiała się na tych najfajniejszych aspektach, nagrodzie za wysiłek. - Te fiordy są na wschodzie? - zapytała z ciekawością, uznając, że to pytanie nie narażało jego ciśnienia.
- Hmm? - po jego słowach spojrzała w dół, przyglądając się chwilę swojemu dekoltowi i kołyszącej się za kolanami sukience, a potem butom. Faktycznie, była trochę niezdarna. Gdyby jednak takie drobnostki miały przeszkodzić im w przygodzie, byłoby okropnie. Pijani ludzie byli też bardziej elastyczni i jak koty, spadali na cztery łapy. - Moja transmutacja nie jest najlepsza, ale na jakiś czas powinnam móc to trochę zmienić pod naszą wyprawę, jak będzie taka konieczność. Nie martw się, chyba nie sprawię Ci kłopotów. Nie więcej, niż ostatnio?
Nie mogła mu tego obiecać, ale przynajmniej będzie się starała. Sugerowała to jej mina i spojrzenie. Jej optymizm mógłby być zaraźliwy, świat byłby wtedy piękniejszym miejscem. Rozejrzała się dookoła, próbując zgadnąć, którą ścieżką będą szli — wszystkie wyglądały praktycznie tak samo i szczerze mówiąc, nie była przekonana, czy trafiłaby tak łatwo do swojego namiotu. Zanim jednak ruszą w drogę, trzeba było się zaopatrzyć. Pandora skorzystała z magicznych właściwości swojej torebki i gdy Nordgersim zapewniał trunki, ona ze straganu obok wzięła kilka przekąsek, również pod niego, pamiętając o miłości do mięsa. - I co wybrałeś?
Zapytała, gdy ruszyli — a właściwie on ruszył przodem — na swoją nocną przygodę. Miała oczywiście na myśli alkohol, mając nadzieję, że jeszcze trochę miodu się znajdzie.