Avelina nie była dobra w kontaktach z ludźmi. Wszystkich znała z przypadku, wszyscy w jej otoczeniu zazwyczaj byli ekstrawertykami, którzy nie planowali swoich ruchów, którzy wchodzili w jej życie z buta rozwalając jej dotychczasowych układ otoczenia, a od niej wymagano tego, aby się dostosowała – i robiła to doskonale. Fergus był właśnie taką osobą. Osobą, która ją złapała w szpony i porwała w wir szalonych przygód, o które nie prosiła, ale cholernie potrzebowała, aby poczuć delikatny smak życia. Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. To fakt – czas płynął dziwnie, inaczej, czasem szybko, czasem wolno.
Zmrużyła delikatnie oczy jakby chciała z niego wyczytać jego myśli, ale zwykle po prostu robiła tak, gdy sama czegoś nie rozumiała. W końcu to on do niej napisał, że chce ją poznać, a teraz mówi jej, że to ona tego chciała. Ona chciała być po prostu z nim szczera, aby wybielić swoje sumienie, które po wszystkim i tak zaszło mgłą, więc nie wyszło zbyt dobrze. Widziała jednak z nim coś pozytywnego, co powoli pomagało jej się rozluźniać.
— Pójdę najpierw zamówić – podniosła się szybko i przebrnęła między stolikami i tłumem ludzi do baru, gdzie zamówiła dla siebie jeden mały shot dla odwagi i dwie szklanki whisky. Nigdy nie myślała o etykiecie wychowania, zachowania w miejscach publicznych. Nie otaczała się ludźmi, nie wychodziła na imprezy. Żyła z nosem w kotle z tajemniczymi wywarami.
Nie, nie piła na co dzień alkoholu. Piła go bardzo rzadko. Bardzo mało, ale wiedziała, że takie rzeczy człowieka rozluźniają, działają jak koty dla Sauriela. Jak coś, co pomaga posłać umysł w dal bez poczucia konsekwencji. Wypiła shota, a potem ruszyła z powrotem do mężczyzny, gdzie znowu usiadła naprzeciwko niego. Miała nadzieję, że jego cynizm nie zauważył shota dla odwagi i nie poleci w jej kierunku jakiś niedorzeczny komentarz. Postawiła przed nim szklankę, a drugą objęła swoimi dłońmi na chwilę patrząc w bursztynową ciecz. Czy to dobrze, że to wzięła dla siebie? Może powinna wziąć herbatę?
Ona otaczała się ludźmi dobrymi, dlatego oczekiwano od niej dobrych rzeczy. Nigdy nie myślała o tym, co byłoby, gdyby wokół niej byli ludzie źli. Czy wtedy nie gryzłoby ją sumienie ze względu na to, że go podsłuchiwała? Jaka by była? Byłaby jak Sauriel? Tak samo cyniczna i posiadałaby życiowe motto wyjebania na wszystko?
Na ustach miała delikatny uśmiech, bardziej nieodgadniony, ale tak bardzo pasujący do niej. Taki prawdziwie Avelinowy. Nie był to uśmiech słodkiej dziewczynki hasającej wśród polnych kwiatów na jakiejś baśniowej polanie, a po prostu uśmiech Aveliny, prosty, delikatny, nieodgadniony.
— Też tak robiłam… – wyznała nim zdążyła się powstrzymać. Zostali przy niej ludzie, którzy chcieli przy niej być. Ona sama nie pisała do nikogo, nie odwiedzała bez zapowiedzi. Nie odsiedziała nigdy sama z własnej woli ludzi, którzy byli przy niej w Hogwarcie. Ucinała sznurki. Po prostu. – Hogwart zawsze był mały, ale myślę, że my jako dzieciaki widzieliśmy go jako wielki, ogromny świat. Czasami czułam, że śmieszne jest to, że ze wszystkich Hogwardzkich kotów trafiłeś akurat na mnie – westchnęła opierając się wygodniej o oparcie siedzenia. – Czuję się zaszczycona, że nie jestem osobą na liście do odstrzelenia Rookwood. – kącik ust uniósł się w lekkim uśmiechu, a oczy ponownie na chwilę się zmrużyły. Każdy kto znał Avelinę wiedział, że lubiła sarkazm, że lubiła zadzierać. Tak uciekała od ludzi trzymając ich na dystans, ponieważ nikt nie lubił takich osób.
— Czemu lubisz koty? – to pytanie zawsze krążyło jej po głowie, gdy go spotykała, a nigdy nie mogła mu go zadać.