Chester wychodził z założenia, że na wszystko jest właściwy czas i miejsce. Teraz nie był ten moment, w którym miał sposobność spędzić z nimi czas, jak ojciec z synem i córką. Nie była także pora spożywania wspólnego posiłku, sprzyjająca prowadzeniu bardziej trywialnych rozmów o ich samopoczuciu, pracy, wartych uwagi zdarzeniach, które miały miejsce danego dnia i tym podobnych rzeczach, o których zwykł dowiadywać się w takich chwilach. W dniach wolnych od pracy albo tuż po jej zakończeniu, jeśli nie wracał zbyt późno do posiadłości. Przecież nie będzie ich budzić ze snu, tym bardziej, że sam chciał udać się na zasłużony odpoczynek.
Panującą błogą ciszę podczas swojej wypowiedzi przyjmował z niejakim zadowoleniem. Nieprzerywanie mu postrzegał jako oznakę dobrego wychowania jego dzieci i okazywania szacunku swojemu rodzicowi. Wpoił tej dwójce respekt do swojej osoby. Synowie Alberta nie żyli. Jeden z nich okazał się wielkim zawodem dla całej ich rodziny. Jego bratanek, Sauriel lubił pyskować każdemu kto się napatoczył jakby nie pozostawił za sobą okresu młodzieńczego buntu. Za każdym razem doprowadzał go tym do szewskiej pasji i nierzadko chęć dokonania mordu na bratanku. Pod tym względem uważał, że miał przyzwoicie ułożone dzieci. To kolejny powód do tego aby móc się tym szczycić w odpowiednim towarzystwie.
Ze strony swoich dzieci Chester oczekiwał udzielenia mu przemyślanych odpowiedzi, w których nie będzie musiał doszukiwać się istnienia głębszego sensu. Postrzegał Vesperę i Ulyssesa za wyjątkowo inteligentnych i nie chciał zostać zmuszonym do zmiany swojego stanowiska w kwestii inteligenci swoich potomków. Zdawał sobie z tego sprawę, że pod wieloma względami to Vespera była bardziej do niego podobna. Pozostawał świadom, że jego syn był przeciwieństwem swojej siostry. Nie był pozbawiony przymiotów, które cenił. Nie faworyzował żadnego z nich jako ojciec. Jedynie nie mógł zaprzeczyć temu, że to Vespera zajdzie daleko.
— W istocie. Nie zamierzam zignorować tego, jednak my również musimy się do tego przygotować. Wielu czarodziejów zaszokują te postulaty, wielu nie potraktuje ich poważnie. Rewolucja potrzebuje czasu i po jego upływie Departament Przestrzegania Prawa zostanie postawiony w pełnej gotowości i przystosuje się do nowego zagrożenia, z którym dotąd nie mierzył na taką skalę. Będą w stanie podwoić patrole na ulicach magicznego Londynu, jednak nie zawsze dadzą radę obstawić strategiczne cele. Poplecznicy Czarnego Pana będą w ich oczach rebelią — Początkowo zgodził się z Vesperą. Brał pod uwagę kwestię anonimowości popleczników Czarnego Pana i to, że Ministerstwo będzie starało się zwalczać tę rebelię na większą skalę. Nie zmieniało to faktu, że jego córka wybiegła stosunkowo daleko w przyszłość. Była to przydatna umiejętność dla wszelkich planistów, ale sytuacja w Ministerstwie będzie zmieniać się w zależności od skali ich działań. Chester dobrze wiedział, jak funkcjonuje BUM i Biuro Aurorów. W końcu pracował w tym wydziale. Zawsze należało poznać swojego wroga przed walką z nim.
— Czy rozwiałem część twoich obaw, córko? Czarny Pan wie, co robi. Nie wszyscy dotrwają do tego momentu, w którym urośniemy w siłę — Zapytał rzeczowo, nie przestając wnikliwie przyglądać się własnej córce. Oczekiwał wyłącznie szczerych odpowiedzi. W dalszych słowach Vespery nie dopatrzył się kwestionowania słuszności czynów Czarnego Pana. Pomiędzy obawami a brakiem lojalności istniała pewna granica. Niektórzy polegną, niektórzy trafią do Azkabanu którego już nie opuszczą. Niektórzy przeżyją. Ci najwierniejsi z tych ostatnich zostaną wynagrodzeni przez Lorda Voldemorta. Powinni zrobić wszystko, aby znaleźć się w tej właśnie grupie.
— Niektórzy pośród nas mieli sposobność aby uczęszczać z Czarnym Panem do Hogwartu, zanim ten czarodziej przybrał to miano — Stwierdził wyłącznie, robiąc krótką pauzę na oddech. On nie miał takiej możliwości. Zdołał jednak zdobyć miesce przy boku tego czarnoksiężnika jako jego Prawa Ręka.
— Jak chociażby nasze dokonania, których Ministerstwo Magii nie będzie w stanie tak łatwo wyciszyć. Ostatecznie nasz głos będzie się niósł potężnym echem po świecie czarodziejów — Sam odniósł się do słów syna, przenosząc spojrzenie na swojego syna. Nie zakwestionował jego słów. Gdy już rewolucja nabierze rozpędu zamierzał rozkręcić propagandową machinę, która będzie zalewać świat czarodziejów odpowiednimi treściami o charakterze propagandowym i antymugolskim. Do wszystkiego potrzebował jedynie czasu i odpowiednich ludzi.
— Nigdy w to nie wątp, synu — Powiedział na koniec. przynajmniej na chwilę obecną. Najwyraźniej czekała ich dłuższa rozmowa.