03.05.2023, 19:28 ✶
- To bardzo niedobrze, jeśli nie wiesz. Możesz nie wiedzieć, co napisać na egzaminie, ale czego chcesz? – pouczyła ją Marilla. Dlaczego tak uważała? Trudno powiedzieć. Może napatrzyła się na matkę, może na siostry, a może w Hogwarcie irytowały ją niezdecydowane koleżanki. Tudzież uważała, że mieszkając tutaj, na podziemnych ścieżkach, to właśnie wiedza o tym, czego chcą – i nie było mowy o kolejnej dawce opium – oraz dążenie do tego, odróżniało je od tych zasmarkanych, cuchnących przegrańców losu, którzy tu trafiali.
Wręczyła siostrzenicy gazetę, by też mogła przeczytać artykuł. Dotyczył, choć dość pośrednio, Nobyego Leacha. Konkretnie była to informacja o brakach w Ministerstwie Magii i paru kolejnych rezygnacjach. A także wywiad z dwoma osobami, które porzuciły stanowisko już jakiś czas temu.
- Są tu ogrody, ale potrzeba by trochę starań, aby właściciele nas do nich wpuścili – stwierdziła z pewnym namysłem, zabierając się do czyszczenia narzędzi. Swój ulubiony nóż zawsze oczyszczała ręcznie, ot taki mały zwyczaj. – Możemy wybrać się do Królewskich Ogrodów. Są mugolskie i nie ma tam magicznych roślin, ale to jedno z niewielu miejsc w niemagicznym Londynie, które naprawdę warto zobaczyć – powiedziała, przecierając nóż ściereczką. Marilla wbrew pozorom czasem opuszczała podziemne ścieżki. Zwykle wtedy nogi wiodły ją do Chinetown, ale niekiedy odwiedzała i inne zakątki mugolskiego Londynu. Było jej one lepiej znane niż Pokątna czy magiczne miasteczka.
Może dlatego, że bawiło ją, jak nieświadomi ludzie kręcą się dookoła i że może bez problemu za pomocą drobnego zauroczenia namówić jakiegoś sprzedawcę, by dał jej coś za darmo? Niezbyt często, bo nie chciała przyciągnąć uwagi Brygady, ale od czasu do czasu.
Za wstęp do Ogrodów z pewnością też nie musiałyby płacić.
- Jeśli wolisz coś bardziej magicznego, czasem kupuję składniki u Sproutów w Dolinie Godryka. Mają ogromne szklarnie – uzupełniła i odłożyła nóż. Dolinę Godryka odwiedzała bardzo rzadko. To było miejsce jak z przedziwnego snu, przynajmniej w jej oczach i nie znajdowała wspólnego języka z większością mieszkańców. Ale lubiła zielarstwo oraz alchemię i doceniała kunszt Sproutów w tym pierwszym.
- A co do Leacha… właściwie nic nowego. Te jakże wspaniałe rody czystej krwi nie potrafią sobie poradzić z jednym mugolakiem – powiedziała z pewną dozą pogardy. Gdyby ktoś bruździł im na podziemnych ścieżkach, matka na pewno szybko znalazłaby sposób na to, aby sobie z nim poradzić. – Wpadli na genialny pomysł, odchodzenia z Ministerstwa w proteście. Co sprawia, że na ich stanowiska zatrudnią więcej czarowników półkrwi i szlamowatej krwi. Ale cóż, czego od nich oczekiwać… – parsknęła odwracając się do siostrzenicy. – Pewnie i tak było. Nie mam pojęcia, dlaczego robią z tego taką sensację. Prawie wszyscy mężczyźni zdradzają.
W tej nieco „lepszej” sali w palarni niekiedy pojawiali się mężczyźni w towarzystwie na pewno nie swoich żon. Nie wspominając o tym, jaką popularnością cieszył się miejscowy burdel.
- Na całe szczęście, tutaj władza Leacha nie sięga.
Wręczyła siostrzenicy gazetę, by też mogła przeczytać artykuł. Dotyczył, choć dość pośrednio, Nobyego Leacha. Konkretnie była to informacja o brakach w Ministerstwie Magii i paru kolejnych rezygnacjach. A także wywiad z dwoma osobami, które porzuciły stanowisko już jakiś czas temu.
- Są tu ogrody, ale potrzeba by trochę starań, aby właściciele nas do nich wpuścili – stwierdziła z pewnym namysłem, zabierając się do czyszczenia narzędzi. Swój ulubiony nóż zawsze oczyszczała ręcznie, ot taki mały zwyczaj. – Możemy wybrać się do Królewskich Ogrodów. Są mugolskie i nie ma tam magicznych roślin, ale to jedno z niewielu miejsc w niemagicznym Londynie, które naprawdę warto zobaczyć – powiedziała, przecierając nóż ściereczką. Marilla wbrew pozorom czasem opuszczała podziemne ścieżki. Zwykle wtedy nogi wiodły ją do Chinetown, ale niekiedy odwiedzała i inne zakątki mugolskiego Londynu. Było jej one lepiej znane niż Pokątna czy magiczne miasteczka.
Może dlatego, że bawiło ją, jak nieświadomi ludzie kręcą się dookoła i że może bez problemu za pomocą drobnego zauroczenia namówić jakiegoś sprzedawcę, by dał jej coś za darmo? Niezbyt często, bo nie chciała przyciągnąć uwagi Brygady, ale od czasu do czasu.
Za wstęp do Ogrodów z pewnością też nie musiałyby płacić.
- Jeśli wolisz coś bardziej magicznego, czasem kupuję składniki u Sproutów w Dolinie Godryka. Mają ogromne szklarnie – uzupełniła i odłożyła nóż. Dolinę Godryka odwiedzała bardzo rzadko. To było miejsce jak z przedziwnego snu, przynajmniej w jej oczach i nie znajdowała wspólnego języka z większością mieszkańców. Ale lubiła zielarstwo oraz alchemię i doceniała kunszt Sproutów w tym pierwszym.
- A co do Leacha… właściwie nic nowego. Te jakże wspaniałe rody czystej krwi nie potrafią sobie poradzić z jednym mugolakiem – powiedziała z pewną dozą pogardy. Gdyby ktoś bruździł im na podziemnych ścieżkach, matka na pewno szybko znalazłaby sposób na to, aby sobie z nim poradzić. – Wpadli na genialny pomysł, odchodzenia z Ministerstwa w proteście. Co sprawia, że na ich stanowiska zatrudnią więcej czarowników półkrwi i szlamowatej krwi. Ale cóż, czego od nich oczekiwać… – parsknęła odwracając się do siostrzenicy. – Pewnie i tak było. Nie mam pojęcia, dlaczego robią z tego taką sensację. Prawie wszyscy mężczyźni zdradzają.
W tej nieco „lepszej” sali w palarni niekiedy pojawiali się mężczyźni w towarzystwie na pewno nie swoich żon. Nie wspominając o tym, jaką popularnością cieszył się miejscowy burdel.
- Na całe szczęście, tutaj władza Leacha nie sięga.