[07.04.1972 Cmentarz] Pachnące Chryzantemy w blasku zniczy | Cathal x Cynthia

- Doskonale, miejscowa herbaciarnia ma odrobinę dziwną ofertę – stwierdził Cathal w odpowiedzi na jej stwierdzenie, że cmentarz jest idealny. Zdecydowanie wolał takie miejsce niż elegancką restaurację. To po prostu nie byłoby dla niego. Dziwiło go jednak trochę, że Cynthia się nie bała: nawet jeżeli była kobietą, która zawsze poza różdżką nosiła też ze sobą skalpel.
Co do nieudolności Ministerstwa… skinął tylko głową, bo i się z nią zgadzał. Nie miał najlepszego zdania o tej instytucji, ale też z drugiej strony uznawał, że jej istnienie zapewniało pewien porządek. W Egipcie czy Peru władze nie wydawały się nawet szczególnie zainteresowane utrzymaniem porządku. Z drugiej strony, z tego, co usłyszał od klątwołamaczki…
- …istnieje spora szansa, że tej klątwy nie da się zdjąć. Nawet gdyby mieli kompetentnych ludzi– wyjaśnił, a potem odpowiedział uśmiechem na jej spojrzenie. – Wino pośród kwiatów i w blasku świec, rzeczywiście, to doskonałe miejsce. Gdzie ja miałem głowę, że o tym nie pomyślałem?
Pomysł nie wywoływał w nim oburzenia, bo w końcu pracował już na dużo starszych nekropoliach. I chociaż zakładał, że zmarłym należy się szacunek – za nic nie zdewastowałby żadnego grobu – to już jedzenie w pobliżu takich nie było dla Cathala żadnym problemem.
Wrota były solidne, pokryte znakami. Nad nimi znajdowało się nazwisko rodziny, czy też może samej właścicielki grobowca – zapewne w linii męskiej ten ród już wymarł, bo Cynthia go nie kojarzyła. Pokryto je runami, w każdej „płytce” inny znak, a Shafiq wyciągnął wolną rękę, by nacisnąć trzy z nich w odpowiedniej kolejności, a potem wyciągnął różdżkę i potraktował drzwi alohomorą. Drobne zabezpieczenia, które w tych czasach było stosunkowo łatwo złamać, ale na pewno powstrzymywało od wejścia do środka okoliczne dzieciaki.
- Na siódmym roku w Hogwarcie – przyznał bez oporów, kiedy Cynthia pchnęła drzwi i te otworzyły się przed nimi, pokazując stare, kamienne, tu i ówdzie ukruszone schody, prowadzące w mrok. – Fascynowało mnie, dlaczego ktoś wybudował sobie taki grobowiec. Odszyfrowałem runy i wszedłem do środka po raz pierwszy w czasie jednego weekendu… - powiedział, ruszając w dół, dość powoli. Uniósł różdżkę, tak że jej koniec rozjarzył się blaskiem, oświetlając ściany. Na razie wszystko wyglądało, jakby wprowadzał ją do bardzo, bardzo starej piwnicy. Kiedy jednak znaleźli się u stóp schodów, przed nimi rozciągnął się korytarz, dość szeroki. Leżało w nim trochę gruzów, zapewne opadłych z sufitu, a po obu jego stronach kiedyś ciągnęły się chyba skrytki. Teraz wszystkie były otwarte.
- …i dość szybko omal nie zostałem zaduszony przez diabelskie sidła, które przegapiłem. Są w dalszej komnacie, poza tym korytarzem – wyznał, po czym wskazał różdżką na skrytki. Gdy to zrobił, blask różdżki ujawnił w jednym miejscu resztki kości. Cynthia, zgodnie ze swoim życzeniem, miała jedną z rzeczy, które mogliby chcieć znaleźć: trupa kogoś, kto utknął, a raczej zginął w środku – Otworzono je setki lat temu. Jeśli się nie mylę, w części mogły być jakieś rzeczy czarownicy, ale w części zostawiła zamiast nich pułapki. I ktoś chyba miał pecha, bo nie poradził sobie z mechanizmem albo nie zachował właściwej ostrożności. Ta kobieta musiała być intrygującą osobą, nie uważasz?
Kusiła z jednej strony skarbami, z drugiej sięgnięcie po nie mogło zakończyć się śmiercią.
– Jestem pewien, że w Hogwarcie chodziła do Slytherinu.