05.05.2023, 17:55 ✶
- Nie jestem pewien – przyznał uczciwie Cathal z pewnym zastanowieniem, kiedy powiedziała, że ma nadzieję, że to jego pierwsza randka na grobowcu. – Kiedyś oglądałem wspólnie z pewną panią archeolog zbiorowe mogiły w Peru, ale żadne z nas nie nazwało tego randką. Czy w takim wypadku to się liczy?
I owszem, można było powiedzieć, że się wtedy spotykali, ale prawdopodobnie poszliby oglądać te zbiorowe mogiły nawet, gdyby było inaczej. Wzajemne zainteresowanie zresztą, trwające przez parę tygodni czy miesięcy, umarło śmiercią naturalną wraz z zakończeniem prac, kiedy ona udała się na wykopaliska w inną część kraju, a on zdecydował na powrót do Anglii i zaczął planować wyprawę do Egiptu. Ot – oboje byli bardziej zafascynowani swoją pracą niż sobą nawzajem.
– A co do głowy: winny. Chociaż odpowiedź może brzmieć ewentualnie „już” na wykopaliskach – dodał z odrobiną rozbawienia. Egipt był trudnym i satysfakcjonującym wyzwaniem, i Cathal wciąż kończył porządkować pewne rzeczy, ale też podejmował właśnie decyzję, co do tego, czy zajmie się Walią, czy też postanowi ruszyć do Turcji – większe ryzyko niepowodzenia, za to zapewne większa wygrana w przypadku sukcesu… Był to pewien dylemat, przy decyzji jednak musiał liczyć się i ze zdaniem Shafiqów.
Podążył za Cynthią posłusznie i nawet pozwolił, aby ustawiła jego rękę tak, by przyświecić jej na szczątki. Nie spodziewał się bowiem niczego innego. Podczas gdy jego bardziej interesowały runy na poszczególnych kryptach czy ślady po pułapkach, bardzo stare kości były czymś, co z pewnością przyciągnie Flintównę. Nie wiedział może o niej bardzo wiele, ale tego się już domyślił.
- Na pewno nie w tej części krypty. Przez setki lat przewinęło się tędy trochę osób. Albo je rozbroili… albo uruchomili i zginęli – odparł. Odpowiedział śmiałym spojrzeniem na jej własne, ale zaraz przeniósł wzrok na najbliższą wnękę w ścianie, do której zaglądała kobieta i zaświecił tam różdżką. W środku wciąż widać było pozostałości czegoś, co mogło kiedyś być jakąś pułapką. – Spójrz, to prawdopodobnie była jedna z tych wnęk – pułapek. Po zniszczeniu płyty, aktywował się mechanizm. Nie mam pojęcia, co takiego robił, ale na pewno nic przyjemnego. Może było w niej coś, co zabiło tego złodziejaszka?
Opuścił nieco dłoń, oświetlając wnękę położoną nieco wyżej, mniej więcej na wysokości jego głowy. Pokrywę też zniszczono dawno temu i pozostał po niej zapewne
- W tej niczego takiego nie ma, zakładam więc, że czarownica ukryła tu któryś ze swoich skarbów… zapewne tych mniej znaczących… na przynętę – powiedział. – Być może ten człowiek nawet go znalazł, potem zginął, a ktoś zabrał jego znalezisko z ciała. A wąż… wąż chyba raczej się maskuje i atakuje, nie kusi?
Uśmiechnął się ledwo zauważalnie, kiedy spytała, jakie skarby by po sobie zostawił. W jego posiadaniu było trochę cennych przedmiotów, ale właściwie wszystkie były skarbami kogoś innego – które wydobył gdzieś na wykopaliskach albo paroma pamiątkami po ojcu i wuju.
– Nie mam wielu skarbów. Większość tych, które odnalazłem, w ramach umowy z Shafiqami w razie mojej śmierci ma pozostać w rękach rodziny. Wolę myśleć raczej o tym, co robię tu i teraz… niż zastanawiać się, co będzie później – skwitował. – A ty? Miałabyś ochotę wybudować taki grób i zostawić parę niespodzianek? – spytał. Nawet nie liczył na to, że odpowie szczerze. Ale każda odpowiedź, nawet ta najbardziej wymijająca, mogła nieść ze sobą pewne znaczenie i fragment układanki.
– Życzysz sobie przejść do drugiej komnaty? Tylko jeżeli tak, też rzuć lumos. Na jej końcu rosną diabelskie sidła.
Nie chciał, by jakiś szczególnie długi pęd przypadkiem zakradł się cichcem pod gorzej oświetloną ścianą.
I owszem, można było powiedzieć, że się wtedy spotykali, ale prawdopodobnie poszliby oglądać te zbiorowe mogiły nawet, gdyby było inaczej. Wzajemne zainteresowanie zresztą, trwające przez parę tygodni czy miesięcy, umarło śmiercią naturalną wraz z zakończeniem prac, kiedy ona udała się na wykopaliska w inną część kraju, a on zdecydował na powrót do Anglii i zaczął planować wyprawę do Egiptu. Ot – oboje byli bardziej zafascynowani swoją pracą niż sobą nawzajem.
– A co do głowy: winny. Chociaż odpowiedź może brzmieć ewentualnie „już” na wykopaliskach – dodał z odrobiną rozbawienia. Egipt był trudnym i satysfakcjonującym wyzwaniem, i Cathal wciąż kończył porządkować pewne rzeczy, ale też podejmował właśnie decyzję, co do tego, czy zajmie się Walią, czy też postanowi ruszyć do Turcji – większe ryzyko niepowodzenia, za to zapewne większa wygrana w przypadku sukcesu… Był to pewien dylemat, przy decyzji jednak musiał liczyć się i ze zdaniem Shafiqów.
Podążył za Cynthią posłusznie i nawet pozwolił, aby ustawiła jego rękę tak, by przyświecić jej na szczątki. Nie spodziewał się bowiem niczego innego. Podczas gdy jego bardziej interesowały runy na poszczególnych kryptach czy ślady po pułapkach, bardzo stare kości były czymś, co z pewnością przyciągnie Flintównę. Nie wiedział może o niej bardzo wiele, ale tego się już domyślił.
- Na pewno nie w tej części krypty. Przez setki lat przewinęło się tędy trochę osób. Albo je rozbroili… albo uruchomili i zginęli – odparł. Odpowiedział śmiałym spojrzeniem na jej własne, ale zaraz przeniósł wzrok na najbliższą wnękę w ścianie, do której zaglądała kobieta i zaświecił tam różdżką. W środku wciąż widać było pozostałości czegoś, co mogło kiedyś być jakąś pułapką. – Spójrz, to prawdopodobnie była jedna z tych wnęk – pułapek. Po zniszczeniu płyty, aktywował się mechanizm. Nie mam pojęcia, co takiego robił, ale na pewno nic przyjemnego. Może było w niej coś, co zabiło tego złodziejaszka?
Opuścił nieco dłoń, oświetlając wnękę położoną nieco wyżej, mniej więcej na wysokości jego głowy. Pokrywę też zniszczono dawno temu i pozostał po niej zapewne
- W tej niczego takiego nie ma, zakładam więc, że czarownica ukryła tu któryś ze swoich skarbów… zapewne tych mniej znaczących… na przynętę – powiedział. – Być może ten człowiek nawet go znalazł, potem zginął, a ktoś zabrał jego znalezisko z ciała. A wąż… wąż chyba raczej się maskuje i atakuje, nie kusi?
Uśmiechnął się ledwo zauważalnie, kiedy spytała, jakie skarby by po sobie zostawił. W jego posiadaniu było trochę cennych przedmiotów, ale właściwie wszystkie były skarbami kogoś innego – które wydobył gdzieś na wykopaliskach albo paroma pamiątkami po ojcu i wuju.
– Nie mam wielu skarbów. Większość tych, które odnalazłem, w ramach umowy z Shafiqami w razie mojej śmierci ma pozostać w rękach rodziny. Wolę myśleć raczej o tym, co robię tu i teraz… niż zastanawiać się, co będzie później – skwitował. – A ty? Miałabyś ochotę wybudować taki grób i zostawić parę niespodzianek? – spytał. Nawet nie liczył na to, że odpowie szczerze. Ale każda odpowiedź, nawet ta najbardziej wymijająca, mogła nieść ze sobą pewne znaczenie i fragment układanki.
– Życzysz sobie przejść do drugiej komnaty? Tylko jeżeli tak, też rzuć lumos. Na jej końcu rosną diabelskie sidła.
Nie chciał, by jakiś szczególnie długi pęd przypadkiem zakradł się cichcem pod gorzej oświetloną ścianą.