Jak każda dziewczyna miałam swoje kompleksy. A to oczy za małe, a to za duże, nos jakiś nie taki, dziwny pieprzyk na łydce, ten jeden paznokieć szerszy o milimetr od drugiego. Chociaż głównie siedziałam w książkach i nie spędzałam wiele czasu z innymi ludźmi, interesowałam się też modą. Widok siebie w lustrze nie był mi obcy. Swoją twarz uważałam za dobrą pod makijaż Twiggy. Więcej nie było mi trzeba. A nawet to straciłam. Nie mam po co malować już oczu, skoro reszta twarzy jest tak paskudna i najczęściej schowana niemal całkowicie pod olbrzymimi okularami od góry i apaszkami od dołu.
Gdyby nie konwencja Beltane, nie zdecydowałabym się na stoisko. Ale skoro to był festiwal natury i miłości, a wianki to element obowiązkowy, uznałam pomalowanie twarzy za dobrą opcję. Mogłam poczuć się na nowo jak normalny członek społeczeństwa. Ale to nie zawsze dało się ukryć. A sama nie chciałam tego ukrywać przed ludźmi dla mnie bliskimi. Czy Lyssa taka dla mnie był? Cóż, trochę tak. Połączyła nas chwila beztroski na festynie, a później dzielenie traumy.
Trochę podskoczyłam, gdy Lyssa ścisnęła moją dłoń — również poprzeplataną szramami. Nie spodziewałam się tego. Ale jakże byłam wdzięczna.
— Masz racje, nic lepszego, niż ciepła herbata...
Złapałam znów swój kubek i napiłam się. Temperatura była idealna, więc powolutku wciągałam cały napój, nie przejmując się niezręczną ciszą. Cóż. Udając przed sobą, że nic mi to nie robi. Jako gospodarz powinnam chyba jakoś zadbać o dobrą atmosferę, prawda? Puściłabym chętnie Lyssie jakieś swoje płyty... gdybym je miała.
— Chciałabyś może... e... Obejrzeć obrazy Ariela? A może... Oh! Przecież na pewno nie jadłaś kolacji! Zaraz coś przygotuję!
Poleciałam do kuchni i zaczęłam wyciągać zawartość lodówki. Zaraz przygotuję kanapki, ugotuję trochę tej dziwnej kiełbaski. I jajka. A może by tak zrobić sałatkę?