14.05.2023, 16:26 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.06.2023, 22:11 przez Marilla Chang.)
Marilli nie dręczyły żadne obawy podobne do tych, jakie żywiła Maya. Nigdy nie bała się, że rodzina może się jej wyrzec – i nigdy nie pomyślałaby, że siostrzenica zrobi coś, co sprawi, że one odwrócą się do niej plecami. Być może powinna. Był taki czas, na szóstym i siódmym roku w Hogwarcie, gdy zastanawiała się, czy naprawdę chce wrócić w ciemność podziemnych ścieżek. Gdy patrzyła na swoich kolegów i koleżanki ze szkoły, słuchała o ich planach i myślała o innym życiu, jakie mogłaby mieć, gdyby urodziła się w innej rodzinie albo podjęła inne decyzje…
Ale to były tylko głupie mrzonki. Wróciła tu, skąd przyszła, gdy uświadomiła sobie, że nie ma dla niej innej drogi. I prawie już zapomniała, że była ta chwila, gdy myślała o czymś więcej.
- Hm… która jest godzina? – spytała Marilla, po czym zerknęła na swój zegarek, by sama sobie w ten sposób odpowiedzieć. Tutaj czas zdawał się płynąć inaczej, gubiła rachubę, zegarek nosiła głównie dlatego, że musiała nieraz dokładnie wiedzieć, jak długo trzymać na ogniu jakiś eliksir. Teraz też zmarszczyła lekko czoło, zastanawiając się, czy jest druga po południu czy druga nad ranem. – Możemy tam pójść jutro, za dnia – poinformowała siostrzenicę, robiąc szybki przegląd eliksirów i maści, które miała przygotować. Nie było tego wiele i mogła spokojnie poświęcić siostrzenicy kilka godzin.
Najpierw tylko będzie musiała ustalić, kiedy nadejdzie ranek.
- Będę tam pewnie wpadała za dwa tygodnie po składniki, możesz wybrać się ze mną – stwierdziła odnośnie Sproutów. – Och, oczywiście, że poradziłybyśmy sobie lepiej – parsknęła z pewnym rozbawieniem na pytanie Mayi. – Ale tam… na górze… załatwia się pewne sprawy inaczej. Ewentualnie się nie załatwia.
W przypadku Leacha jednak miała dziwne przeczucie, że on zostanie… załatwiony.
- Może o to chodzi? Nie wyobrażam sobie, aby rodom czystej krwi zależało na silnym Ministrze. Mógłby zacząć bruździć niektórym z nich… chociaż Leach samym swoim istnieniem zdaje się dla nich obrazą – stwierdziła, a w jej tonie pobrzmiewał jakby… niesmak. Bo Marilla gardziła czystokrwistymi. Dużo bardziej niż mugolakami. Tym ludziom zdawało się, że są lepsi tylko dlatego, że ich rodziny od pokoleń nie miały żadnych szlam, podczas gdy większość z nich sama niczego nie osiągnęła. Żaden z czystokrwistych w Hogwarcie nie przerastał Rilli w eliksirach, przynajmniej w jej własnym mniemaniu.
- Myślę, że skończy się to upadkiem Ministra. Prędzej czy później ktoś z czystokrwistych dobierze się mu do skóry. Nie użyli naszych metod, bo za wiele mają do stracenia, ale w końcu komuś się uda i Leacha spotka jakiś przykry wypadek – skwitowała, wzruszając ramionami obojętnie, a potem zajrzała do kociołka, upewniając się, że mikstura zachowuje się należycie. – Dziwi mnie, że w ogóle chciał się w to pchać. I oczywiście, skarbie. Podaj mi tylko dokładny temat.
Marilla nie miała żadnych oporów przed kręceniem i oszukiwaniem, a nie widziała powodów, aby jej siostrzenica męczyła się z nudą i zupełnie jej zbędną historią magii. Zdaje się, że jednym z regularnych klientów był pewien – niegdyś, zanim stracił pracę przez konflikt z szefem – historyk, Marilla była niemal pewna, że jeżeli zaoferuje mu drobną zniżkę, ten przygotuje odpowiedni esej.
Ale to były tylko głupie mrzonki. Wróciła tu, skąd przyszła, gdy uświadomiła sobie, że nie ma dla niej innej drogi. I prawie już zapomniała, że była ta chwila, gdy myślała o czymś więcej.
- Hm… która jest godzina? – spytała Marilla, po czym zerknęła na swój zegarek, by sama sobie w ten sposób odpowiedzieć. Tutaj czas zdawał się płynąć inaczej, gubiła rachubę, zegarek nosiła głównie dlatego, że musiała nieraz dokładnie wiedzieć, jak długo trzymać na ogniu jakiś eliksir. Teraz też zmarszczyła lekko czoło, zastanawiając się, czy jest druga po południu czy druga nad ranem. – Możemy tam pójść jutro, za dnia – poinformowała siostrzenicę, robiąc szybki przegląd eliksirów i maści, które miała przygotować. Nie było tego wiele i mogła spokojnie poświęcić siostrzenicy kilka godzin.
Najpierw tylko będzie musiała ustalić, kiedy nadejdzie ranek.
- Będę tam pewnie wpadała za dwa tygodnie po składniki, możesz wybrać się ze mną – stwierdziła odnośnie Sproutów. – Och, oczywiście, że poradziłybyśmy sobie lepiej – parsknęła z pewnym rozbawieniem na pytanie Mayi. – Ale tam… na górze… załatwia się pewne sprawy inaczej. Ewentualnie się nie załatwia.
W przypadku Leacha jednak miała dziwne przeczucie, że on zostanie… załatwiony.
- Może o to chodzi? Nie wyobrażam sobie, aby rodom czystej krwi zależało na silnym Ministrze. Mógłby zacząć bruździć niektórym z nich… chociaż Leach samym swoim istnieniem zdaje się dla nich obrazą – stwierdziła, a w jej tonie pobrzmiewał jakby… niesmak. Bo Marilla gardziła czystokrwistymi. Dużo bardziej niż mugolakami. Tym ludziom zdawało się, że są lepsi tylko dlatego, że ich rodziny od pokoleń nie miały żadnych szlam, podczas gdy większość z nich sama niczego nie osiągnęła. Żaden z czystokrwistych w Hogwarcie nie przerastał Rilli w eliksirach, przynajmniej w jej własnym mniemaniu.
- Myślę, że skończy się to upadkiem Ministra. Prędzej czy później ktoś z czystokrwistych dobierze się mu do skóry. Nie użyli naszych metod, bo za wiele mają do stracenia, ale w końcu komuś się uda i Leacha spotka jakiś przykry wypadek – skwitowała, wzruszając ramionami obojętnie, a potem zajrzała do kociołka, upewniając się, że mikstura zachowuje się należycie. – Dziwi mnie, że w ogóle chciał się w to pchać. I oczywiście, skarbie. Podaj mi tylko dokładny temat.
Marilla nie miała żadnych oporów przed kręceniem i oszukiwaniem, a nie widziała powodów, aby jej siostrzenica męczyła się z nudą i zupełnie jej zbędną historią magii. Zdaje się, że jednym z regularnych klientów był pewien – niegdyś, zanim stracił pracę przez konflikt z szefem – historyk, Marilla była niemal pewna, że jeżeli zaoferuje mu drobną zniżkę, ten przygotuje odpowiedni esej.