Nie tylko poliki miał w tym momencie rozgrzane. Prawdę mówiąc był po prostu zagotowany, bo jak miał nie być, kiedy widział tak podłe zachowanie. Najsmutniejszy dla Hjalmara był tylko jeden fakt - nikt inny nawet nie zareagował czy nie zwrócił uwagi na krzywdę drugiej osoby. Dopiero kiedy szklanka rozbiła się o podłogę, a mężczyzna z obitą twarzą wylądował na podłodze, całe towarzystwo zainteresowało się sprawą. I to zapewne tylko dlatego, że ktoś w końcu dostrzegł zamieszanie - gratkę dla spragnionego i lekko zanudzonego oka. Czy to było normalne w tym społeczeństwie? Czy tak wszystkim wpajano od najmłodszych lat, że lepiej przymknąć oko, niż zaryzykować i zawieść? Nie pojmował tego ale się trochę nie dziwił. Tutaj wszystko było na odwrót...
Słowa, jak i gesty Pandory, pozwoliły mu ponownie zacząć panować nad sobą. Gdyby tylko wiedział, że pobicie tamtego faceta spowoduje całą falę nieszczęśliwych wydarzeń, zapewne postąpiłby inaczej. Poprosił go aby się odczepił od Prewettówny albo wymyślił cokolwiek innego niż przysłowiowy cios w nos. Chociaż czy nie mówi się, że nieszczęścia chodzą parami?
Jak mam się nie denerwować?! Nadal tego nie pojmował. Pandora runęła jak długa na podłogę. Jak można się w takim momencie nie przejmować ani nie obawiać? Kobieta jednak nie brzmiała na zaskoczoną - jakby takie akcje były na porządku dziennym. Jednak czy nie należało się obawiać każdego takiego przypadku? W końcu nie wiadomo czy danym razem nie jest to coś poważniejszego, niż zwykłe "odcięcie" na kilka chwil. Może akurat był to zawał serca lub inna ciężka choroba? - Nie ma problemu - odparł, chociaż na usta cisnęła mu się całkowicie inna odpowiedź. Dużo bardziej nie miła i uszczypliwa w kierunku jej rodzicielki, coś na zasadzie - "ktoś musi jak widać". Powstrzymał się przed powiedzeniem tego, mimo, że walczył sam ze sobą aby tego nie palnąć - Obawiam się, że nie jest to odpowiedni moment na rozmawianie o jakichś ślubach. A tym bardziej z panienką Deniz, która na pewno odnajdzie się w roli żony idealnie... Ale dla kogoś w swoim wieku, a nie dekadę starszego - dodał, poprawiając Pandorę na swoich rękach, a następnie ruszył w kierunku piętra. Im prędzej się nią zajmie, tym szybciej będzie mógł zniknąć z tej imprezy.
Przemknął bokiem przez sale aby odnieść Prewettówne do jej pokoju. Minę miał poważną, lekko zdenerwowaną, która w żadnym stopniu nie zachęcała do prób zatrzymania lub podjęcia jakiejś interakcji. Dodatkowym 'atutem', który nie przekonywał do rozmowy była krew na koszuli i pięściach - tym samym zyskał argument aby zmienić odzienie wierzchnie na bardziej przystępne. Teraz był niczym ten wilk z watahy, który osłaniał swoje młode - terytorialny, dziki i gotowy do ataku gdyby wyczuł jakiekolwiek zagrożenie. W każdym momencie był również gotowy do ryknięcia w stronę kogokolwiek, kto będzie na tyle odważnym i głupim aby przeciąć jego drogę.
Nordgersim był zbyt zamyślony, zaaferowany całą sytuacją aby wyczuć, że Pandora się ocknęła o czym świadczyły pierwsze mimowolne ruchy. Nadal miał przed oczami wydarzenia sprzed kilku minut. Każde przymknięcie oka na ułamek sekundy to był jeden cios, który w gniewie wyprowadzał w twarz tamtego biedaka. Doszedł do schodów, a następnie ciężko westchnął. Spokojnym krokiem ruszył po nich na górę. Dopiero w połowie drogi na piętro zdał sobie sprawę, że Prewettówna już wróciła do żywych - Jakby ktoś nie zemdlał to by nie potrzebował noszenia - zauważył zgodnie z prawdą - Uważaj bo jeszcze pomyślę, że zrobiłaś to specjalnie - ostrzegł ją, a moment później przeszedł go mały dreszcz, kiedy dziewczyna objęła jego szyję - Szczerze? To wątpię, że mnie udźwigniesz ale może warto spróbować? - zażartował. Chociaż zapewne to byłby bardzo ciekawy widok. W porównaniu do tego co Turczynka widziała przed swoim odcięciem, Hjalmar był teraz opanowany, a jego tęczówki powróciły do spokojnego błękitu, a sztorm odszedł w zapomnienie - Chyba w porządku. Nie wiem. Mało mnie to obchodzi - przyznał, wzruszając ramionami. Nie miało to dla niego żadnego znaczenia. Nawet jeżeli poraniłby sobie dłonie to nie przejąłby się tym za bardzo - koniec końców te by się zagoiły.
Łokciem otworzył drzwi, które następnie przymknął. Powolnym ruchem odstawił Pandorę na ziemię, nie mając pewności czy aby na pewno będzie w stanie utrzymać się sama na nogach. Mimowolnie zostawił wyprostowane ręce jakby musiał ją złapać, ponieważ ten typ już tak miał - Nie przez Ciebie, a przez tamtego debila. Gdybym miał drugą taką okazję, to nie zawahałbym się ani moment aby zrobić to samo. Tylko upewniłbym się, że już nigdy nie będzie w stanie oddychać o własnych siłach - odparł, upewniając dziewczynę, że to nie jest jej wina. No bo dlaczego miałaby być, skoro to tamten mężczyzna był prowodyrem tych wszystkich wydarzeń? Z perspektywy czasu mógł tylko żałować, że się powstrzymał przed tym trzecim ciosem - Nie musisz dziękować. Nic szczególnego nie zrobiłem... Po prostu się złożyło, że może... Um... - zaczął, a następnie przejechał sobie palcem po szyi, ponieważ się lekko zestresował. Potrzebował szybko wymyślić sobie alibi - Akurat przypadkiem spojrzałem w stronę tarasu i zauważyłem? Ale to całkiem przypadkiem, tak o zerknąłem... - podkreślił, że to było "przypadkiem". Za każdym razem kiwając głową aby upewnić ją, że to właśnie w ten sposób było. No bo tak było, czyż nie?
- Lepiej się już czujesz? Na pewno nie chcesz usiąść albo jakiejś wody? - zapytał, wskazując na jej łóżko. Jeszcze tylko tego by brakowało aby drugi raz tutaj zemdlała. Jeden mały zawał serca wystarczy na tą całą wizytę w Turcji. Powolnym krokiem podszedł do okna i oparł się o parapet - Myślisz, że przeżyje? - ciężko westchnął. Nie był w stanie sobie przypomnieć czy tamtego w ogóle oddychał kiedy Pandora ich rozdzieliła. A pobicie kogoś na śmierć też nie było na liście jego rzeczy, które miał do zrobienia.