- No to bardzo mnie ciekawi z jakiego to powodu. Zamieniam się w słuch - nie odpuszczał Pandorze jako, że chciał po prostu się dowiedzieć. Nie miał zielonego pojęcia co dziewczyna mogła mieć na myśli. To w końcu było bardzo proste - jak jakaś szlachcianka czy inna dama z dworu miała siedzieć w lesie i żyć tam do końca swojego życia? Oszalałyby w tej dziczy - A to ja mam decydować za Ciebie? - parsknął śmiechem. Ze wszystkich osób, które znajdowały się w tej willi, to raczej jej matka powinna decydować zamiast niego. W końcu i tak ją tutaj ustawiała do pionu niczym dowódca swoich podwładnych. No jak z dzieckiem, czyli bz zmian Pokiwał przecząco głową na język, który mu pokazała. Brakowało tylko aby jej odpowiedział jakąś głupią odzywką.
- Nie, bo i tak będę zapominać je nakładać. No i co to za naklejanie niebieskich plastrów bez wszystkich procedur. Wiesz - mycie, chuchanie, te sprawy. Tylko by się zmarnowały - zauważył. Nie miało to większej racji bytu w jego otoczeniu. Sam nie miał po prostu czasu aby się bawić w takie kwestie, a Dagur pewnie by go wyśmiał czy nawet przekręcił do grobu, jakby usłyszał jego prośbę. No bo w końcu co miał zrobić? Podejść i powiedzieć - "tato pocałuj"? To było dobre ale jakieś 25 lat temu, kiedy Hjalmar był jeszcze małym szkrabem.
Nie powinna była być w ogóle zdziwiona. Co innego można było robić nad morzem o tej porze roku jak i dnia? Przecież nie przyszli tutaj się opalać - na to wszak było już dawno za późno. Nie mieli więc innej opcji, niż kąpiel w ciepłej wodzie Morza Śródziemnego. Pandora powinna się cieszyć, że nie podszedł i nie wrzucił jej na pastwę losu do tej wody, odchodząc na brzeg aby tam oczekiwać jej powrotu. Prawdę mówiąc mógłby ją zapakować do worka aby dodatkowo jej utrudnić wyprawę ale przecież nie był takim złym człowiekiem. Nawet i bez worka, ta wyprawa wydawała się dla niej śmiertelnym wyzwaniem.
A czy nie złapałaś się jak ten kleszcz? Chciał się jej o to zapytać, jednak w ostatnim momencie ugryzł się w język. Jeszcze by się na niego oburzyła albo obraziła. Tak na prawdę to jej nie wrzucił, a wskoczył wraz z nią do morza czyli de facto nie prawiła faktów. Gdyby wiedział, że 'kleszcz' będzie dla niej złym określeniem, mógłby użyć bardziej miłego określenia jak "kleszczyk" - nie miał z tym żadnego problemu.
Kara za jego wybryk przyszła bardzo szybko. Nie zdążył nawet mrugnąć oczami, a poczuł jak jej szpony zanurzają się w jego plecach. W głębi duszy modlił się tylko o to aby nie zostawiła tam śladów czy innej pamiątki po sobie. Z drugiej strony mogła wbić swoje pazury, a następnie jeździć nimi góra i dół, sprawiając mu niemiłosierny ból, a tym samym ryzykując własnym zatonięciem. Czy chciał wojny? Nie ale był gotów ją prowadzić na całej szerokości froncie z pozbawieniem wszelki zasad konwencji Genewskich. Wystarczyło słowo, a ich konflikt przerodziłby się w wojnę totalną, a tego raczej nie chciała żadna ze stron.
- Nie no, gdzie. Ja się znęcam? Możesz się przecież puścić i popłynąć - zauważył, a uśmiech nadal nie schodził mu z ust. Nie trzymał jej przecież na siłę, a Pandora była wolną, niezależną kobietą, która mogła robić to co chciała... Z tą różnicą, że tylko na lądzie. Tutaj była jednak zdana całkowicie na Hjalmara ale ten albo tego nie wiedział albo starał się nie pokazywać, że o tym wie - No w sumie... Deniz Nordgersim... Nie brzmi chyba źle? Pomyśl tak - wyciągnął rękę przed siebie jakby chciał jej coś pokazać albo opisać - Właśnie kończy się ceremonia zaślubin, a ja ją przenoszę przez próg. Wszyscy płaczą, druhny rzucają kwiaty, Dagur to już chyba zawału serca dostaje nawet... - skręcił głowę w jej stronę aby się jej przyjrzeć. Sama zaczęła ten temat, a on tylko kontynuował ten pojedynek na jej zasadach. Hjalmar był w stanie zgodzić się na rozejm albo chociaż zawieszenie broni jako, że nie zależało mu na wygranej w tej wojnie. Inną opcją było również odwieszenie tego starcia w czasy aby o nim zapomnieć po kilku chwilach.
Przyglądał się jak bawi się jego naszyjnikiem. Przez krótki moment chciał ją zdzielić po łapach, za denerwowanie tego spokojnego misia, który spoczywał na jego klatce - No na pewno nie mogłabyś mnie utopić... Co najwyżej mogłabyś mnie zrzucić z Mary... Ale najpierw trzeba byłoby mnie jakoś przekonać do tego abym w ogóle na nią wsiadł - zauważył, a następnie zaczął się cofać do wody w kierunku głębokiego morza aby ją lekko przestraszyć. Zanurzył się może o centymetr czy dwa, a potem się zatrzymał, kręcąc głową z niedowierzaniem - Nie mogę się doczekać tej wielkiej kary. Zakarmisz mnie na śmierć? - zaśmiał się w niebo głosy. To by była przepiękna śmierć.
Nordgersima przeszedł krótki dreszcz kiedy przesunęła dłonią po jego karku, a następnie je przeczesała. Dla Pandory mogło to być trochę szokiem, wszak nie każdy miał możliwość aby ujrzeć go w takim stanie - Co to znaczy inaczej? Gorzej? Lepiej? - dopytał. Hjalmar uważał, że robienie tego warkocza było częścią nieodłącznej tradycji z którą się utożsamiał. Z drugiej strony stanowiło to dla niego najwygodniejszą opcję na noszenie długich włosów w kuźni czy podczas polowań - dużo prościej było zapanować nad jednym warkoczem, niż całą hałdą włosów, które nie do końca chcą współpracować - Ale nie bój się. Ty też tutaj nie wyglądasz tak pewnie jak na ziemi albo na Marze - odparł zgodnie z tym co udało mu się zauważyć - Aż tak się boisz ciepłej wody? - zapytał aby się upewnić. Rozumiał, że ktoś może nie przepadać za zimną czy wręcz lodowatą wodą ale za tak przyjemną? Tutaj dało się siedzieć cały dzień i całą noc.
Nie chciał dłużej narażać Pandory na jakiś zawał serca czy inne dolegliwości, dlatego zawrócił w kierunku brzegu. Krok za krokiem, zaczęli zbliżać do plaży - Nie bój się. Już wracamy - poinformował ją, aby się lekko wyluzowała, chociaż zdawał sobie sprawę, że to mogło nie być aż takie proste dla niej. Z drugiej zaś strony mogła po prostu spróbować - Hjalmar ją trzymał, a z każdą sekundą, woda była coraz płytsza. Długo nie zajęła im podróż do miejsca w którym Prewettówna była w stanie sama stanąć na nogi. Nordgesimowi nie przeszkadzało jednak w ogóle aby nieść ją dalej bo przecież już jej wspomniał, że nic nie waży - a już tym bardziej w wodzie, gdzie wydawała się lekka jak piórko.