23.05.2023, 00:14 ✶
- Praca nie w pełni sił fizycznych z pewnością nie będzie efektywna. Osobiście wolałabym, aby auror wezwany przeze mnie do walki czarnoksiężników pod moim domem, miał sprawne ręce, nogi i oczy – odparła Florence uprzejmie. Jeżeli szło o nią, doskonale rozumiała, że ludzie nie lubią chorować ani odwiedzać szpitala. Jednocześnie jednak uważała unikanie konsultacji z uzdrowicielami za skrajną głupotę. I chociaż nie wyrażała tego w tak dosadny sposób, to jej poglądy były raczej jasne, nawet jeżeli nakładała na nie płaszczyk uprzejmości. Oraz zwykle decydowała się raczej na opowiedzenie o tym w ten sposób, jak teraz – wzmiankując o możliwej, obrazowej konsekwencji – zamiast ograniczyć się do samej oceny postępowania.
Na szczęście Chester nie protestował w żaden sposób przeciwko kuracji i nie zgłosił nawet obiekcji przeciwko jej instrukcjom. Albo więc był rozsądny, przynajmniej w takich sprawach, albo chociaż próbował takiego udawać, aby nie wykłócać się z uzdrowicielką. Florence więc machnęła różdżką jeszcze raz, wydobywając w ten sposób z torby notatnik i po chwili wręczyła Rookwoodowi receptę na niezbędne eliksiry.
- Doskonale. I nie ma co dziękować, to mój obowiązek – odparła krótko, posyłając mu jednak uśmiech. Wprawdzie przelotny i niezbyt szeroki, ale pierwszy tego dnia. Zasłużył sobie na niego głównie tym, że zgodził się bez marudzeń zarówno na przyjęcie eliksirów, jak i rezygnację z używek, co nie zawsze było oczywiste. Florence przywykła, że mężczyźni najgorzej znosili zakaz palenia czy picia, nawet przez kilkanaście godzin – jakby ktoś odbierał im ich przyrodzone prawo – kobiety z kolei były przerażone samą ideą leżenia, bo zwykle nie mogły sobie na to pozwolić.
- W razie gdyby rana znów się pojawiła albo to miejsce zaczęło boleć, proszę koniecznie odwiedzić Munga. Życzę… spokojnego wieczoru – dodała, bo życzenie „miłego dnia”, komuś, kto brał dziś udział w pościgach i skończył z rozciętą paskudnie ręką, byłoby jednak pewną bezczelnością.
Po tych słowach Florence przerzuciła sobie torbę przez ramię i skierowała się z powrotem w stronę, z której przyszła.
Na szczęście Chester nie protestował w żaden sposób przeciwko kuracji i nie zgłosił nawet obiekcji przeciwko jej instrukcjom. Albo więc był rozsądny, przynajmniej w takich sprawach, albo chociaż próbował takiego udawać, aby nie wykłócać się z uzdrowicielką. Florence więc machnęła różdżką jeszcze raz, wydobywając w ten sposób z torby notatnik i po chwili wręczyła Rookwoodowi receptę na niezbędne eliksiry.
- Doskonale. I nie ma co dziękować, to mój obowiązek – odparła krótko, posyłając mu jednak uśmiech. Wprawdzie przelotny i niezbyt szeroki, ale pierwszy tego dnia. Zasłużył sobie na niego głównie tym, że zgodził się bez marudzeń zarówno na przyjęcie eliksirów, jak i rezygnację z używek, co nie zawsze było oczywiste. Florence przywykła, że mężczyźni najgorzej znosili zakaz palenia czy picia, nawet przez kilkanaście godzin – jakby ktoś odbierał im ich przyrodzone prawo – kobiety z kolei były przerażone samą ideą leżenia, bo zwykle nie mogły sobie na to pozwolić.
- W razie gdyby rana znów się pojawiła albo to miejsce zaczęło boleć, proszę koniecznie odwiedzić Munga. Życzę… spokojnego wieczoru – dodała, bo życzenie „miłego dnia”, komuś, kto brał dziś udział w pościgach i skończył z rozciętą paskudnie ręką, byłoby jednak pewną bezczelnością.
Po tych słowach Florence przerzuciła sobie torbę przez ramię i skierowała się z powrotem w stronę, z której przyszła.