26.05.2023, 02:25 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 26.05.2023, 02:30 przez Elliott Malfoy.)
Uniesione brwi były raczej wyrazem rozbawienia niż zaskoczenia czy niedowierzania, przynajmniej w tej sytuacji.
Elliott nie mógł sobie przypomnieć kiedy, ostatnim razem, tak dobrze mu się z kimś rozmawiało. Oczywiście, mógłby zacząć wyliczać spotkania z Longbottomem, ale to by się mijało z celem, bo przecież one wszystkie łączyły się, niejako w całość komfortu, w jakim w tym momencie można było się pławić. Ciepło wiosennej nocy podbijane płonącym ogniem, który towarzyszył celebracji miłości odbijało się na bladych policzkach Malfoya odrobiną rumieńca, naturalną czerwonością przypisaną do jego karnacji, która podczas spożywania trunków czy to przy odczuwaniu mocniejszych emocji po prostu wychodziła i nie dało się jej ukryć, zwłaszcza jeżeli w ogóle się nie próbowało.
- Oh, oczywiście, z dziennikarzami na czele - zaśmiał się w akompaniamencie do gromkiego śmiechu Longbottoma, aby po chwili, wręcz automatycznie wywrócić oczyma. Nie było w tym geście niczego złego, ot, naturalna reakcja, na którą przy większje ilości ludzi raczej sobie nie pozwalał, spinając mięśnie twarzy i podczepiając je pod absolutną kontrolę mózgu. Umyślnie nie podał przykładu siostry, nie chcąc, aby temat zszedł na rodzinę. Wątek Eden zbyt długo przewijał się w jego życiu jako motyw przewodni, aby jakkolwiek orbitował wokół niej myślami jeszcze teraz. Rodzinę, jako tako, spychał na drugi plan jeżeli chodziło o emocje, które nie mogłyby skrzywdzić jego, czy właśnie całego rodu, reputacji.
- Dobrze, że przynajmniej ty z naszej dwójki jesteś w stanie wykrztusić z siebie bezpośrednie pochwały, inaczej mogłoby być kiepsko - podsumował, chcąc tym samym dać sygnał, że pomimo braku poetyckości, docenia każde jedne, miłe słowo, jakie jest w jego stronę wypowiedziane. Sam był raczej oszczędny w pochwałach, wzbudzały w nim przedziwny wstyd, powodowały, że każdy mięsień w ciele się spinał, a umysł przeciążał. Zupełnie jakby nie był stworzony do wyśpiewywania tak przyjemnych i dobrych sentencji, jakby jego język miał służyć jedynie fałszywym pochlebstwom i celnym ripostom.
Nie powstrzymał się od kolejnego ruchu i wpierw poklepał Erika po ramieniu, aby zasygnalizować, że docinek o dziennikarzach był jedynie tematyczną kontrą, ot lekkim, zabawnym przyprawieniem złośliwości, którą miał wpojoną od najmłodszy lat i często trudno było mu się bez niej komunikować. Nie zabrał dłoni, czując, że po prostu chce, aby jakkolwiek stykali się fizycznie. Słowa to było za mało, potrzebował znaleźć się bliżej, ale jeżeli wykonałby kolejny krok w kierunku Longbottoma, to prawdopodobnie wylądowałby twarzą w połaciach jego munduru. A, po pierwsze, niezbyt chciał być widziany w takiej pozycji publicznie, po drugie nie chciał tracić jego twarzy z zasięgu wzroku. Podskórny stres wynikający z tego, że drugi mężczyzna musiał wrócić do swoich obowiązków budził się ociężale, wielkimi krokami ściskając żołądek w niemym krzyku: 'jeszcze chwilę, jeszcze moment'.
Ścisnął jego ramie odrobine mocniej, gdy usłyszał o planach na sierpień. Był to raczej dyskretny, acz automatyczny gest, po którym blondyn musiał przełknąć ślinę, aby móc w ogóle myśleć o jakiejkolwiek odpowiedzi na to stwierdzenie. Fakt, że Erik tak po prostu pomyślał o jego urodzinach, że już w maju planował coś, nawet jeżeli luźnego, niezobowiązującego, wydawał się... Nierealny. Cholernie przyjemny, to przede wszystkim, ale Malfoy czuł się jakby śnił na jawie. Atmosfera Beltane nie pomagała mu w złapaniu rzeczywistości w swoje ręce i przypomnieniu sobie o szorstkości świata. Tu i teraz wydawało się aksamitnie gładkie, miękkie, jak jasna pościel w nowo zasłanym łóżku, na która opada się w ramionach ukochanej osoby z jaką za pare godzin oglądać się będzie tańczące na posadzce promienie słońca, z całym ciepłem i komfortem, jaki temu towarzyszył.
- Nie będę - zdołał tylko wykrztusić w zapewnieniu.
Z początku myślał, że 'kusisz', odnosiło się do zmiany miejsca zamieszkania Erika, która podprogowo zaproponował i chciał zamrugać, ale bardzo szybko został wyprowadzony z błędu. Zaśmiał się głośno. Trudno było właściwie stwierdzić czym był ten dźwięk, bo nie przypominał krótkich chichotów czy histeryczności odgłosu, jaki Longbottom usłyszał w gabinecie, gdy rozmawiali o kogutach. Było w tym coś szczerego, ale też przepełnionego nadmuchanym przesądzeniem, że areszt czy jakiekolwiek mandaty go nie dotyczą, że posiada dożywotni immunitet na takie rzeczy, ze względu na swoja rodzine, pieniądze, status i wszystko inne, co składało się na jego osobę. Zwieńczył śmiech odrobinę lisim grymasem, który z (nie)wiadomych względów pasował mu najbardziej.
- Cóż, jedyna okazja do zakucia mnie w kajdanki właśnie przefrunęła ci obok nosa - kontynuował w rozbawieniu i dwuznaczności, nie zwracając nawet uwagi, że rumieniec z policzków przeniósł się odrobinę na czubek nosa i uszy. Nie było to zawstydzenie, a czysta ekscytacja, która wydawała się w tym człowieku uśpiona od wielu lat.
- Zaparkowałem zgodnie z instrukcjami, nic na mnie nie znajdziesz - odgroził się, wciąż czysto przekornie - Perseusa gdzieś zgubiłem, ale nie jestem jego opiekunem, więc to mi można wybaczyć, konsekwencjami zajmę się rano - podsumował, kompletnie ignorując całe tło wydarzeń, w którym ludzie zaczęli zachowywać się o wiele mniej beztrosko, bo powoli zaczęli dostrzegać, ze coś jest nie tak. Malfoy, pomimo swojej całkiem dobrej percepcji, był całkowicie skupiony na Longbottomie - na słowach, które wychodziły z jego ust, na lekkich zmarszczkach, na zakłopotaniu, na głębokiej zieleni oczu, przy której wiosenna trawa przegrałaby konkurs na najpiękniejszy odcień.
Znajomy błysk filuterności znów pojawił się w jego niebieskich oczach.
- Możesz sobie pogratulować, że udaje ci się mnie tak skutecznie zatrzymać - pociągnął, acz czuł, że to stwierdzenie nie wyraziło nawet połowy odczuwanych emocji.
Oh, jakże trudnym było powiedzenie komplementu, który nie był ubrany w warstwy niedomówień.
Kąciki ust odrobinę mu opadły, mimowolnie, bo serce przyspieszyło na myśl, że Erik mógłby poczuć się niedoceniony.
- Chociaż tak naprawdę to ja powinienem być ci wdzięczny, że chcesz spędzać ze mną czas, że-... - przerwał, bo głośnego, panicznego krzyku, który nadchodził z bardzo bliska nie mógł już ignorować, nawet jeżeli tak bardzo chciał.
Elliott nie mógł sobie przypomnieć kiedy, ostatnim razem, tak dobrze mu się z kimś rozmawiało. Oczywiście, mógłby zacząć wyliczać spotkania z Longbottomem, ale to by się mijało z celem, bo przecież one wszystkie łączyły się, niejako w całość komfortu, w jakim w tym momencie można było się pławić. Ciepło wiosennej nocy podbijane płonącym ogniem, który towarzyszył celebracji miłości odbijało się na bladych policzkach Malfoya odrobiną rumieńca, naturalną czerwonością przypisaną do jego karnacji, która podczas spożywania trunków czy to przy odczuwaniu mocniejszych emocji po prostu wychodziła i nie dało się jej ukryć, zwłaszcza jeżeli w ogóle się nie próbowało.
- Oh, oczywiście, z dziennikarzami na czele - zaśmiał się w akompaniamencie do gromkiego śmiechu Longbottoma, aby po chwili, wręcz automatycznie wywrócić oczyma. Nie było w tym geście niczego złego, ot, naturalna reakcja, na którą przy większje ilości ludzi raczej sobie nie pozwalał, spinając mięśnie twarzy i podczepiając je pod absolutną kontrolę mózgu. Umyślnie nie podał przykładu siostry, nie chcąc, aby temat zszedł na rodzinę. Wątek Eden zbyt długo przewijał się w jego życiu jako motyw przewodni, aby jakkolwiek orbitował wokół niej myślami jeszcze teraz. Rodzinę, jako tako, spychał na drugi plan jeżeli chodziło o emocje, które nie mogłyby skrzywdzić jego, czy właśnie całego rodu, reputacji.
- Dobrze, że przynajmniej ty z naszej dwójki jesteś w stanie wykrztusić z siebie bezpośrednie pochwały, inaczej mogłoby być kiepsko - podsumował, chcąc tym samym dać sygnał, że pomimo braku poetyckości, docenia każde jedne, miłe słowo, jakie jest w jego stronę wypowiedziane. Sam był raczej oszczędny w pochwałach, wzbudzały w nim przedziwny wstyd, powodowały, że każdy mięsień w ciele się spinał, a umysł przeciążał. Zupełnie jakby nie był stworzony do wyśpiewywania tak przyjemnych i dobrych sentencji, jakby jego język miał służyć jedynie fałszywym pochlebstwom i celnym ripostom.
Nie powstrzymał się od kolejnego ruchu i wpierw poklepał Erika po ramieniu, aby zasygnalizować, że docinek o dziennikarzach był jedynie tematyczną kontrą, ot lekkim, zabawnym przyprawieniem złośliwości, którą miał wpojoną od najmłodszy lat i często trudno było mu się bez niej komunikować. Nie zabrał dłoni, czując, że po prostu chce, aby jakkolwiek stykali się fizycznie. Słowa to było za mało, potrzebował znaleźć się bliżej, ale jeżeli wykonałby kolejny krok w kierunku Longbottoma, to prawdopodobnie wylądowałby twarzą w połaciach jego munduru. A, po pierwsze, niezbyt chciał być widziany w takiej pozycji publicznie, po drugie nie chciał tracić jego twarzy z zasięgu wzroku. Podskórny stres wynikający z tego, że drugi mężczyzna musiał wrócić do swoich obowiązków budził się ociężale, wielkimi krokami ściskając żołądek w niemym krzyku: 'jeszcze chwilę, jeszcze moment'.
Ścisnął jego ramie odrobine mocniej, gdy usłyszał o planach na sierpień. Był to raczej dyskretny, acz automatyczny gest, po którym blondyn musiał przełknąć ślinę, aby móc w ogóle myśleć o jakiejkolwiek odpowiedzi na to stwierdzenie. Fakt, że Erik tak po prostu pomyślał o jego urodzinach, że już w maju planował coś, nawet jeżeli luźnego, niezobowiązującego, wydawał się... Nierealny. Cholernie przyjemny, to przede wszystkim, ale Malfoy czuł się jakby śnił na jawie. Atmosfera Beltane nie pomagała mu w złapaniu rzeczywistości w swoje ręce i przypomnieniu sobie o szorstkości świata. Tu i teraz wydawało się aksamitnie gładkie, miękkie, jak jasna pościel w nowo zasłanym łóżku, na która opada się w ramionach ukochanej osoby z jaką za pare godzin oglądać się będzie tańczące na posadzce promienie słońca, z całym ciepłem i komfortem, jaki temu towarzyszył.
- Nie będę - zdołał tylko wykrztusić w zapewnieniu.
Z początku myślał, że 'kusisz', odnosiło się do zmiany miejsca zamieszkania Erika, która podprogowo zaproponował i chciał zamrugać, ale bardzo szybko został wyprowadzony z błędu. Zaśmiał się głośno. Trudno było właściwie stwierdzić czym był ten dźwięk, bo nie przypominał krótkich chichotów czy histeryczności odgłosu, jaki Longbottom usłyszał w gabinecie, gdy rozmawiali o kogutach. Było w tym coś szczerego, ale też przepełnionego nadmuchanym przesądzeniem, że areszt czy jakiekolwiek mandaty go nie dotyczą, że posiada dożywotni immunitet na takie rzeczy, ze względu na swoja rodzine, pieniądze, status i wszystko inne, co składało się na jego osobę. Zwieńczył śmiech odrobinę lisim grymasem, który z (nie)wiadomych względów pasował mu najbardziej.
- Cóż, jedyna okazja do zakucia mnie w kajdanki właśnie przefrunęła ci obok nosa - kontynuował w rozbawieniu i dwuznaczności, nie zwracając nawet uwagi, że rumieniec z policzków przeniósł się odrobinę na czubek nosa i uszy. Nie było to zawstydzenie, a czysta ekscytacja, która wydawała się w tym człowieku uśpiona od wielu lat.
- Zaparkowałem zgodnie z instrukcjami, nic na mnie nie znajdziesz - odgroził się, wciąż czysto przekornie - Perseusa gdzieś zgubiłem, ale nie jestem jego opiekunem, więc to mi można wybaczyć, konsekwencjami zajmę się rano - podsumował, kompletnie ignorując całe tło wydarzeń, w którym ludzie zaczęli zachowywać się o wiele mniej beztrosko, bo powoli zaczęli dostrzegać, ze coś jest nie tak. Malfoy, pomimo swojej całkiem dobrej percepcji, był całkowicie skupiony na Longbottomie - na słowach, które wychodziły z jego ust, na lekkich zmarszczkach, na zakłopotaniu, na głębokiej zieleni oczu, przy której wiosenna trawa przegrałaby konkurs na najpiękniejszy odcień.
Znajomy błysk filuterności znów pojawił się w jego niebieskich oczach.
- Możesz sobie pogratulować, że udaje ci się mnie tak skutecznie zatrzymać - pociągnął, acz czuł, że to stwierdzenie nie wyraziło nawet połowy odczuwanych emocji.
Oh, jakże trudnym było powiedzenie komplementu, który nie był ubrany w warstwy niedomówień.
Kąciki ust odrobinę mu opadły, mimowolnie, bo serce przyspieszyło na myśl, że Erik mógłby poczuć się niedoceniony.
- Chociaż tak naprawdę to ja powinienem być ci wdzięczny, że chcesz spędzać ze mną czas, że-... - przerwał, bo głośnego, panicznego krzyku, który nadchodził z bardzo bliska nie mógł już ignorować, nawet jeżeli tak bardzo chciał.
“An immense pressure is on me
I cannot move without dislodging the weight of centuries”
♦♦♦