1972, Wiosna - Beltane - W ogniu widzieli koniec VI

Chwyciła różdżkę w powietrzu. A potem wcisnęła ją do kieszeni, do towarzystwa dla tej należącej do pana imieniem Dante. Pomijając już, że Ollivanderowie mieli szansę potwierdzić tożsamość właścicieli, to Brenna liczyła, że zdoła z nich to i owo wyciągnąć sama.
- Nie wiem. Pobiegli z moją siostrą szukać światła, ja zawróciłam, kiedy zorientowałam się, że ten tu nie jest rozbrojony - odparła Brenna. Widziała, że coś zgasło, ale chyba jeszcze nie wszystko, nie miała też pojęcia, czy była to robota Alastora i Danielle, czy też jacyś inni aurorzy zdołali dopaść jedno ze źródeł blasku.
Dręczyło ją za to przekonanie, że to wszystko trwało zbyt długo.
Zawiedli. Ona zawiodła. Może należało biec dalej. Wtedy zapewne żywiołak zgniótłby tę dwójkę tutaj, ale kto wie, czy nie zginą oni i wielu, wielu innych, bo nie powstrzymano na czas Voldemorta? Pewnie i tak niewiele zdołałaby zrobić z katalizatorem, ale nie potrafiła oprzeć się myśli, że gdyby postarała się trochę bardziej, wcześniej w walce, by szybciej pozbyć się tego przeciwnika...
Oby chociaż jej stryjecznej siostrze nic się nie stało, gdy się rozdzieliły, by chyba tego nie zdołałaby już sobie wybaczyć.
- Zdaje się, że chyba właśnie trafiłeś wysoko na listę Voldemorta – mruknęła, spoglądając ku śmierciożercy. Zdecydowanie nie naśladowca, a sądząc po tym, ile narobił im kłopotów, mógł być jednym z istotnych ludzi Voldemorta. Aurorzy łapali czarnoksiężników, ale nie każdy mógł poszczycić się ujęciem śmierciożercy.
Cóż, ona sama była na tej liście na pewno już od czasów napaści na Thomasa, jeśli nie wcześniej, ale jeżeli Bulstrode to ominęło, to teraz pewnie się to zmieni.
- Masz kajdanki? - spytała krótko, bo jej własnymi skrępowano niedawno - w innym życiu, innym świecie, bo po Beltane nic nie będzie takie same... - goblina. – Oboje potrzebujecie medyka. Mam na polanie świstoklik pod mój dom. Może zadziała, mimo tego wiru albo uda się go rozproszyć.
Do czego pewnie nie powinna się przyznawać, ale po tym wszystkim, co tu się stało, nie miało to już znaczenia. Pytaniem pozostawało, czy Atreus będzie chciał przetransportować tam śmierciożercę, bo było jasne, że samego ich tam Brenna nie puści, a z kolei sama nie miała zamiaru stąd zniknąć, póki nie wiedziała, co spotkało jej kuzynostwo i brata.
- Jeśli nie… Dani, która była z nami, jest uzdrowicielką.
O ile żyła. I jeśli ją znajdą.
Zacisnęła szczęki, rozejrzała się, czy w pobliżu nie widać kolejnych napastników albo jakichś rannych - innych niż śmierciożerca, bo ranny cywil albo ktoś z Ministerstwa zdecydowanie miałby pierwszeństwo w udzielaniu pomocy. Dopiero potem, gdy nic w pobliżu nie dostrzegła niczego takiego, rzuciła się w jego stronę.
Przyklękła, cholerną pelerynę Brygadzistki, aby użyć jej do stworzenia prowizorycznego opatrunku na ranie śmierciożercy. Proste Episkey do usuwania siniaków i skaleczeń raczej tutaj nie wystarczyło, a na leczeniu bardziej skomplikowanych obrażeń Brenna się nie znała.
Dalej nie miała pojęcia, co miał w kieszeni, więc chwilowo skupiła się na próbie skrępowania mu rąk i zatamowania krwawienia.
– Nie jestem aż tak dobrą osobę, żeby pozwolić ci tu umrzeć – warknęła krótko, po czym spróbowała… wyczarować knebel.
Dać się mu wykrwawić? O nie. Jego czekało przesłuchanie. I, oby, dementorzy.

Zużywam 1 akcję po prostu na tamowanie krwawienia.
Druga: próba wyczarowania knebla

Rzut PO 1d100 - 8
Akcja nieudana