Czyli mieli jasność - Hjalmar miał po prostu idealne wyczucie, żeby spojrzeć się w odpowiednie miejsce o idealnym czasie. Tylko dzięki temu udało mu się to wszystko dostrzec. I to wcale, a wcale nie było tak, że bezczelnie się gapił z zachowaniem jakichś standardów.
Problemy z bezsennością? Zdziwił się. Nigdy by jej nie podejrzewał o to, nic nie wskazywała na to aby coś takiego jej dolegiwało. Oczywiście nie musiał wspominać, że jako duch, który by go nawiedzał, musiałaby się dokładać do czynszu. No bo jak inaczej ona to widziała? Że nawet w swojej eterycznej formie mogłaby sobie wchodzić i wychodzić bez pytania? Nic z tych rzeczy! Nie robiłabyś mi okropnych rzeczy? Jakoś nie do końca chciało mu się w to wierzyć. Na pewno miała w swoim arsenale jakieś złe zagrania, które z wielką chęcią by wykorzystała przeciwko niemu.
Na całe szczęście, Prewettówna przestała to robić i wyglądało to jakby miała już tak nie zrobić nigdy. Ta zapowiedź sprawiła, że tylko się uśmiechnął w kącikach ust, pozwalając aby wszystkie negatywne emocje z niego spłynęły jak ta morska woda. Z jednej strony rozumiał, że to była tylko niewinna zabawa, pewna forma zemsty. Z drugiej zaś strony to było strasznie traumatyczne przeżycie dla Nordgersima, które przewróciło jego całe życie do góry nogami. Z biegiem czasu przyzwyczaił się jednak do swojej przypadłości. Niesmak jednak pozostał.
Pokiwał tylko przecząco głową. Jeszcze tylko tego brakowało aby zaczął za nią tęsknić i wyszukiwać jakiejś okazji do spotkania, żeby przypadkiem tylko nie wyszło, że to akurat on się za nią stęsknił. No bo może co by się miało takiego stać? Może jeszcze Ivar miałby się w końcu odważyć i poprosić Njálę o rękę, a Hjalmar miałby wtedy zaprosić Pandorę jako osobę towarzyszącą na ślub swojego przyjaciela? Nie było przecież takiej możliwości.
Na jej słowa o zazdrości, przejechał kilkukrotnie dłonią po swoim wąsie. A czy to właśnie nie było tak, że chciał Ivarowi wybić zęby za to, że tamten odważył mu się podebrać Prewettównę w tańcu? Tak właśnie było ale Nordgersim nie mógł przywołać tego przykładu, więc po prostu pokiwał głową. Z drugiej strony nie było tylko "kleszczem", bo takiego pasożyta już dawno by się pozbył. Mógłby ją określić jako niezwykła kleszcza jeżeli już - takiego, który był w stanie z nim wytrzymać i vice versa - No dobrze osiołku - uśmiechnął się tylko widząc jak jest zagubiona albo niepewna tego co mówi. Sam Hjalmar łapał się na drapaniu się po szyi w stresujących momentach - co zresztą robił bardzo często, w każdej ciężkiej dla siebie sytuacji. I wszystko wskazywało, że Pandora robiła tak samo albo po prostu się od niego tego nauczyła. Oczywiście nie świadczyło to, że była to całkowita prawda, a jedynie interpretacja jej gestów przez Islandczyka.
Uniósł brwi, a następnie wzruszył ramionami, chociaż posłał jej spojrzenie zmrużonymi oczami. Zostawił jej to do interpretacji we własnym zakresie. Jakby potwierdził jej to, że nie chciałby jej zabić to wtedy już by się go w ogóle nie bała. A tak to zawsze była możliwość, że mimo wszystko będzie momentami rozważała na swoje słowa i czyny, mając na uwadze to, że może ją utopić.
To była wersja jaką znała Pandora. Reszta jego kompanów czy kolegów z Durmstrangu znało jego drugą twarz, a wręcz nawet przeszłą wersję Hjalmara - taką, która nie miała problemu w skrzywdzeniu innego człowieka. Te czasy jednak minęły i mało kto miał pojęcie o jego przeszłych występkach.
No i znowu zamieniła się w zbyt dobrą dla wszystkich dziewczynę. Prewettówna powinna się była nauczyć gdzie należy ustawić granicę. Jeżeli jej coś nie smakowało to powinna była od razu mówić co czuje, a nie udawać, że wszystko jest w porządku. Nie powinna nadstawiać własnej wygody czy zdrowia dla innych. I to tylko po to aby spędzić z kimś trochę czasu.
- Uznam to za komplement - odparł na swoją wygraną z plecakiem. To dopiero go doceniła za wszystko - zwyciężył pojedynek z plecakiem Turczynki. Czy powinien sobie gdzieś tę datę zanotować? - Myślę, że gwiazdom to wszystko obojętne. Bo jeżeli już by miały spełniać jakieś życzenia to spełniłyby wszystkie - dodał, przedstawiając to co na ten temat sądził. Hjalmar był nadal sceptycznie nastawiony do tej całej astrologii czy tam innej astronomii. Nie rozróżniał tego za bardzo ale nie przykuwał na tyle uwagi, aby się tym jakoś bardziej przejmować - Ciężko się pracuje w kuźni w nocy. No i przede wszystkim nie kuje się w nocy aby nie budzić ludzi, którzy muszą rano wstać - powiedział, nie zgadzając się z tym, że noce są lepsze od dni. Jego zawód nie pozwalał na nocną aktywność.
- Nie zawsze jest wybór. Czasem jak po jednorazowej przygodzie okazuje się, że kochanka jest w ciąży to jest to najczęściej ślub z przymusu. Dla dobra rodziny, dla dobra dziecka. No bo kto to widział aby małe, nic nie winne niemowlę miało być wychowywane bez dwójki rodziców - przejechał dłonią po piachu, wtrącając swoje pięć groszy. Ślub z miłości to piękna sprawa, jednak nie tak działał świat. Od zarania dziejów przypadków takich właśnie ceremonii było mało. Zazwyczaj wygrywały pieniądze, władza czy podniesienie reputacji poprzez zaślubiny z osobą wyżej postawionym. Większość starała się za wszelką cenę związać się z kimś kto coś znaczy w tym świecie - czy w takim wypadku nadal była tam mowa o jakiejkolwiek miłości, niż tylko o interesach?
No i nie mogła odpuścić. Musiała się też o to zaczepić - A czy w końcu serce nie sługa? Ono mi pomoże, w pewnym sensie też pewnie poprowadzi - odpowiedział, wzruszając ramionami. Nie wiedział jak może inaczej jej odpowiedzieć na to pytanie. No bo tak na prawdę to skąd miałby wiedzieć? Przecież nie był w stanie rzucić żadnego zaklęcia aby poznać prawdziwe intencje drugiej osoby - a szkoda - Um... - uniósł brew na jej słowa o blondynce z długimi nogami, a następnie przymknął oczy i pokręcił przecząco głową. Na kilka sekund zawiesił swój wzrok na Turczynce zanim kontynuował swoją wypowiedź - Blondynkom to raczej nie. Ale to prawda, urocza i dobra dziewczyna by do mnie pasowała - zgodził się, przejeżdżając po swoim zaroście. Chwilę później parsknął śmiechem, ponieważ przypomniała mu się jedna kwestia, którą Pani Nordgersim rozwiała mu wcześniej.
Myślisz, że jesteś romantyczny? To pytanie połączone z tym, że po prostu miał wybrać sobie jedzenie, zbiło go całkowicie z tropu. Nie wiedział co powinien odpowiedzieć. Ani na jedno, ani na drugie pytanie - Nie wiem czy jestem romantyczny. Co to w ogóle za pytanie? - odparł, a następnie otworzył buzie aby zjeść kawałek czerwonego, wodnego czegoś. Na początku miał lekki grymas, który po chwili przerodził się w zainteresowanie - Nie były złe - zauważył, muskając jej palce ustami niczym koń, kiedy pobierał swoje winogrono - O nie, nie. To grozi tym, że zasnę, a jak zasnę to będę chrapać. Jak w tej wyliczance... Wiesz, że stary niedźwiedź mocno śpi... - zaśmiał się. Hjalmar zdawał sobie sprawę, że czasem potrafił wpaść w tak mocny sen, że nikt nie był w stanie go obudzić.
- Poproszę tą pitę, bo to ciasto to nie wiem. Za słodkie jakieś, a ja wolę normalne jedzenie - poprosił, sięgając po alkohol, z którego pociągnął łyk, a następnie ponownie spojrzał się na morze i ciężko odetchnął. Gdzieś tam, hen daleko jest dom Uśmiechnął się na tę myśl pod nosem. Nie było mu tu źle, bawił się przednio i miał zapewnione wszystko. Jednak jak to mówi przysłowie - wszędzie dobrze, jednak w domu najlepiej.