28.05.2023, 04:22 ✶
Nie szlochał, nie łkał, w zupełnej ciszy ronił łzy; powoli dochodziło do niego, że jego nowo odkryta nadzieja okazała się złudna. Napięcie wracało, znowu czuł narastający gniew. To wszystko chyba było jakimś rodzajem głodu, apetytu wymagającego cyklicznego, nieustającego zaspokajania. Jeszcze przed chwilą myślał o tym, jak zwierzęcy był strach Oleandra, ale czymże różniła się jego żądza od żądzy drapieżnika? Nie rozumiał nawet, skąd brały się jego uczucia, wiódł go czysty instynkt.
Oczywistym było, że usłyszał te przeciągły bólu. Nie zareagował na niego nijak, z wyjątkiem ledwo dostrzegalnego wstrzymania oddechu i zakończonego gorączkowym pociągnięciem sporego haustu z butelki. Nadtrawiona tarta już któryś raz podchodziła mu do gardła, ale nie zamierzał przestać pić. To było bardzo istotne, żeby nie wyglądał, jakby przysłuchiwał się teraz Oleandrowi. Musiał wyglądać absolutnie beznamiętnie, musiał pozostać niewzruszony.
Słabość w jego głosie i ciężkość jego oddechu w kółko go rozpraszały; czuł je w dreszczach na plecach, czuł je w krwi szumiącej mu w skroniach. To nie była tamta euforia, ale to dalej była przyjemność, a przynajmniej jej blady cień. Zupełnie, jakby go prowokował.
Albo tylko mu się to wydawało, bo zaczynał coraz mocniej mijać się z rzeczywistością. Nie mógł uwierzyć, że pozwolił sobie na to, żeby do tego stopnia stracić kontrolę. Czuł wstyd i czuł lęk, bo dopiero teraz uświadomił sobie, jak gorliwie musiał pilnować ponurej rutyny swojej pozornej normalności, żeby zupełnie nie stracić połączeniach ze społeczeństwem. Ciągle kroczył po linie zawieszonej nad przepaścią.
Gdy zauważył, że Oleander podciąga się do siadu, westchnął. Bał się jego dotyku, nie chciał, żeby się zbliżał; już w tym momencie musiał radzić sobie ze zbyt wieloma bodźcami, przerastało go to.
- Tylko prawdą mi ulżysz - odparł oschłym tonem. - Możemy wymienić się prawda za prawdę tak jak wtedy kiedy byliśmy dziećmi.
Chciałby móc z nostalgią pomyśleć, że kiedyś wszystko było prostsze. Ale nie było. Już od dzieciństwa przemoc przyciągała go, już wtedy czuł zalążek swojego głodu. Był cholernym zwierzęciem.
Oczywistym było, że usłyszał te przeciągły bólu. Nie zareagował na niego nijak, z wyjątkiem ledwo dostrzegalnego wstrzymania oddechu i zakończonego gorączkowym pociągnięciem sporego haustu z butelki. Nadtrawiona tarta już któryś raz podchodziła mu do gardła, ale nie zamierzał przestać pić. To było bardzo istotne, żeby nie wyglądał, jakby przysłuchiwał się teraz Oleandrowi. Musiał wyglądać absolutnie beznamiętnie, musiał pozostać niewzruszony.
Słabość w jego głosie i ciężkość jego oddechu w kółko go rozpraszały; czuł je w dreszczach na plecach, czuł je w krwi szumiącej mu w skroniach. To nie była tamta euforia, ale to dalej była przyjemność, a przynajmniej jej blady cień. Zupełnie, jakby go prowokował.
Albo tylko mu się to wydawało, bo zaczynał coraz mocniej mijać się z rzeczywistością. Nie mógł uwierzyć, że pozwolił sobie na to, żeby do tego stopnia stracić kontrolę. Czuł wstyd i czuł lęk, bo dopiero teraz uświadomił sobie, jak gorliwie musiał pilnować ponurej rutyny swojej pozornej normalności, żeby zupełnie nie stracić połączeniach ze społeczeństwem. Ciągle kroczył po linie zawieszonej nad przepaścią.
Gdy zauważył, że Oleander podciąga się do siadu, westchnął. Bał się jego dotyku, nie chciał, żeby się zbliżał; już w tym momencie musiał radzić sobie ze zbyt wieloma bodźcami, przerastało go to.
- Tylko prawdą mi ulżysz - odparł oschłym tonem. - Możemy wymienić się prawda za prawdę tak jak wtedy kiedy byliśmy dziećmi.
Chciałby móc z nostalgią pomyśleć, że kiedyś wszystko było prostsze. Ale nie było. Już od dzieciństwa przemoc przyciągała go, już wtedy czuł zalążek swojego głodu. Był cholernym zwierzęciem.