29.05.2023, 03:05 ✶
Patrzył biernie, jak Oleander chwiejnie wstawał i jak brnął w kierunku okien. Nie mógł otrząsnąć się z wrażenia, że zrobił to wszystko tylko po to, aby po raz kolejny schować przed nim swoją twarz, swoje emocje.
Wypuścił z dłoni pustą butelkę, później skorzystał z ulgi, którą dał mu powiew świeżego, miejskiego powietrza i również spróbował podnieść się z kanapy. Zaskoczyła go łatwość, z jaką stanął na nogach; jego ciało wydawało się lekkie, jakby wraz z deserem wyrzygał z niego wszelkie wnętrzności, płyny i szpik kostny. Ciężko mu było wyhamować w czas zamaszystość swoich ruchów, ale kontrolował kończyny wystarczająco dobrze, by w końcu dotrzeć do parapetu i uwiesić się na nim. Od wtedy słuchał przyjaciela z bliska, niemalże stykając się z nim łokciami. Patrzył głównie przed siebie, na ulicę, ale raz po raz zerkał spode łba na profil twarzy Oleandra.
"Przy nikim nie powinienem czuć się tak komfortowo"? W pierwszej chwili pomyślał, że przyjaciel próbuje podtrzymać swoje kłamstwo, że wcale nie mówi na poważnie, że żartuje sobie z niego. Jeśli faktycznie znowu chciał go na to złapać, to tym razem nie zamierzał się irytować; zamierzał ciągnąć to jego przedstawienie.
Ale nie mógł odmówić mu tego, że mówił ładnie, pięknie nawet. Poetycko. Nie ukrywał swoich uczuć, nigdy nie był w tym dobry. Gdy stał tak blisko niego, czuł każdy przypływ jego emocji. Tęsknota. zazdrość, rozczarowanie. Ale dlaczego? Dlaczego wywoływał w nim tak duże emocje? Był tylko jego kolegą z dzieciństwa. Gdyby nie to, że ich rodzice się znali, to nigdy nawet nie przyciągnąłby jego uwagi. Zerwałby z nim kontakt zaraz po ukończeniu szkoły, tak jak wszyscy inni.
W pewnej chwili zawiało na niego wszystkim, czym Oleander pachnął, i nie były to już tylko perfumy, wino czy cygaretki. Czuł zapach jego ciała, czuł w nim zmęczenie, strach i ekscytację. Czuł w nim ten moment, w którym był pewny, że go zabije.
Podniecenie?
Westchnął ciężko, dalej trawiąc to wszystko, co mu powiedział. Jego twarz nie wyrażała niczego poza znudzeniem. Tak bardzo kusiło go, żeby nie wierzyć w żadne ze swoich obserwacji, jakkolwiek nie wydawałyby mu się ewidentne. Byłoby to znacznie łatwiejsze, a przecież był taki wyczerpany.
- Chcę. Żebyś mnie dotknął - powtórzył sucho. - Dotknął jak co masz na myśli.
Jeśli aż tak potrzebował pezytulenia, mógł mu je dać. Nie byłby to pierwszy raz, ale na pewno pierwszy w tym roku.
Wypuścił z dłoni pustą butelkę, później skorzystał z ulgi, którą dał mu powiew świeżego, miejskiego powietrza i również spróbował podnieść się z kanapy. Zaskoczyła go łatwość, z jaką stanął na nogach; jego ciało wydawało się lekkie, jakby wraz z deserem wyrzygał z niego wszelkie wnętrzności, płyny i szpik kostny. Ciężko mu było wyhamować w czas zamaszystość swoich ruchów, ale kontrolował kończyny wystarczająco dobrze, by w końcu dotrzeć do parapetu i uwiesić się na nim. Od wtedy słuchał przyjaciela z bliska, niemalże stykając się z nim łokciami. Patrzył głównie przed siebie, na ulicę, ale raz po raz zerkał spode łba na profil twarzy Oleandra.
"Przy nikim nie powinienem czuć się tak komfortowo"? W pierwszej chwili pomyślał, że przyjaciel próbuje podtrzymać swoje kłamstwo, że wcale nie mówi na poważnie, że żartuje sobie z niego. Jeśli faktycznie znowu chciał go na to złapać, to tym razem nie zamierzał się irytować; zamierzał ciągnąć to jego przedstawienie.
Ale nie mógł odmówić mu tego, że mówił ładnie, pięknie nawet. Poetycko. Nie ukrywał swoich uczuć, nigdy nie był w tym dobry. Gdy stał tak blisko niego, czuł każdy przypływ jego emocji. Tęsknota. zazdrość, rozczarowanie. Ale dlaczego? Dlaczego wywoływał w nim tak duże emocje? Był tylko jego kolegą z dzieciństwa. Gdyby nie to, że ich rodzice się znali, to nigdy nawet nie przyciągnąłby jego uwagi. Zerwałby z nim kontakt zaraz po ukończeniu szkoły, tak jak wszyscy inni.
W pewnej chwili zawiało na niego wszystkim, czym Oleander pachnął, i nie były to już tylko perfumy, wino czy cygaretki. Czuł zapach jego ciała, czuł w nim zmęczenie, strach i ekscytację. Czuł w nim ten moment, w którym był pewny, że go zabije.
Podniecenie?
Westchnął ciężko, dalej trawiąc to wszystko, co mu powiedział. Jego twarz nie wyrażała niczego poza znudzeniem. Tak bardzo kusiło go, żeby nie wierzyć w żadne ze swoich obserwacji, jakkolwiek nie wydawałyby mu się ewidentne. Byłoby to znacznie łatwiejsze, a przecież był taki wyczerpany.
- Chcę. Żebyś mnie dotknął - powtórzył sucho. - Dotknął jak co masz na myśli.
Jeśli aż tak potrzebował pezytulenia, mógł mu je dać. Nie byłby to pierwszy raz, ale na pewno pierwszy w tym roku.