Też nie miał przecież dzieci. I nic nie wskazywało na to aby cokolwiek miało się w tej kwestii zmienić w najbliższym czasie - Dla dobra dziecka? Jak najbardziej. Skoro pozwoliłem sobie na chwilę nieodpowiedzialności, to teraz muszę zaakceptować skutki swoich czynów - odparł. Hjalmar już tak po prostu miał - zawsze brał na swoje barki odpowiedzialność za wszystko, a już na pewno za własne błędy czy czyny. I to w każdej możliwej kwestii - dlatego jakakolwiek ciąża nie zmieniała niczego. Najpewniej zacisnąłby zęby, wykuł pierścionek zaręczony samodzielnie, a następnego dnia ruszył do kobiety, która miałaby zostać matką jego dzieci aby się z nią po prostu zaręczyć. Otuchy dodawała mu zawsze tylko jedna rzecz, a raczej fakt, który mówił, że może liczyć na swoją rodzinę. Oni byli gotowi mu pomóc w każdej sytuacji, nie ważne jak bardzo ciężka by ona była.
Do najmłodszych to już na pewno nie należał. Nordgersim zapomniał nawet, że Pandora była od niego starsza. Przez tę ich dziwną, nietypową relację określał ją raczej jako swoją rówieśniczkę pomimo tego, że dzieliły ich dwa lata różnicy - Wiesz jak to się mówi? Stara ale jara, więc się tak nie grymaś - odparł. Nie była przecież stara, a Islandczykowi chodziło tylko o słowa Dagura, który nie raz mu już powtarzał, że ten powinien się ustatkować i znaleźć sobie jakąś żonę. Czy jemu aż tak bardzo chciało się chować wnuki? Albo może wolał mieć pewność, że jego syn woli kobiety? To była kwestia, której nigdy z nim nie poruszył ale też nie miał zamiaru poruszać w przyszłości - Może trochę... - przyznał. Nie przykuwał do tego uwagi. Zawsze tłumaczył to sobie, że to nie jest jeszcze moment na takie poważne sprawy.
- Tylko jak się wystroisz. Tak to jesteś nadal tą samą upartą Pandorą, która nie bardzo chce się słuchać - zaśmiał się. Każda kobieta miała w sobie coś z damy, więc logicznym było, że Prewettówna również coś z niej miała. Jej codzienność jednak diametralnie się różniło od kuzynek, więc można było śmiało stwierdzić, że była arystokratką na pół gwizdka - tylko wtedy kiedy tego od niej wymagano albo sama chciała - I tak się będę wściekał bo przychodzi mi to dużo prościej niż śmiech - dodał z uśmiechem na ustach, który mógł lekko przeczyć słowom Hjalmara. Jednak to było spowodowany tylko i wyłącznie obecnością Turczynki. Z nikim innym nie pozwalał sobie na taką ilość wyszczerzenia.
Pokręcił głową na jej słowa. Żaden był z niego romantyk. Już ona była większość romantyczką od niego. Tu jakieś całusy, tam jakieś trzymanie pod rękę i inne rzeczy tego typu. A Hjalmar co? Nie robił niczego z tych rzeczy. No chyba, że Pandora do rankingu brała próby jej utopienia - wtedy jak najbardziej, był romantyczny aż do oporu - Hmm... Na pewno troskliwość... Pewność siebie też jest jak najbardziej w porządku... Umiejętność słuchania... Ale to mógłbym pewnie wymieniać i z pół nocy - machnął ręką, podając jej trzy cechy. Tyle powinno jej wystarczyć.
Westchnął ciężko - Zatrzymaj je już sobie - odparł z irytacją. Nie wspomniał o tym, że nie powinna wspominać o tym zdjęciu Deniz, ponieważ ta za pewne by jej ukradła je w ułamku sekundy. A wtedy w ich domu byłaby pewnie draka stulecia - Tak mówisz abym Ci go nie zabrał - wolał nie ryzykować zerknięcia na to zdjęcie. Gdyby tylko mu je przekazała, na pewno by je zabrał i nie zwrócił w ogóle. Niech Prewettówna ma coś od życia i jakąś pamiątkę.
- Oczywiście, że bym się nie zgodził - powiedział. W głowie miał już swoją zemstę. Widział jak Pandora ląduje po środku lodowatego morza. To Cię oduczy zadzierania z Hjalmarem Nie przejął się groźbami Turczynki nawet przez chwilę. Co takiego mogła mu zrobić? Za pstrykać go zdjęcia na śmierć? To nie wchodziło w rachubę. Miała jednak szczęście, że ją tolerował, a może i pewnie lubił, więc tym samym nie skończyła tam gdzie powinna. Otrzymała od Nordgersima drugą szansę po raz chyba setny.
- Niech tak zatem będzie - odpowiedział, przymykając oczy na krótki moment. Wypowiedział życzenie, nie do końca jednak wierząc aby ta gwiazda mogła coś zmienić. No ale skoro spełniała te życzenia, to niech się lepiej weźmie do roboty i coś zrobi.
Powrócili na koc gdzie zjedli przygotowany dla nich prowiant, a następnie dopili końcówkę alkoholu. Zgodnie z ustaleniami, po posiłku, Hjalmar udał się krótką drzemkę podczas której Pandora za pewnie nie omieszkała mu zrobić kolejnego zdjęcia ku jego niezadowoleniu ale przede wszystkim nie wiedzy. Kiedy się obudził, zebrali się do powrotu, a raczej to on się zebrał, oferując Prewettównie tak zwany "Niedźwiedź-express", którym miała już okazję się wcześniej przejechać. Nie mieli żadnych koni, a na żadne świstokliki też nie miał chęci, więc wziął ją po prostu na plecy i ruszyli do domu. W ramach zadośćuczynienia za te wszystkie akty terroru, które podobno wykonał w jej kierunku, pozostawił swoją koszulę w darze dla której Pandora znalazła nowe zastosowanie - sukienkę. Wchodząc do swojej izby, rzucił się na łóżku i poddał się objęciom Morfeusza w mgnieniu oka - nadszedł czas na długo wyczekiwany sen.