Przemijanie kojarzyło się Stelli w głównej mierze ze śmiercią. Stąd ta interpretacja. Może faktycznie była mniej pozytywna od tej Stanleya, ale czyż śmierć również nie była elementem życia? W końcu czekała każdego. Musiała nadejść, prędzej, czy później. Fakt, że może jako prezent urodzinowy lepiej było tę interpretację nieco doszlifować, bo obdarowywany mógł się poczuć trochę nieswojo.
Avery na pewno już się nie wycofa. Skoro powiedziała mu, że będą mogli zostać uznani wspólnie za autorów tego dzieła, tak się stanie. Była słowna, nie zmieniała zdania, ani takich deklaracji. Nie musiał się martwić o to, że będzie inaczej. Powinien zresztą już to wiedzieć. Nie potrzebowała go do niczego więcej. Raczej przeciwnie, zapewne by jej tylko utrudniał proces twórczy, gdyby zamierzał bardziej się zaangażować. Tyle jej wystarczało, resztę zrobi sama, kiedy nikt nie będzie patrzył, w spokoju - jak zawsze. Grunt, że miała jeszcze dużo czasu, będzie mieć szansę, aby zadbać o to, aby ten obraz był idealny. Zamierzała naprawdę się postarać, w końcu nie był to byle jaki, pierwszy lepszy klient. Chodziło o matkę Borgina.
Zaśmiała się w głos słysząc jego słowa. - Widzisz, nie tylko ty tak na mnie działasz. - Faktycznie zdarzało mu się doprowadzić ją do podobnego stanu kilka razy, ale teraz mógł się upewnić, że nie był jedyny. Denerwowała się również na swoją niemoc, czy niezrozumienie problemu. Ogólnie Stella była bardzo surowa dla samej siebie, jak i dla wszystkich, którzy ją otaczali. Taką już miała naturę. Miała wysokie oczekiwania, które sama starała się zawsze spełniać w stu procentach. Często się przez to irytowała, bo wcale nie było to takie proste.
- Jest to całkiem dobry argument. - Skoro nikogo więcej nie będzie, to mogłaby się pojawić, takie spotkanie nie powinno być specjalnie bolesne, szczególnie, że nie raz odbywali już podobne - podczas niedzielnych obiadów, na których jakiś czas temu zaczęła się pojawiać. - Jeśli ucieszy to waszą dwójkę, to może się pojawię, z jakimś czekoladowym tortem. - Nie ukrywała nigdy przed nim swojej miłości do czekolady, może i ten prezent byłby bardziej pod nią, chociaż jej zdaniem każdy lubił czekoladę, na pewno wszyscy, znaczy cała trójka powinna być zadowolona.
- Miło mi to słyszeć. Ta wiara we mnie naprawdę jest budująca, jak będziesz mi tak dalej powtarzał, to może faktycznie uwierzę, ale wtedy nie będziesz miał ze mną łatwo, skoro będę już miała poczucie, że jestem najlepsza, mogę zacząć zadzierać nosa. - Jakby teraz tego nie robiła... Wolała go jednak ostrzec, jak to może wpłynąć na ich dalsze losy.
- Jak się rozchrouję, to nie będzie obrazu, więc lepiej szybko pokazuj, co jest w środku. - Bo była ciekawa, a nie należała do osób szczególnie cierpliwych, szczególnie kiedy chodziło o rzeczy, które dotyczyły Stanleya. Najchętniej uzyskałaby odpowiedź od razu, chociaż, czyż właśnie tak nie było? Nie zwlekał długo, tylko po chwili otworzył kopertę. Avery wpatrywała się w niego z ogromnym zainteresowaniem. Niech już wreszcie zacznie czytać.
- No co Ty nie powiesz, że o tobie... - Móglby już przejść do sedna, a nie się z nią bawić. Uzbroiła się jednak w cierpliwość, czekała, aż przeczyta resztę. - Jak nudy, to zaraz sama wezmę ten list i go przeczytam, żeby to sprawdzić. - Bo ileż można czekać?
- Uuuuu! - Pisnęła z niekurywanym entuzjazmem. - To awans, prawda? - Nie do końca rozumiała struktury ministerstwa, jednak aurorzy zawsze wydawali się być trochę bardziej cenieni niż brygadziści, w jej mniemaniu zajmowali się też poważniejszymi sprawami. - To teraz będziesz się przygototywał do egzaminu? - Mina jej nieco zrzedła, bo skoro on będzie się uczył, to nie znajdzie dla niej tyle czasu, co dotychczas, a już miewali problemy, żeby się spotykać w miarę regularnie przez jego wymagającą pracę. Nie to, że nie cieszyła się z jego sukcesu, tyle, że trochę jej było przykro, że pójdzie w odstawkę.