[26.11.1970] Ezechiel & Noémie

Bardzo dobre skojarzenie. "Krzyk" Edwarda Muncha, to był jej ulubiony obraz pochodzący z mugolskiego świata, oddawał bowiem stan przerażenia w niesamowity sposób. A sam Munch zapewne znajdował się na krótkiej liście może pięciu Mugoli, których Noémie byłaby skłonna puścić bez szwanku, gdyby ich spotkała. Samo to, że pamiętała jego imię i nazwisko oraz nazwę dzieła o czymś świadczyło. Aczkolwiek prawdą było, że w wersji czarodziejskiej, ten obraz byłby po prostu arcydziełem wszechczasów.
-Niepełny rok. To niezbyt długo. czy po tak krótki czasie, faktycznie możnabyło ufać mężczyźnie? Noémie miała nadzieję, że ktoś ze Śmierciożerców naprawdę go sprawdził. Przychodząc rannym, poważnie rannym do niego, narażało się potencjalnie na całkiem duże ryzyko. -W jaki sposób... wkupiłeś się w nasze łaski? zapytała przyglądając się bacznie mężczyźnie. Oczywiście zapyta się również innych, ale chciała usłyszeć tą historię od niego.
Po raz kolejny się uśmiechnęła, bawiąc się jego brakiem komfortu w odbiorze jej reakcji. Podniosła filiżankę i upiła nieco z jej zawartości. Kawa na szczęście była całkiem smaczna, fakt, że się nie rozczarowała mówił sam za siebie.
Zamrugała zdziwiona na pytanie o głowę. -To prezent dla ciebie. Byłam pewna, że ją zatrzymasz i usadowisz gdzieś tutaj w widocznym miejscu. w końcu miała to być pamiątka jej przysługi, chyba nawet nie wyobrażała sobie, że medyk będzie chciał się jej całkowicie pozbyć z kliniki.