11.06.2023, 17:29 ✶
Dwie wilcze istoty stanęły naprzeciw siebie. Przyobleczone w zwierzęce skóry w istocie zaliczały się do zupełnie innych gatunków. Na warknięcie odpowiedziała obnażeniem zębów – ostrzeżenie, że nie da sobie w kaszę dmuchać, że może nie być rozsądną próba rzucenia się do gardła, z obojętnie jakiego powodu.
Był istotą zgoła inną niż ona sama. Istotą, której powinno się unikać na wszelkie możliwe sposoby, jeśli nie chciało się skończyć marnie. Istotą, której bliskość wzbudzała niepokój, ale… nie uciekała. Nie odwracała spojrzenia, zdając się toczyć milczący pojedynek. I nagle zdała sobie sprawę z tego, iż spod całej tej przerażającej aparycji przebija się ludzki pierwiastek. Że to nie tak, iż właśnie miała do czynienia z oszalałą bestią, kierującą się wyłącznie instynktem. Nie.
Kryło się w tym wilkołaku coś o wiele więcej i… nie wiedzieć dlaczego, zupełnie się nie bała. A przecież powinna. Może to kwestia tego, że jakaś część świadomości podpowiadała, iż taki z niej animag, jak z koziej dupy trąba i wszystko to, co czuła, zaliczało się jedynie do sfery sennych marzeń, a może, może…
… może zdała sobie sprawę z tego, iż pod tym czarnym futrem, pod kształtem siejącej przerażenie na wszystkie strony bestii, kryło się coś, coś…
… wymamrotała coś zupełnie niezrozumiałego, zakrywając odruchowo drugą ręką oczy. Światło drażniło, wytrącało ze stanu, w którym była. Słusznie, inna sprawa, że naprawdę średnio jej się widział powrót do świata rzeczywistego. Szczegół, że naprawdę wybrała sobie zgoła nieodpowiednie miejsce na drzemkę. Porę też. I może by nawet dalej tak spała, gdyby nie fakt, iż ktoś jeszcze ją trącał i jakieś słowa uparcie przewiercały się do jej świadomości, coraz mocniej, mocniej, aż otworzyła oczy…
… przed chwilą spoglądała prosto w ślepia bestii. Teraz widziała przed sobą Alastora.
- Moody? – wymamrotała półprzytomnie. Wilczy pysk i ludzka twarz zlały się w jedno, stały się jednym, a w ciemnych oczach pojawiła się iskra zrozumienia. Zupełnie, jakby nagle rozbłysło światło w umyśle Bones, rozświetlając dokładnie wszystkie elementy układanki. I oczywistym się stało, gdzie jaki element powinien się znajdować. Ale to nie miejsce na poruszenie tego tematu.
Wyprostowała się powoli, podnosząc się z biurka; przetarła oczy, starając się strząsnąć z siebie resztki snu. Snu nie tak krótkiego, bowiem na policzku odbił się materiał – ot, wsparła się o własną rękę… i aż się skrzywiła, gdy nagle zdała sobie sprawę z jej odrętwienia.
- Chciałam tylko przyjrzeć się jeszcze jednej sprawie... – wyjaśniła, zerkając w końcu, dość bezradnie, na biurko pogrążone aktualnie w chaosie – Która to już? Wychodzisz? – spytała, już nieco przytomniejszym tonem, skupiając ponownie spojrzenie na Alku.
Był istotą zgoła inną niż ona sama. Istotą, której powinno się unikać na wszelkie możliwe sposoby, jeśli nie chciało się skończyć marnie. Istotą, której bliskość wzbudzała niepokój, ale… nie uciekała. Nie odwracała spojrzenia, zdając się toczyć milczący pojedynek. I nagle zdała sobie sprawę z tego, iż spod całej tej przerażającej aparycji przebija się ludzki pierwiastek. Że to nie tak, iż właśnie miała do czynienia z oszalałą bestią, kierującą się wyłącznie instynktem. Nie.
Kryło się w tym wilkołaku coś o wiele więcej i… nie wiedzieć dlaczego, zupełnie się nie bała. A przecież powinna. Może to kwestia tego, że jakaś część świadomości podpowiadała, iż taki z niej animag, jak z koziej dupy trąba i wszystko to, co czuła, zaliczało się jedynie do sfery sennych marzeń, a może, może…
… może zdała sobie sprawę z tego, iż pod tym czarnym futrem, pod kształtem siejącej przerażenie na wszystkie strony bestii, kryło się coś, coś…
… wymamrotała coś zupełnie niezrozumiałego, zakrywając odruchowo drugą ręką oczy. Światło drażniło, wytrącało ze stanu, w którym była. Słusznie, inna sprawa, że naprawdę średnio jej się widział powrót do świata rzeczywistego. Szczegół, że naprawdę wybrała sobie zgoła nieodpowiednie miejsce na drzemkę. Porę też. I może by nawet dalej tak spała, gdyby nie fakt, iż ktoś jeszcze ją trącał i jakieś słowa uparcie przewiercały się do jej świadomości, coraz mocniej, mocniej, aż otworzyła oczy…
… przed chwilą spoglądała prosto w ślepia bestii. Teraz widziała przed sobą Alastora.
- Moody? – wymamrotała półprzytomnie. Wilczy pysk i ludzka twarz zlały się w jedno, stały się jednym, a w ciemnych oczach pojawiła się iskra zrozumienia. Zupełnie, jakby nagle rozbłysło światło w umyśle Bones, rozświetlając dokładnie wszystkie elementy układanki. I oczywistym się stało, gdzie jaki element powinien się znajdować. Ale to nie miejsce na poruszenie tego tematu.
Wyprostowała się powoli, podnosząc się z biurka; przetarła oczy, starając się strząsnąć z siebie resztki snu. Snu nie tak krótkiego, bowiem na policzku odbił się materiał – ot, wsparła się o własną rękę… i aż się skrzywiła, gdy nagle zdała sobie sprawę z jej odrętwienia.
- Chciałam tylko przyjrzeć się jeszcze jednej sprawie... – wyjaśniła, zerkając w końcu, dość bezradnie, na biurko pogrążone aktualnie w chaosie – Która to już? Wychodzisz? – spytała, już nieco przytomniejszym tonem, skupiając ponownie spojrzenie na Alku.