01.11.2022, 02:08 ✶
Florence znalazła się w okolicach Marszu przypadkiem.
Nie popierała praw charłaków, bo nie zajmowali oni specjalnie jej myśli. Nie zamierzała ich atakować, bo uznawała pozbawione magii dzieci czarodziejów za godne odrobiny litości, poza tym po prostu nie umiałaby podnieść różdżki na kogoś, kto nie próbował jej zaatakować. Nie była więc bezpośrednio w tłumie, nie groziło jej niebezpieczeństwo, za to zabrała się za udzielanie pomocy rannym. A potem zabrano ją wraz z jednym z nich, potrzebującym pilnie eliksirów, do szpitala świętego Munga. Ledwo napoiła mężczyznę stosowną miksturą, a już biegła do sali, w której zgromadzono tych uczestników marszu, którzy nie wyglądali wprawdzie, jakby mieli zaraz umrzeć, ale wciąż potrzebowali pomocy. A na pewno przyjrzenia się im i ocenienia stanu, bo pierwszy rzut oka bywał mylący.
I naprawdę nie miało żadnego znaczenia, że swój dyżur zasadniczo powinna zacząć dopiero za piętnaście minut.
Florence zwykle w pracy wyglądała nienagannie - włosy ciasno związane, szata w doskonałym porządku, baczne spojrzenie. Teraz jednak ciemne pukle były rozczochrane, luźno opadały na ramiona, a jej szata pozostawała lekko wymięta po wydarzeniach, do jakich doszło w magicznym Londynie. W jasnoniebieskich oczach zaś błysnęła niemalże panika, gdy przebiegła wzrokiem po zgromadzonych w pomieszczeniu, chcąc ustalić, kto potrzebuje pomocy najpierw... i pośród rannych dostrzegła brata.
Może wynikało to z tego, że Atreus był najmłodszy z rodzeństwa. Może z tego, że najczęściej pakował się w kłopoty. Albo że stanowił oczko w głowie matki, która powtarzała siostrze, że powinna się nim opiekować. Ale po prostu ciężko było się o niego nie m a r t w i ć. Zwłaszcza, w takiej sytuacji.
Ukryła jednak tę obawę bardzo szybko i zmierzyła go spojrzeniem, szukając ewentualnych ran albo oznak, wskazujących na to, że oberwał jakąś konkretną klątwą.
- Atreus, aż tak się za mną stęskniłeś? - spytała, podchodząc do niego i bezceremonialnie układając dłoń pod podbródkiem, by móc zajrzeć mu w oczy. - Mógłbyś poprosić, żebym wróciła wcześniej, a nie dawać się stratować. Oberwałeś zaklęciem, czy tylko się uderzyłeś?
Wolną ręką sięgnęła po różdżkę. Nie rzucała jednak na razie na niego żadnych czarów leczących, zamiast tego rozjarzyła jej koniec w zaklęciu lumos.
- Spojrzeniem za światłem, proszę. Jest ci niedobrze? Zawroty głowy? - wypytywała, powoli wiodąc różdżką w prawo i lewo, jednocześnie obserwując reakcję źrenic.
Nie popierała praw charłaków, bo nie zajmowali oni specjalnie jej myśli. Nie zamierzała ich atakować, bo uznawała pozbawione magii dzieci czarodziejów za godne odrobiny litości, poza tym po prostu nie umiałaby podnieść różdżki na kogoś, kto nie próbował jej zaatakować. Nie była więc bezpośrednio w tłumie, nie groziło jej niebezpieczeństwo, za to zabrała się za udzielanie pomocy rannym. A potem zabrano ją wraz z jednym z nich, potrzebującym pilnie eliksirów, do szpitala świętego Munga. Ledwo napoiła mężczyznę stosowną miksturą, a już biegła do sali, w której zgromadzono tych uczestników marszu, którzy nie wyglądali wprawdzie, jakby mieli zaraz umrzeć, ale wciąż potrzebowali pomocy. A na pewno przyjrzenia się im i ocenienia stanu, bo pierwszy rzut oka bywał mylący.
I naprawdę nie miało żadnego znaczenia, że swój dyżur zasadniczo powinna zacząć dopiero za piętnaście minut.
Florence zwykle w pracy wyglądała nienagannie - włosy ciasno związane, szata w doskonałym porządku, baczne spojrzenie. Teraz jednak ciemne pukle były rozczochrane, luźno opadały na ramiona, a jej szata pozostawała lekko wymięta po wydarzeniach, do jakich doszło w magicznym Londynie. W jasnoniebieskich oczach zaś błysnęła niemalże panika, gdy przebiegła wzrokiem po zgromadzonych w pomieszczeniu, chcąc ustalić, kto potrzebuje pomocy najpierw... i pośród rannych dostrzegła brata.
Może wynikało to z tego, że Atreus był najmłodszy z rodzeństwa. Może z tego, że najczęściej pakował się w kłopoty. Albo że stanowił oczko w głowie matki, która powtarzała siostrze, że powinna się nim opiekować. Ale po prostu ciężko było się o niego nie m a r t w i ć. Zwłaszcza, w takiej sytuacji.
Ukryła jednak tę obawę bardzo szybko i zmierzyła go spojrzeniem, szukając ewentualnych ran albo oznak, wskazujących na to, że oberwał jakąś konkretną klątwą.
- Atreus, aż tak się za mną stęskniłeś? - spytała, podchodząc do niego i bezceremonialnie układając dłoń pod podbródkiem, by móc zajrzeć mu w oczy. - Mógłbyś poprosić, żebym wróciła wcześniej, a nie dawać się stratować. Oberwałeś zaklęciem, czy tylko się uderzyłeś?
Wolną ręką sięgnęła po różdżkę. Nie rzucała jednak na razie na niego żadnych czarów leczących, zamiast tego rozjarzyła jej koniec w zaklęciu lumos.
- Spojrzeniem za światłem, proszę. Jest ci niedobrze? Zawroty głowy? - wypytywała, powoli wiodąc różdżką w prawo i lewo, jednocześnie obserwując reakcję źrenic.