Cokolwiek się tutaj działo – nie było żadna ułudą. Było całkowitą prawdą, rzeczywistością i to przeraziło czarownicę niemalże do serca, zmroziło, bo nie codziennie widzisz swoją zmarłą prababkę, która mówi ci, by tu poczekać na innych. W tym świecie, gdzie duchy były powszechnością, być może taki widok nie powinien dziwić, ale prababka przecież nie została przykuta do wiecznego błąkania się po ziemi – po śmierci niczego takiego nie było. Więc… tutaj? Dwie pozostałe postacie, te które mówiły do jej towarzyszy… Sądząc po słowach Patricka i Mavelle, to również nie chcieli tutaj czekać, a działać. I to też musiały być na swój sposób bliskie im osoby, przecież gdyby nie, to Mavelle brzmiałaby tak, jakby właśnie pękło jej serce.
- Trudno oddawać się alchemii po śmierci – odparła tylko swojej prababci. Tak, kochała eliksiry, potrafiła rozkładać świat na czynniki pierwsze, była ciekawa co się stanie, jeśli złączy się różne substancje. Była też przy tym aurorem – bo na świecie było tyle ciekawych rzeczy, że zbrodnią byłoby skupiać się tylko na jednej dziedzinie, nie liznąwszy innych – inaczej przecież nie poznasz siebie i nie znajdziesz dla siebie miejsca. Jednak nie dało się ukryć, że Victoria była z krwi i kości Lestrange – i była zafascynowana alchemią. Te wszystkie emocje zaczęły się w niej kotłować, poczuła dziwną słabość i… spokój. A może naprawdę trzeba odpocząć i po prostu… co? Czekać? Patrzyć na innych? Nie widzieć niczego? Teraz zaś widziała – dziwny kamień, swoją prababkę, obcego mężczyznę i… wir. Energię. Zaczynała dostrzegać schemat – w kamieniu i w… kamieniu, tylko że większym i w rękach Voldemorta. Te wspomnienia nie były jednak jej – a widziała i przeżywała je jakby należały do niej. Gdzie kończyła się ona a zaczynała jej przodkini? Krew z jej krwi? Nie, na odwrót – Victoria była krwią z jej…
I wtedy to zauważyła. Jeszcze była sobą. I przecież chciała taka pozostać! Zostanie tutaj… co by to dało? Widziałaby to wszystko, przeżyłaby te rzeczy i poszłoby to na zmarnowanie, bo nikt już nic nie zrobiłby z tą wiedzą. Nawet jeśli byli tutaj… nie mogąc zupełnie nic na to poradzić, zapobiec, przerwać, zrobić. Wiedza to też oręż. Może nawet największy, jaki na tym świecie istniał. Dlatego… skupiła się. Nie, by poddać się nieswoim wspomnieniom, a by odwrócić wir. Odzyskać to, co utraciła.
Zaklęcie Mavelle nic nie dało, ale po chwili ogień przestał szaleć – i wtedy Victoria zobaczyła pozostałe dwie postaci (bo w pierwotnej „wizji” widziała przecież czwórkę) – ta dwójka chyba… całkowicie postradała zmysły. Kręcili się bez celu, może nawet nie zauważyli, że nie są już tutaj sami? Wyglądali, jakby to, co przed chwilą miało tutaj miejsce, w ogóle było dla nich nieistotne, albo nie byli tego nawet świadomi.