— Ja to nie skrzywdziłbym nawet muchy siatkoskrzydłej, a co dopiero drugiego człowieka — Pół żartem, pół serio starał uwolnić się od podejrzeń. Unikał stosowania przemocy fizycznej, jednak prawda była taka że słowa również potrafiły zranić drugiego człowieka. Nierzadko stanowiły broń w jego ustach, gdy zachowywał się niczym dupek względem niektórych ludzi. Wydawało mu się, że prawdziwy czarny charakter nie wdaje się w dyskusje ze swoją potencjalną ofiarą, tylko przechodzi niezwłocznie do zrealizowania swoich niecnych zamiarów. To ostatnie czego należałoby się po nim spodziewać. — Nie masz czego się bać. Nie trafiliśmy na błotoryja — Dodał. Błotoryje to prawdziwe potwory. To było coś, co łączyło te magiczne stworzenia ze szczuroszczetami.
— Gdybym był tutaj sam to za nic w świecie nie uznałbym przeprawy przez te posępne mokradła za całkiem przyjemny spacer. Przez grzeczność nie zaprzeczę. Zdecydowanie wolę przechadzać się po uliczkach Doliny Godryka — Wypowiedziane przez niego słowa doskonale oddawały prawdziwość przywołanego wcześniej stwierdzenia, że w grupie raźniej. Nawet, jeśli daleko było im do grupy. Byli duetem z przypadku. Nie do końca podzielał to stanowisko. Dolina Godryka to wspaniałe miejsce do odpoczywania z dala od zgiełku Londynu.
Odczuwana przez Danielle konsternacja i zaskoczenie nie uszły jego uwadze. W jakimś stopniu udało się tej czarownicy zbić go z tropu, bo ostatnie o czym myślał w tym momencie to wizyty w Mungu poza kolejnością. Jest wystarczająco bogaty, aby nie tyle uzdrowiciele zapewniali mu wizyty domowe, ale również by hojnym datkiem zapewnić sobie wizyty poza kolejnością do końca życia. Niewykluczone, że nawet mógłby wykupić cały ten szpital gdyby widział w tym cel. Kwestia poznania wartości rynkowej tego budynku.
— Skąd wiedziałaś, że o to mi chodzi? — Zapytał wyraźnie rozbawiony. Taki dobór słów w dużej mierze pozwalał najpewniej mu zachować twarz. W rzeczywistości była to nietypowa reakcja ze strony pięknej kobiety na wystosowaną niego propozycję. Jego intencje były jednoznaczne. — Chętnie skorzystam z tego zaproszenia. W którym gabinecie przyjmujesz? Nie życzysz mi oddania się w Twoje ręce? — Przystał na to zaproszenie z miejsca, poniekąd interpretując je po swojemu. Nie przez pryzmat choroby czy urazu, tylko w perspektywie oddania się pod opiekę pięknej kobiety wykraczającą poza praktyki uzdrowicielskie. Zdarzyło mu się zabawiać się z uzdrowicielką. Może ona była koleżanką Danielle. Przez moment uśmiechał się nieznacznie dwuznacznie. Po prostu taki już był i należało z tym żyć.
— Dlaczego miałbym? Preferuję głównie miasta, tam nie brakuje takich miejsc — Zwrócił się do czarownicy z tym pytaniem. W magicznym Londynie było bardzo dużo lokalów, do których można było się udać. Bardzo chętnie korzystał ze wszystkich możliwości, jakie on oferował.
— Niesprawiedliwość? To dosyć szerokie pojęcie — Postanowił o to dopytać z braku tego rozwinięcia wypowiedzi kobiety. — Staram się ich unikać za wszelką cenę. Są nieprzewidywalni i jak nie wejdą drzwiami to próbują wejść oknem. Nie podaję przypadkowym ludziom swoich adresów i mam założone zabezpieczenia magiczne. — Dodał. Nie były to rozwiązania idealne, ale nie zamierzał tolerować wchodzenia z butami w jego życie prywatne.
— Więc? — Oczekiwał od niej udzielenia odpowiedzi na te pytania mające uwiarygodnić lub obalić jej wersję. — Tak się składa, że wiem. — Dodał jedynie. Wiedział, ale w chwili obecnej nie widział powodu aby to przytaczać. W końcu chciał to usłyszeć od Danielle. Konieczność udowadniania tego typu rzeczy była męcząca dla niego. Nietrudno było dostrzec zmianę kolorytu czarownicy.— Oczywiście, że mówię na serio. Czemu miałbym kłamać? — W gruncie rzeczy nie dało się tego inaczej skomentować, niż w ten sposób. Celebryci nie byli wytworem wyobraźni, tylko istnieli naprawdę. — Hmm... przyjmę te przeprosiny, jeśli wynagrodzisz mi to przyjęciem zaproszenia na kolację w wybranym przeze mnie lokalu magicznego Londynu. Byłaś kiedyś w Spellbound Feast? — Postanowił przyjąć te przeprosiny na swoich zasadach. Postawiony przez niego warunek był możliwy do spełnienia, przy odrobinie dobrej woli. Wybrany przez niego lokal należał do tych droższych na gastronomicznej mapie czarodziejskiego Londynu.
— Taaak — Powiedział bez przekonania w głosie. Z każdym zrobionym przez nich krokiem wytrwale przemierzali te mokradła i po pewnym czasie mogli ujrzeć nieśmiało przebijające się poprzez korony drzew promienie słońca. Oznaczało to, że mieli szansę wydostania się z tych mokradeł. Najwyższa pora.