Na kanwie przemyśleń zarysowało się wyjątkowo dobitne kłamstwo, sączące się z ust Williama, kalające tę przeklętą czystość przestrzeni – nie znosiła obłudy i ukrywania trywialnej prawdy, prawdopodobnie dlatego uśmiech spłynął z jej warg miękko, pozostawiając po sobie raptem cień obecności, malujący się w jeszcze niepewnie wyginających się kącikach ust. Patrzyła na niego, nieprzejednana i skupiona, zupełnie jakby rozgryzienie jego tajemniczej osobliwości przychodziło jej z niejakim trudem; wzięła głęboki wdech, o wiele zbyt ostentacyjny, nim brwi ugięły się w niewinnym geście zmartwienia. Bo tym przecież była – sumą zmartwień i gorliwych przeżyć i tak długo, jak Billy ukrywał przed nią stan faktyczny, faktory te pogłębiały się do żywego; ponadto, nie potrafiła zmyślnie udawać – nie mogła udać, że wierzy mu w absurd utkanej historii.
Zamiast tego zamknęła w szklanej butelce całokształt swoich uczuć.
Uniosła brwi wysoko na jego słowa; och, nie chciał jej martwić? – nawet ona wyczuwała dyrdymały zawierające się w tym sorcie, nieprawdę przykrytą miękką pierzyną troski, skazą, rozognioną raną na nieboskłonie wszechświata, tętniącą brzmieniem umierania. Kolejne westchnięcia opuściło jej usta, kalając akwarelą tę przeklętą przestrzeń.
– Czy oczekując szczerości, naprawdę wymagam tak wiele? – rzekła łamiącym się głosem. – Naprawdę, Billy – dodała, a jej oczy z niewiadomych przyczyn zaszły szklistą mgłą.
Rozsiadła się w fotelu naprzeciwko mężczyzny, przez ulotne momenty kontemplując stan obecnej rzeczy. Wahała się przez moment, jednak już po upływie spopielonych sekund, poderwała się gwałtownie i podeszła do mężczyzny. Zachodząc go od tyłu, ułożyła dłonie na jego barkach i zaznaczyła czubek głowy lekkim, nieomal niewyczuwalnym pocałunkiem.
– Ale z ciebie głupek! – rzekła wysłuchawszy jego opowieści.
Zsunęła dłonie z jego ramion i zamiast zamykać się w szklistej bańce kurtuazji, ponownie zajęła miejsce naprzeciwko, opadając miękko na oparcie fotela. Patrzyła nań przez moment skupionym wejrzeniem, dopiero po ulotnych momentach powzięła próbę jakiejkolwiek odpowiedzi nie owijającej się wokół wyklinania jego głupoty.
– Zadowolona? – Uniosła wysoko brwi. – Za-do-wo-lo-na?! – powtórzyła powoli. – Co ty najlepszego wyprawiasz! Czy naprawdę chcesz, aby zeskrobywali cię w kostki brukowej SZCZOTECZKAMI DO ZĘBÓW? – dodała słowami wypełnionymi złością, ale też niebanalną troską.