25.06.2023, 22:53 ✶
Nie była pewna jak długo tak leżała. Ten ból… rozrywał wręcz wewnętrznie. Ani nie wiedziała jak długo wdycha zapach medykamentów, albo lasu – czy to jej się mieszało? Raz jedno, raz drugie, jakby do mózgu nie docierało gdzie właściwie jest? Nim zaczęła słyszeć głosy… też nie wiedziała ile czasu minęło. Nim zaczęła rozróżniać słowa, a poszczególne głosy przestały się zlepiać w jedną szumiącą masę. Wydawało jej się, że otworzyła oczy ale… nic nie widziała, znaczy więc, że wcale ich nie otwarła?
Mówiono o niej. O nich – całej czwórce. Mówili o nich tak, jakby cudem było, że w ogóle tutaj są, że oddychają. Mówili, że to pewnie tylko kwestia czasu nim odejdą, tacy byli zimni, że są już na granicy życia i śmierci, a Victoria… Victoria tak bardzo chciała otworzyć usta i powiedzieć, że przecież jest tutaj! Że żyje! Że ma się dobrze. Poruszyła ustami, wydobył się z nich cichy jęk kogoś, kto chce powiedzieć, że żyje.
Ktoś wtedy zauważył, że leżała z otwartymi oczami i wtedy zaczęło się poruszenie.
Wzrok wracał… powoli. Tak jak wszystkie zmysły. Tak jak zaczynało do Lestrange docierać co się w ogóle dzieje. Był dzień po Beltane, Śmierciożercy dopięli swego, były ofiary – śmiertelne. A oni, ich czwórka, byli tutaj w szpitalu polowym i wszyscy myśleli, że ich też stracą. A stało się coś zupełnie odwrotnego. Co chwilę ktoś się obok nich kręcił, oglądał, coś sprawdzał, a wszystko, co Victoria potrafiła o tym pomyśleć to to, że jest jej tak cholernie zimno. I że tak cholernie bolało. Czy to było właśnie umieranie? Czy to samo czuł Sauriel, kiedy rodzina sprezentowała go wampirowi, bo chciał żyć po swojemu? On umarł, a ona…? Oni wszyscy? Mavelle, Patrick – byli tutaj też i również zaczynali kontaktować, tyle rozumiała z rozmów medyków. Był tutaj też Atreus – ale on… z nim było gorzej. Czy nie powinna go zatrzymywać? Tam, wtedy… bo ostatnie co pamiętała to to, że złapała go za rękę, a on powiedział, że…
Że… co powiedział? I na tym teraz się skupiła. Na przypomnieniu sobie tyłu rzeczy, ile mogła. I z ulgą przyjmowała, że jednak widzi coraz więcej, coraz lepiej.
To jednak, co sobie przypominała, wcale nie napawało ją spokojem.
- Przepraszam – rzuciła w którymś momencie w eter, kiedy akurat dano im w końcu chwilę spokoju, bo wszystko wskazywało na to, że naprawdę żyli i nie był to żaden miraż, i że jednak żadne z nich nie wybiera się na… tamten świat. Już tam przecież byli. I wrócili. - Przepraszam, to moja wina – dodała po chwili.
Miała wyrzuty sumienia. Gdyby nie to, co się stało, gdyby nie to, co jej się wydawało, ubzdurało, jakkolwiek to nazwać… to nie weszliby w ten ogień.
Nie skończyliby… tak.
Bo czy ich obecność tam cokolwiek zmieniła? Voldemort i tak dostał to, co chciał. Chociaż może… Limbo przetrwało dlatego, że tam byli? Limbo. Nie wiedziała tego wcześniej, ale takie słowo krążyło z ust do ust tutaj, w tym lazarecie i miało tak strasznie wiele sensu.
Mówiono o niej. O nich – całej czwórce. Mówili o nich tak, jakby cudem było, że w ogóle tutaj są, że oddychają. Mówili, że to pewnie tylko kwestia czasu nim odejdą, tacy byli zimni, że są już na granicy życia i śmierci, a Victoria… Victoria tak bardzo chciała otworzyć usta i powiedzieć, że przecież jest tutaj! Że żyje! Że ma się dobrze. Poruszyła ustami, wydobył się z nich cichy jęk kogoś, kto chce powiedzieć, że żyje.
Ktoś wtedy zauważył, że leżała z otwartymi oczami i wtedy zaczęło się poruszenie.
***
Wzrok wracał… powoli. Tak jak wszystkie zmysły. Tak jak zaczynało do Lestrange docierać co się w ogóle dzieje. Był dzień po Beltane, Śmierciożercy dopięli swego, były ofiary – śmiertelne. A oni, ich czwórka, byli tutaj w szpitalu polowym i wszyscy myśleli, że ich też stracą. A stało się coś zupełnie odwrotnego. Co chwilę ktoś się obok nich kręcił, oglądał, coś sprawdzał, a wszystko, co Victoria potrafiła o tym pomyśleć to to, że jest jej tak cholernie zimno. I że tak cholernie bolało. Czy to było właśnie umieranie? Czy to samo czuł Sauriel, kiedy rodzina sprezentowała go wampirowi, bo chciał żyć po swojemu? On umarł, a ona…? Oni wszyscy? Mavelle, Patrick – byli tutaj też i również zaczynali kontaktować, tyle rozumiała z rozmów medyków. Był tutaj też Atreus – ale on… z nim było gorzej. Czy nie powinna go zatrzymywać? Tam, wtedy… bo ostatnie co pamiętała to to, że złapała go za rękę, a on powiedział, że…
Że… co powiedział? I na tym teraz się skupiła. Na przypomnieniu sobie tyłu rzeczy, ile mogła. I z ulgą przyjmowała, że jednak widzi coraz więcej, coraz lepiej.
To jednak, co sobie przypominała, wcale nie napawało ją spokojem.
- Przepraszam – rzuciła w którymś momencie w eter, kiedy akurat dano im w końcu chwilę spokoju, bo wszystko wskazywało na to, że naprawdę żyli i nie był to żaden miraż, i że jednak żadne z nich nie wybiera się na… tamten świat. Już tam przecież byli. I wrócili. - Przepraszam, to moja wina – dodała po chwili.
Miała wyrzuty sumienia. Gdyby nie to, co się stało, gdyby nie to, co jej się wydawało, ubzdurało, jakkolwiek to nazwać… to nie weszliby w ten ogień.
Nie skończyliby… tak.
Bo czy ich obecność tam cokolwiek zmieniła? Voldemort i tak dostał to, co chciał. Chociaż może… Limbo przetrwało dlatego, że tam byli? Limbo. Nie wiedziała tego wcześniej, ale takie słowo krążyło z ust do ust tutaj, w tym lazarecie i miało tak strasznie wiele sensu.