Po chwyceniu za spoczywającą w kieszeni szyszkę, ta usłużnie przeniosła go z dala od miejsca, w którym na rozkaz Czarnego Pana przypuścili atak. Wylądował na własnych nogach, jednak nie tak pewnie jakby chciał. Chwilę zajęło mu ustanie na nogach. Stanął przed tymi wszystkimi Śmierciożercami i naśladowcami pozbawiony maski chroniącej jego tożsamość i różdżki dającej mu poczucie bezpieczeństwa. Jeszcze nie byli bezpieczni. W końcu nie znaleźli się w bezpośredniej kryjówce.
Czując na twarzy pot i brud chętnie otarłby twarz rękawem szaty, gdyby ten również był czysty. Trudno było mu przewidzieć, kiedy wróci do rodowej rezydencji. W jakimś stopniu liczył na to, że domownicy nie będą spali. Za dużo się działo. Jeśli jednak nie wyjdą mu na spotkanie to sam zagoni do roboty skrzata domowego. Będzie potrzebował posiłku i kawy. Wróć. Whisky i papierosów. Będzie musiał też zmyć z siebie cały ten piach i pot. Noszone przez niego szaty również domagają się prania.
Pytaniem, na które nie znał odpowiedzi, było to czy pieprzona (i wciąż żywa) Moody uwzględni jego obecność w następstwie pełnej mobilizacji czy tamto przymusowe wolne potrwa trochę dłużej. Dobrze je wykorzystał. Być może przyjdzie mu się dowiedzieć, czy jego obecność będzie warunkowo wymagana. Jeśli nie to przynajmniej będzie to kolejna chwila wytchnienia dla niego, czym oczywiście nie pogardzi. Sam nie zamierzał wychodzić przed szereg i stawiać się bez wezwania.
Utrata ludzi była czymś, co jako Prawa Ręka Czarnego Pana musiał brać pod uwagę. Vulturis jest jego protegowanym. Jednak w sytuacji, w której się znaleźli, musiał podjąć strategiczną decyzję o pozostawieniu go samemu sobie, najpewniej na pastwę Brygadzistów i Aurorów. W chwili obecnej jest wystarczająco kluczową osobą w szeregach popleczników Czarnego Pana, że musiał podejmować działania dla jej dobra. Gdyby to od niego zależało to nie dopuściłby do tego, aby poplecznicy Lorda Voldemorta zostali aresztowani. Nie dlatego, że zależało mu na tych ludziach. Byli przydatni, ale nie byli niezastąpieni. Niemniej poniesione przez nich straty będzie trzeba uzupełnić i nie miał tu na myśli przeprowadzenia akcji uwolnienia wszystkich aresztowanych Śmierciożerców.
— Uciszcie go, do cholery! — Warknął w stronę najbliżej stojących ludzi po zlokalizowaniu łkającego naśladowcy, którego postawa zaczynała działać mu na nerwy. Żałosne. Gdyby miał różdżkę to sam by to zrobił. Raz a dobrze i najlepiej na zawsze, eliminując najsłabsze ogniwo w ich szeregach. Oddanie sprawie niosło ze sobą ryzyko aresztowania i utraty życia. Sam prawie został zdemaskowany i aresztowany. Musiał brać pod uwagę najgorsze... to, że ten czarodziej może okazać się zdrajcą albo nieumyślnie zdradzi ich obecność swoim żałosnym zawodzeniem. Co prawda, gdyby ich zdradził to podzieliłby los brata, ale jednak zdołałby im zaszkodzić. Drugiej sytuacji chciał uniknąć. Nie byli w pełni bezpiecznym miejscu. Niemniej ten naśladowca mógł dostać drugi powód do zawodzenia, gdyż jego bratanek postanowił go jeszcze bardziej sponiewierać. Całkiem zasłużenie. Może się jednak zamknie.
Gdy dotrą do kryjówki, oczekiwał od wszystkich zdania raportów z przebiegu całej akcji. Z oczywistych przyczyn nie był w stanie mieć oczu dookoła głowy i kontrolować sytuacji oraz poczynań wszystkich grup wyznaczonych do udziału w tym ataku. Miarą ich sukcesu lub porażki będzie zadowolenie lub gniew Czarnego Pana. Rzecz, której nie był w stanie przewidzieć.
Ten wiatr jeszcze bardziej działał mu na nerwy. Podobnie jak opieszałość nieobecnych i niemożność ustalenia jej przyczyny. Mogli zdezerterować, zostać pojmani albo zabici. Mogli też się zgubić. Za dużo niewiadomych. Za dużo pytań i za mało odpowiedzi. Jako jeden z najwierniejszych popleczników Lorda Voldemorta starał się odgonić od siebie te myśli o byciu porzuconym i zdanym na pastwę losu, to czające się uczucie lęku i pragnienie jak najszybszego opuszczenia tego miejsca. Mroczny Znak ich wzywał.
W przypadku jego bratanka milczenie jest złotem. Zawsze doceniał te momenty błogiej ciszy, niczym niezmącone. A już na pewno niezakłócone głosem Sauriela, stojącego teraz z różdżką w wyciągniętej dłoni.
— Za piętnaście minut wyruszamy — Zarządził jako Prawa Ręka Lorda Voldemorta. Tutaj nie było miejsca na dyskusje i kompromisy. Przeznaczył ten kwadrans na poczekanie na maruderów. Niemniej i to wydawało mu się zbyt długo. Piętnaście minut i pozostali zastaną pustą polanę.
Rzucam i ja k100 na lądowanie + 20 za 2 kropki w AF