Był zły. Widziała to w jego… nie aurze, bo w to wglądu nie miała, ale roztaczał wokół siebie taki ciężki nastrój, że z daleka było widać niezadowolenie. Nie miała zielonego pojęcia o jego Śmierciożerczej działalności, była więc pewna, że kiedy wczorajszego wieczoru po tym tańcu się rozstali, to faktycznie wrócił „do swojej jamy”. Więc był zły… bo dowiedział się co się tutaj wydarzyło? Wieści pewnie roznosiły się szybko, a tutaj miały cały dzień na to, by oblecieć świat czarodziejów. Sowy miały pewnie kupę roboty w roznoszeniu gazet – nie łudziła się nawet, była pewna, że Sauriel wiedział, że słudzy Voldemorta zaatakowali sabat, że urządzono tutaj masakrę. Nie wiedziała ile w tych informacjach było szczegółów, nie wiedziała też, że za kilka dni sama stanie się sensacją i urośnie do rangi jakieś… celebrytki. Choć może powinna to podejrzewać. Powinna, widząc jakie zainteresowanie rodzili Mavelle, Patrick, Atreus i ona sama. Powinna. Ale nie przyszło jej to do głowy. Więc nie wiedziała ile dokładnie wiedział Sauriel. Po jego minie jednak wyciągnęła wniosek, że był zły, że walczyła na polanie. Że nie uciekła, że naraziła swoje życie i że w rezultacie przez cały dzień nie było z nią absolutnie żadnego kontaktu, bo jak ją przyniesiono do tego polowego, skleconego na szybko szpitala, tak została tam aż do teraz. I to nie przyszedł po nią nikt z rodziny, nie. Tylko wkurwiony na nią wampir – bo mogła zginąć.
A jakże, mogła. I Sauriel chyba nie wiedział jak bardzo blisko tego było. Że jedną nogą była już po drugiej stronie… i to tak dosłownie jak i w przenośni.
Miała chyba nadzieję na inne przywitanie. Nie chyba – na pewno. Szorstkość i chłód, z jakimi się teraz zderzyła sprawiła, że zamarła. Sama już nie wiedziała czego oczekiwała. Przecież mogła się tego spodziewać, powinna, a jednak sama przez większość dnia kiedy nie spała to myślała o Rookwoodzie, o tym co mu powie, co myśli, co robi – na zmianę z tym co sama przeżyła i co próbowała sobie jakoś poukładać w głowie. Nie było to proste. Nic nie było tutaj proste.
Ale spodziewała się chyba minimum jakiejś takiej troski. Znaczy najbardziej to się spodziewała, że jednak zobaczy tutaj swoich rodziców, którekolwiek z nich, ale nie, zobaczyła Sauriela i to on się po nią pofatygował. Nie wiedziała czy ją szukał, czy po prostu ktoś mu powiedział, że tutaj jest – fakt niezaprzeczalny był taki, że to on teraz na nią czekał. I to on do niej na przywitanie warknął, że „idziemy”. A ona nawet nie była w kondycji, by mu jakoś odpyskować. Po prostu te rozszerzone w zaskoczeniu oczy obróciły się i spojrzała w bok. Pewnym zaskoczeniem był dotyk na dłoni i delikatny sygnał, że to naprawdę pora się ruszyć. Zrozumiała i bez słowa zrobiła krok i kolejny… A pielęgniarce aż słów zabrakło na tak paskudne zachowanie. Tak ją to zaskoczyło, że nawet nie zdążyła zareagować, cokolwiek powiedzieć, a ta dwójka już była poza namiotem, zostawiwszy pielęgniarkę w ciężkim szoku.
[a]Victoria usłyszała jeszcze tylko:
- Narzeczony, tak? – na co Lestrange odruchowo, w obronnym geście, mocno przycisnęła ramiona do tułowia. Nie potrzebowała kolejnych dramatów, tych miała przez ostatnie 24h aż nadto.
- Przestań – odezwała się jednak, kiedy Sauriel znowu wyrzucił z siebie ten bezsensowny wyrzyg o oczekiwaniach. - Po prostu przestań – powtórzyła. Bo czy było coś złego w tym, że ludzie mieli mniejsze bądź większe oczekiwania? Victoria też miała, a jakże, ale nie było to tak, że w zamian od siebie nic nie dawała. Dzisiaj jednak nie miała na to siły. Ani ochoty. Na to przekrzykiwanie się z nim o racje bądź ich brak. Tak, cieszyła się, że go zobaczyła, to co czuła w sercu to było jakieś szaleństwo. Chciała być obok, chciała z nim rozmawiać. A jednocześnie w spotkaniu z taką reakcją – bardzo chciała po prostu… zniknąć. W tym wszystkim nie zauważyła nawet, że Sauriel był jedyną osobą, która nie wzdrygnęła się na kontakt z jej skórą.