02.07.2023, 13:58 ✶
Chciałem rzec, wybacz; że moje oględziny jej twarzy to tylko kwestia medyczna, gdyż ewidentnie musiała wziąć to za coś niestosownego, ale jakoś nie przechodziło mi to przez gardło. W pierwszej chwili nie rozumiałem, czemu odskoczyła ode mnie jak oparzona. Możliwe, że byłem zbyt bezpośredni w swoich badaniach. Przyznaję, że nieco mnie poniosło, co zapewne brało się stąd, że zazwyczaj nie miałem do czynienia z żywymi jednostkami. Martwi się nie oburzali, że ich dotykam, a na co dzień nie leczyłem żywych.
Fala różnych myśli, różnych analiz zalała mój umysł, więc tylko sztywno skinąłem jej głową na pożegnanie i rzuciłem krótkie do zobaczenia. Zanim jednak wymknąłem się z półmroku sklepiku, sprawdziłem tylko, czy moja różdżka spoczywa na swoim miejscu. Trzykrotnie. Dla pewności. I już mnie nie było.
W pracy nie myślałem zanadto o spotkaniu z Aveliną z racji tego, że całkowicie oddałem się sprawom bieżącym. Miałem dzień skupiony bardziej na uzupełnianiu dokumentów, więc odpłynąłem, nie zdając sobie sprawy która jest godzina, póki współpracownicy nie zaczęli znikać z zasięgu mojego wzroku. Możliwe, że odruchowo odpowiadałem im na do widzenia, czego jakoś szczególnie nie zarejestrowałem swoją uwagą.
Odetchnąłem, odkładając pióro i zerkając na zegarek. Nie przepadałem za chodzeniem do mugolskiej części Londynu, ale niekiedy musiałem. Czy to służbowo, czy w sprawach prywatnych. Tak było bezpieczniej załatwiać wrażliwe kwestie, więc przywdziałem koszulę oraz mugolski sweter - ponoć krzyk ostatniego sezonu, tak przynajmniej głosiły mugolskie pisemka. Do tego jakieś ciemne spodnie, a jako odzież wierzchnią niewyróżniający mnie z tłumu ciemny płaszcz do kolan. Był porwisty wiatr, wszędzie było mokro i - co gorsza - błotniście. Miałem zabrać chleb ze sobą, ale ostatecznie sobie darowałem. Nie musiałem karmić ptaków. Mogłem po prostu je obserwować, poza tym stwierdziłem, że pewnie Avelina przyniesie ze sobą tonę żarcia i będzie nim terroryzować biedne stworzenia.
Byłem wcześniej, więc stanąłem sobie swobodnie na pomoście, patrząc w przestrzeń. W duchu modliłem się by nie zaczęło padać, gdyż nie chciałem łamać prawa zaklęciem parasola, a jego mugolskiej wersji nie brałem z racji diabelskiego mechanizmu. Za dużo zachodu.
Odwróciłem się, słysząc kobiecy... dziewczęcy głos. Uśmiechnąłem się nieznacznie. Tak nieznacznie, że zapewne nie było tego widać.
- Doprawdy przyjemny - odrzekłem, patrząc na skłębione nad nami, szare chmury. Wyglądały, jak gdyby za chwilę miały nas zgnieść niczym robaki. Doprawdy przyjemnie. Zmierzyłem głębokim spojrzeniem jej oczy, dopatrując się w nich myśli, które nakłoniły ją do tego, co miała okazję powiedzieć na przywitanie. Nie zrozumiałem tego i nie potrafiłem odgadnąć, więc się poddałem. Czyżby słyszała jakieś plotki na mój temat?
- Co masz na myśli, mówiąc o wabieniu niewinnych dzieci? - zapytałem niepewny. Nie wiedziałem, w co mnie miesza, ale zdecydowanie nie chciałem być w coś podobnego zamieszany. A może to było jakieś wspomnienie ze szkoły, które mi umknęło?
Fala różnych myśli, różnych analiz zalała mój umysł, więc tylko sztywno skinąłem jej głową na pożegnanie i rzuciłem krótkie do zobaczenia. Zanim jednak wymknąłem się z półmroku sklepiku, sprawdziłem tylko, czy moja różdżka spoczywa na swoim miejscu. Trzykrotnie. Dla pewności. I już mnie nie było.
W pracy nie myślałem zanadto o spotkaniu z Aveliną z racji tego, że całkowicie oddałem się sprawom bieżącym. Miałem dzień skupiony bardziej na uzupełnianiu dokumentów, więc odpłynąłem, nie zdając sobie sprawy która jest godzina, póki współpracownicy nie zaczęli znikać z zasięgu mojego wzroku. Możliwe, że odruchowo odpowiadałem im na do widzenia, czego jakoś szczególnie nie zarejestrowałem swoją uwagą.
Odetchnąłem, odkładając pióro i zerkając na zegarek. Nie przepadałem za chodzeniem do mugolskiej części Londynu, ale niekiedy musiałem. Czy to służbowo, czy w sprawach prywatnych. Tak było bezpieczniej załatwiać wrażliwe kwestie, więc przywdziałem koszulę oraz mugolski sweter - ponoć krzyk ostatniego sezonu, tak przynajmniej głosiły mugolskie pisemka. Do tego jakieś ciemne spodnie, a jako odzież wierzchnią niewyróżniający mnie z tłumu ciemny płaszcz do kolan. Był porwisty wiatr, wszędzie było mokro i - co gorsza - błotniście. Miałem zabrać chleb ze sobą, ale ostatecznie sobie darowałem. Nie musiałem karmić ptaków. Mogłem po prostu je obserwować, poza tym stwierdziłem, że pewnie Avelina przyniesie ze sobą tonę żarcia i będzie nim terroryzować biedne stworzenia.
Byłem wcześniej, więc stanąłem sobie swobodnie na pomoście, patrząc w przestrzeń. W duchu modliłem się by nie zaczęło padać, gdyż nie chciałem łamać prawa zaklęciem parasola, a jego mugolskiej wersji nie brałem z racji diabelskiego mechanizmu. Za dużo zachodu.
Odwróciłem się, słysząc kobiecy... dziewczęcy głos. Uśmiechnąłem się nieznacznie. Tak nieznacznie, że zapewne nie było tego widać.
- Doprawdy przyjemny - odrzekłem, patrząc na skłębione nad nami, szare chmury. Wyglądały, jak gdyby za chwilę miały nas zgnieść niczym robaki. Doprawdy przyjemnie. Zmierzyłem głębokim spojrzeniem jej oczy, dopatrując się w nich myśli, które nakłoniły ją do tego, co miała okazję powiedzieć na przywitanie. Nie zrozumiałem tego i nie potrafiłem odgadnąć, więc się poddałem. Czyżby słyszała jakieś plotki na mój temat?
- Co masz na myśli, mówiąc o wabieniu niewinnych dzieci? - zapytałem niepewny. Nie wiedziałem, w co mnie miesza, ale zdecydowanie nie chciałem być w coś podobnego zamieszany. A może to było jakieś wspomnienie ze szkoły, które mi umknęło?