W tym właśnie była rzecz – raczej wszyscy mieli Victorię za osobę, która najpierw myśli, a potem robi. I prawdę mówiąc zwykle tak właśnie było. Podczas tego Beltane jednak nie było za dużo czasu na myślenie. Działo się tak wiele tak szybko, że każda decyzja była obarczona ogromnym błędem. Pierwszym z nich było to, że… Rozproszyła magię kamienia i nagle coś jej się pomieszało w głowie. O ile to był kamień. O ile to nie była nagła wizja z niebios, bo odkryła w sobie jakieś moce jasnowidztwa. O ile to nie było coś innego – na przykład dym, którego nie widzieli jej towarzysze. Rzecz w tym, że to nie było nic, na co mogłaby mieć realnie wpływ, ale rzuciło się to cieniem na resztę decyzji jakie podjęła ona i dwójka jej towarzyszy.
- Nie interesuje mnie co moi rodzice robią w sypialni – i choć doskonale wiedziała, że nie o to Saurielowi chodziło, to nie byłaby sobą, gdyby w podobnym tonie nie odpowiedziała. Wyszła z tego wszystkiego inna, ale też na wielu płaszczyznach była dokładnie taka sama jak wcześniej. - Może to lepiej, że nie przyszła – wyszeptała i westchnęła głośno. Isabelle i Eryk byli ulepieni z tej samej gliny, wspominała już o tym Saurielowi, i teraz miał ku temu potwierdzenie. Tak jak on miał trudną relację z ojcem, tak ona miała z matką, chociaż może nie tak napiętą i nie tak toksyczną – bo Victoria spełniała oczekiwania, w przeciwieństwie do mężczyzny, którego miała obok siebie. - Nie wyobrażam sobie okazywania czułości z jej strony, a przecież patrzyłoby na nią sporo ludzi – wyjaśniła i kiedy zobaczyła, że Sauriel się spina, na wspomnienie pyskówki z jej matką, dość odruchowo wyciągnęła rękę, żeby na krótką chwilę ścisnąć jego nadgarstek. Chciała mu dodać otuchy. - Ciągle się przy nas ktoś kręcił, ciągle ktoś badał – że byli małą sensacją namiotu chyba nie trzeba było mówić. A może trzeba? - Podobno mój tata był, ale go odprawili, żeby leczył innych w potrzebie – powiedziała jeszcze. Nie miała tego za złe swojemu ojcu i serce jej się krajało na myśl o tym co musiał sobie pomyśleć jak ich zobaczył. Jak ją zobaczył. Zimną, tak słabą, że ledwie oddychała – i ludzie myśleli, że mają przed sobą trupa, a nie kogoś, kto za kilka godzin się obudzi. - Staram się – oboje wiedzieli, że łatwo było powiedzieć, ale kiedy masz w całym swoim życiu jeden wzór, to czasami trudno było obrać inną drogę. Dało się. Ale czasami nierozważnie robiło się to, czego wcale się nie chciało.
- A poprosiła cię? – zdumiała się, bo nawet nie sądziła, że taka prośba została przez jej matkę wystosowana. - Nie widziałam tego syfu. Znaczy… Większość tego cyrku byłam nieprzytomna – splotła palce obu dłoni ze sobą na swoich udach. - Nie wiedziałam nawet, że była jakaś wichura, ani co dokładnie się działo – na przykład, że nie działała teleportacja. Nie wiedziała też, że jest jakiś problem z siecią fiuu. Nie wiedziała, że był pożar, że w miejscu, w którym weszła w ogień, spod ziemi wyrosły drzewa – znaczy słyszała, że ściągali ich ciała z korony drzewa, ale nie docierało do niej to co tam się dokładnie stało. Właściwie to jej opowieść mogła brzmieć tak, że dostała w łeb, padła nieprzytomna i przespała całe zajście. Ach. Nic bardziej mylnego.