[8.05.72, wykopaliska] Witamy w naszej bajce

Cathal przywitał Pandorę na miejscu zbiórki, tak jak i Timothyego oraz Sebastiana. Kawą owszem się poczęstował, choć gdy ruszyli w dół, ku wiosce, nie zabrał ze sobą kubka. W teorii dzisiaj mieli przejść mały kawałek terenu, sprawdzony i zabezpieczony, ale wolał mieć wolne ręce. Ulyssesa obdarzył krótkim uśmiechem, i nie zadawał żadnych pytań – ani o skargę, ani o nic innego. Leta i tak się tu kręciła, podobnie jak Nell, która dzisiaj, dość jak na siebie milcząca, wlekła się na końcu ich grupy. Uzdrowicielka była niską blondynką, która dziś zdawała się wyjątkowo skwaszona.
- On nie wie, że zginął, Sebastianie, a przynajmniej takie odnoszę wrażenie – powiedział Shafiq. – Zdaje się nas nie zauważać, nie odpowiada na pytania, nawet na nas nie patrzy i zdaje się, że wciąż usiłuje powtarzać te same czynności, którymi zajmował się za życia… prawdopodobnie patrolował mur. Być może poprosimy cię o wsparcie w egzorcyzmach, ale na razie chcemy go obserwować.
Jako pierwszy przeszedł przez wyrwę w murze. Kolejne osoby, patrząc w lewo, mogły dostrzec, jak duch unosi się, jakby wchodził po już nieistniejących schodach na mur. Był to mężczyzna, w średnim wieku, ubrany w coś, co przypominało bardzo staroświecki mundur. Cathal przystanął na moment, dając im chwilę na rozejrzenie się, jeżeli tego potrzebowali – a później ruszył dalej.
– Wytyczamy bezpieczne ścieżki – poinformował, wskazując wstęgi i kamienie, oznaczające sprawdzony już teren. – Nie wychodźcie poza nie, bo nie mogę zagwarantować, co za nimi czeka. Przy samej wyrwie sporą przysługę wyświadczyli nam mugole, którzy byli tu pierwsi. Uruchomili i przy okazji ujawnili albo rozbroili masę pułapek i klątw.
I spora część z nich spędziła potem tygodnie w Mungu. Podejście Cathala do tego tematu mogło wydawać się nieco bezduszne, ale przecież ani tu tych mugoli nie wysłał, ani nie rozstawił pułapek, ani nawet nie wiedział o istnieniu tego miejsca, gdy odkryli je niemagiczni. Niezbyt więc zaprzątał sobie głowę tym, ile się wycierpieli tylko po to, by potem wrócić do domów z wyczyszczoną pamięcią.
Cathal poprowadził ich wytyczoną ścieżką, by zatrzymać się niemal na skraju terenu, jaki oznaczono jako bezpieczni. A potem wskazał na ruiny budynku, na wpół wciąż tkwiącego pod ziemią. Wzniesiono go z kamienia, dach w części uległ zawaleniu, ale ocalały fragmenty murów. Był dość spory, co więcej osoby znające się na runach, mogły dostrzec zamazane znaki wyryte nad wejściem i wokół okien – znajdujących się teraz tuż nad ziemią.
– Jeżeli chodzi o najbliższe plany, to będzie to oczyszczenie terenu wokół tego budynku i wejście do niego. Musiał być w jakiś sposób ważny. Na razie wiemy, że są tu pułapki, przynajmniej jedna klątwa, Pandora i Leta będą więc miały co robić. Był krąg pieczęci, o dziwo wciąż działający, ale dezaktywowałem go wczoraj. W środku są różne… dość tajemnicze rzeczy, być może będziemy tu potrzebować waszej ekspertyzy, Sebastianie i Timothy. – Ten pierwszy był spirytystą, ten drugi znał się trochę na magicznych przedmiotach. – Najbardziej intrygują jednak pewne drzwi. Prawdopodobnie chronią ich czary. Oraz zagadka numerologiczna.
Tutaj Cathal zerknął na Ulyssesa. Ściągnął go głównie z tego powodu.
A skąd Shafiq wiedział, co jest w środku, chociaż twierdził, że to niebezpieczny teren?
Cóż, posłał tu Letę. Najpierw krąg pieczęci odesłał ją z powrotem do ciała, ale kiedy go przerwał, eksterioryzacja pozwoliła kobiecie zajrzeć do środka. Wciąż jednak nie mogła przedostać się w dół.