07.07.2023, 01:35 ✶
Rozglądał się po okolicy, ściskając przy tym w dłoni różdżkę. Nie chciał dać tego po sobie poznać, ale był zestresowany. Sytuacja, z którą mieli teraz do czynienia, zdecydowanie nie była normalna. Mimo wszystko miał na karku już sporo lat, a mimo tego nie potrafił przywołać wspomnienia sytuacji, która byłaby podobną do tej. Podświadomie czuł, że stało się tutaj coś złego. Na ten moment nie był jednak w stanie stwierdzić, co konkretnie. Miał jednak nadzieję, że jest to tylko tymczasowe. W końcu zjawił się tutaj całkiem zgrabny team aurorów.
Żart był może nieco niespodziewany, ale zaskakująco trafny. Na tyle, że nawet na twarzy Oriona pojawił się lekki uśmiech. Oczywiście darzył Alastora sporym szacunkiem, ale nie mógł odmówić prawdy stwierdzeniu, że powiedzenie "Stała czujność!" było jego wręcz topową wypowiedzią. Może nawet używaną nieco zbyt często. Chociaż kto wie, może to oni źle na to patrzyli? W końcu ostrożność w zetknięciu z mroczną magią zdecydowanie nie mogła zaszkodzić.
— Wiem, drogi braciszku. Doceniam troskę w upewnieniu się, że wciąż posiadam przynajmniej śladowe ilości humoru — odparł nieco kąśliwie, aczkolwiek lekki uśmiech na twarzy oraz sam ton głosu jasno świadczyły o tym, że jedynie się z nim droczył. Po prawdzie to liczył, że wywiąże się z tego lekka dyskusja. Może nie teraz, ale gdy już zajmą się tą sprawą. Słowne potyczki z Atreusem potrafiły być nad wyraz odświeżające.
— Po pierwsze — nie wiesz, co tracisz. Rzeźby są nad wyraz niesamowitą formą sztuki. Zrobić coś tego typu, nierzadko bez użycia magi... naprawdę niesamowite. — Zaraz poczuł, że zaczyna się rozgadywać, także szybko uciął temat, skupiając się na tu i teraz. — Wracając do tematu. Może faktycznie jest to jakieś nowe zaklęcie, ale... mam to złe uczucie. Lekki dreszcz przechodzący po plecach. I to jej spojrzenie. Jest w tym coś dziwnego, niepokojącego — odparł spokojnie, wciąż przyglądając się ich znalezisku.
Raz jeszcze rozejrzał się po okolicy, rozświetlając ją z pomocą lumos, ale niczego nie dostrzegł. Powrócił więc do rzeźby.
Kiwnął głową na wzmiankę o próbie rozproszenie. Przywołał z pamięci najodpowiedniejsze zaklęcie, po czym przysunął różdżkę do kamienia, wymrukując zaklęcie, które sprawiło, że aura posągu nieco się rozświetliła, ale efekt zniknął równie szybko jak się pojawił.
— Cholera, nie zadziałało. Cokolwiek to jest, zwykłe rozproszenie nie zadziała. Mogę spróbować czegoś więcej... ale naprawdę uważam, że powinniśmy zawiadomić Munga, Atreusie — dokończył, zerkając przy tym na brata. Miał nadzieję, że ten wyśle swojego patronusa, aby dostarczył ich wiadomość.
Żart był może nieco niespodziewany, ale zaskakująco trafny. Na tyle, że nawet na twarzy Oriona pojawił się lekki uśmiech. Oczywiście darzył Alastora sporym szacunkiem, ale nie mógł odmówić prawdy stwierdzeniu, że powiedzenie "Stała czujność!" było jego wręcz topową wypowiedzią. Może nawet używaną nieco zbyt często. Chociaż kto wie, może to oni źle na to patrzyli? W końcu ostrożność w zetknięciu z mroczną magią zdecydowanie nie mogła zaszkodzić.
— Wiem, drogi braciszku. Doceniam troskę w upewnieniu się, że wciąż posiadam przynajmniej śladowe ilości humoru — odparł nieco kąśliwie, aczkolwiek lekki uśmiech na twarzy oraz sam ton głosu jasno świadczyły o tym, że jedynie się z nim droczył. Po prawdzie to liczył, że wywiąże się z tego lekka dyskusja. Może nie teraz, ale gdy już zajmą się tą sprawą. Słowne potyczki z Atreusem potrafiły być nad wyraz odświeżające.
— Po pierwsze — nie wiesz, co tracisz. Rzeźby są nad wyraz niesamowitą formą sztuki. Zrobić coś tego typu, nierzadko bez użycia magi... naprawdę niesamowite. — Zaraz poczuł, że zaczyna się rozgadywać, także szybko uciął temat, skupiając się na tu i teraz. — Wracając do tematu. Może faktycznie jest to jakieś nowe zaklęcie, ale... mam to złe uczucie. Lekki dreszcz przechodzący po plecach. I to jej spojrzenie. Jest w tym coś dziwnego, niepokojącego — odparł spokojnie, wciąż przyglądając się ich znalezisku.
Raz jeszcze rozejrzał się po okolicy, rozświetlając ją z pomocą lumos, ale niczego nie dostrzegł. Powrócił więc do rzeźby.
Kiwnął głową na wzmiankę o próbie rozproszenie. Przywołał z pamięci najodpowiedniejsze zaklęcie, po czym przysunął różdżkę do kamienia, wymrukując zaklęcie, które sprawiło, że aura posągu nieco się rozświetliła, ale efekt zniknął równie szybko jak się pojawił.
— Cholera, nie zadziałało. Cokolwiek to jest, zwykłe rozproszenie nie zadziała. Mogę spróbować czegoś więcej... ale naprawdę uważam, że powinniśmy zawiadomić Munga, Atreusie — dokończył, zerkając przy tym na brata. Miał nadzieję, że ten wyśle swojego patronusa, aby dostarczył ich wiadomość.