1972, Wiosna, 2 maja - Knieja

Bertie dzielnie rzucił się w ślad za Malfoyem i Alastorem, a przynajmniej próbował. Przez moment trzymał się za nimi; widział ich plecy jasno i wyraźnie, kiedy w panice próbował nie zostać w tyle. Szczęście jednak, o ile można było to tak nazwać, nie trwało długo, bo w pewnym momencie Bott poczuł, jak noga zapada mu się w jakiś ukryty przed oczyma dół, a on sam traci równowagę i leci w dół, prosto na pysk.
Syknął, nerwowo podnosząc się z ziemi, wciąż gnany tym dziwnym strachem, który sączył się z otoczenia gdzieś do jego wnętrza i wywoływało to nieznośne, nieprzyjemne zimno. Dłonie zaparły się o podłoże, kiedy podniósł się wreszcie, absolutnie nie kwapiąc się do strzepania wszystkiego tego, co właśnie znajdowało się na koszulce i kurtce, zwyczajnie znowu rzucając się do biegu.
Przed siebie, na wprost, byle dalej od tego, co tak zadziałało nie tylko na niego, ale też na Alastora. To chyba było w tym wszystkim dla niego najbardziej szokujące, że właśnie Moody też wysforował do przodu, poddając się gromadzącym w nim emocjom. Bertie miał tylko nadzieję, ze zarówno jego przyjaciel, jak i towarzyszący im Elliott, nie postanowili za którymś drzewem z kolei zrobić skrętu i że gdzieś mu się przez to nie zgubili.

Rzut N 1d100 - 67
Sukces!