Chester uważał rozwianie części obaw własnej córki za zadowalające. Stojąca przed nim czarownica nie powinna mieć jednak wątpliwości co do tego, że wielu popleczników trafi do Azkabanu. Z racji wykonywanego zawodu doskonale wiedział, gdzie trafiali czarnoksiężnicy. Działając po stronie Czarnego Pana znał ryzyko. Dla niego będzie to bilet w jedną stronę przez bardzo prawdopodobne obdarzenie pocałunkiem dementora. Ucieczka z tego więzienia była dotąd niemożliwa. Dementorzy mogli okazać się przydatni dla ich sprawy. Były to jego luźne rozważania na ten temat. Jednakże nie było straszniejszych istot, niż one. Nie zdradzał dzieciom swoich planów. Za wyjątkiem sytuacji, w której realizacja planu, zakładała ich udział w tym przedsięwzięciu.
— Jedynie co możemy zrobić to dostosować się do sytuacji, utrzymując w tajemnicy nasze poparcie dla Lorda Voldemorta po to by móc mu służyć oraz reagować na działania naszych wrogów. Nasze szeregi muszą urosnąć w siłę. Dostaniemy stosowne instrukcje — W tym momencie miał dla nich tylko taką odpowiedź, która mogła wydawać się wiele niezadowalająca. Na wszystko będą musieli poczekać. Wszystko zależało od Czarnego Pana.
— Jestem tego świadom, że strach może być obosieczną bronią. Będą drżeć na samą myśl o Czarnym Panu i o jego poplecznikach, którymi mogą być ich sąsiedzi, przyjaciele i współpracownicy. Po stronie naszego pana nie powinni stać ci, którzy nie są w stanie udźwignąć tego ciężaru. Potrzebni są prawdziwi lojaliści, którzy po opowiedzeniu się po stronie Czarnego Pana, będą trwać przy jego boku. Zbytnia poufałość sprawi za to, że nie będzie można na nich polegać w wielu aspektach. Za swoją wierną służbę możemy zostać wynagrodzeni przez Czarnego Pana, ale musimy zawsze widzieć wspomniany przez Ciebie kij. Pozostali również będą musieli. Dbanie o morale jest bardzo istotne. Propaganda to niewątpliwie przydatne narzędzie w kreowaniu obrazu wroga. Przyjdzie na nią czas — Odparł rzeczowo na słowa swoich potomków. Wysłuchał ich stanowisk, przyswoił je a następnie przeanalizował. Nie ukrywał, że ta służba stanowiła niełatwe zadanie, że nie była dla słabych ludzi i że nie niosła za sobą wiele wyrzeczeń. Bo niosła. Wymagała od nich naprawdę wiele nakładów pracy.
Nie bez powodu widział tych czarodziejów i te czarownice jako osoby podobne sobie. Lepsza była nieliczna grupa złożona z tych najbardziej oddanych, niż cała rzesza niepewnych sług. Służąc Lordowi Voldemortowi powinni mieć świadomość, że ten czarnoksiężnik będzie rządzić za pomocą strachu. Zasłużenie na nagrodę będzie znacznie trudniejsze niż zostanie ukaranym. Ci ludzie będą musieli bać się bardziej ich Mistrza, niż Aurorów. Taka była prawda. Sam mógł dbać o morale tak bardzo jak to możliwe, jednak to nie on stoi na czele tej organizacji. On również wykonywał polecenia. Nie od razu zorganizują propagandę na szeroką skalę.
Odgłos pukania do drzwi przebił się przez przez ich rozmowy. Poza Augustusem, który pozostawał nieobecny w chwili rozpoczęcia tej rozmowy, mógł być to któryś z pozostałych domowników. Za drzwiami również mógł stać skrzat domowy.
— Wejdź — Nie zamierzając się ruszyć ze swojego miejsca i podejść otworzyć te drzwi, po prostu nakazał ich otwarcie i wejście do środka. Widok najmłodszego, spóźnionego syna wystarczył Chesterowi do tego aby obrzucić potomka nieprzychylnym spojrzeniem. Nie było to spotkanie towarzyskie, wynikające z potrzeby spędzania czasu w gronie własnych dzieci. Miewali tego typu spotkania.
— Augustus. Spóźniłeś się. — Tymi słowami, wypowiedzianymi surowym tonem, powitał syna. Oby on miał dobry powód ku temu. Chciał go poznać. — Wprowadźcie go w naszą rozmowę — Zwrócił się do Ulyssesa i Vespery.