Zaczerwienił się lekko na słowa panny Prewett, jednak zapamiętał jej uwagę. Słowo klucz... Tak to mogło być jedno z potencjalnych rozwiązań. Rozejrzał się na prawo i lewo z nieco posępną miną. Wiele wskazywało na to, że czego się tu nie dotkną, będzie to miało wpływ na zadania powierzone reszcie ekipy. Praca z artefaktami mogła przynieść dodatkowe szczegóły odnośnie do sytuacji ducha, duch mógł udzielić im szczegółów na temat tego miejsca... Będą musieli się informować na bieżąco o postępach.
Postanowił wstrzymać się od zbędnego teoretyzowania, gdy Ulysses ruszył ze swoją partią pytań. Wiedział tyle co i on, więc nie widział sensu w tym, aby tworzyć coraz to nowe scenariusze na temat tego, co mogło zmusić ducha do zachowywania się w taki, a nie inny sposób. Poza tym były to dosyć trafne uwagi, które chcąc nie chcąc powinni zgłębić w miarę pracy w tym miejscu. Przeniósł zaciekawione spojrzenie na Cathala, popijając powoli herbatę.
— Zakłócenie jego rutyny powinno wywołać jakąś reakcję — skomentował mimochodem, nie wdając się jednak w szczegóły. Wbił na moment wzrok w ciemny płyn, jakim uraczyła go Pandora. — Jeśli znajdziemy jakieś informacje na jego tematu, czy też jego pracy dopełnienie pętli też może mu jakoś pomóc. Może czeka, aby dokończyć swój patrol. Na swój sposób.
Pokiwał sztywno głową.
— Zaiste — odparł na słowa Lety. — Podejdę do tego priorytetowo. Skoro są tu magiczne pułapki i artefakty, to niewykluczone, że duch może jakoś na nie zareagować. Skoro patroluje i dalej uważa się za strażnika tego miejsca. — Machnął ręką w stronę wykopalisk. — Wolałbym, żeby nie zaczął nikogo tutaj nawiedzać, bo przesunęliśmy jego własność.
Uśmiechnął się minimalnie. Jednym z jego ostatnich zleceń w Ministerstwie Magii była magiczna czaszka należąca do jakiegoś czarnoksiężnika. Zestaw „zwykłych”, a może raczej tradycyjnych amuletów stanowił miły powrót do korzeni. Co więcej, miał pracować w gronie osób dosyć dobrze obytych w temacie, więc szansa na to, że sytuacja nagle przybierze status operacji kryzysowej, była dosyć mała... Prawda?
Nie miał zbyt wiele do powiedzenia na temat magicznych pułapek, więc po prostu słuchał tego, co mieli do powiedzenia inni. Chociaż uwielbiał porządek i przykładał sporą uwagę do szczegółów, tak miał wrażenie, że byłby zbędny przy badaniach nad mechanizmami czarodziejów. Na samą myśl o nich stawały mu przed oczami drzwi poszczególnych skarbców Banku Gringotta. Były piękne, ale też niesamowicie skomplikowane, co sugerowało, że ich schematy mogły wyjść spod palców prawdziwego artysty... lub prawdziwego szaleńca. A może jednego i drugiego.
— Wolę być teraz tutaj niż w Londynie — stwierdził, zerkając na resztę grupy. Jeśli oni byli gotowi zostać na miejscu i rozpocząć pracę, to nie miał zamiaru zostawić ich tutaj bez wsparcia ze swojej strony.