20.07.2023, 13:24 ✶
- To już kwestia punktu widzenia – odparł Cathal, być może celowo wymijająco. Było wiele decyzji. I czasem wybierał te rozsądniejsze, a czasem po prostu te, których najbardziej chciał. Walia ponad Turcję była tym rozsądniejszym wyborem. Egipt ponad Peru – tym, którego bardziej pragnął. Ale w wielu sprawach można by się sprzeczać, czy decyzja, jaką podjął, była dyktowana rozsądkiem… czy czymś innym.
Jego Cynthia interesowała, czy może raczej – intrygowała – od pierwszego spotkania. Nie było to zainteresowanie wielkie, ale istniało i zostało wywołane jej doskonałą grą. Najpierw chciał tylko przekonać się, czy zdoła zmusić ją do wyrażenia prawdziwej opinii, sprawdzić, co kryło się za grą aktorką przed wrogiem Leacha. Potem próby sprawdzenia, co jest maską, a co nie, go bawiły – poza tym spotkania z Flitnówną były interesujące, a Cathal nie przepadał za nudą.
Teraz? Być może zaczął ją lubić. „Być może”, nie dlatego, że źle czuł się w jej towarzystwie, bo dalej nie miał pojęcia, czy wiedział cokolwiek prawdziwego o Cynthii Flint, i czy osoba, którą polubił, w ogóle istniała, czy nie była tylko jego wyobrażeniem. Pociągała go też, bo była piękną i świadomą swego kobietą, ale samo pociąganie fizyczne dla Cala znaczyło mniej niż zainteresowanie czy sympatia – bo to pierwsze zwykle utrzymywało się krótko i przestawało być ekscytujące po kilku spotkaniach. Sympatia mogła rozwinąć się, a mogła ulotnić, podobnie jak zainteresowanie, w zależności od tego, co o niej odkryje.
- Pogodzenie ze sobą i z przeszłością niekoniecznie oznacza brak chciwości – wyjaśnił. Bo tym były dla niego te wszystkie odbicia, strachy, marzenia i wspomnienia. Częścią osób, które przed nimi stawały. Częścią jego samego. Nie mówił o pogodzeniu z losem – ten bardzo lubił brać we własne ręce.
Pewnie faktycznie zdziwiłoby go, gdyby dowiedział się więcej o Cynthii i jej relacjach z mężczyznami. Nie, nie miał jej za kogoś, kto skacze z łóżka do łóżka – nawet jeżeli leżałoby to w jej charakterze (i czego, pewnie jako jeden z niewielu mężczyzn z rodów z czystej krwi by zapewne nie potępił, bo niezbyt interesowały go pozory), to przecież widział wyraźnie, że dbała o opinię swoją i swojej rodziny. Gdyby postępowała w ten sposób, zaczęłyby prędzej czy później chodzić plotki, a ona na pewno nie była głupia i by się ich spodziewała. Ale zakładał, że raczej nie był pierwszą, drugą ani nawet trzecią osobą, wobec której zachowywała się w ten sposób.
– Raczej… kiedy oglądam coś, co mi się podoba – powiedział, kiedy spytała, czy tak wygląda, kiedy za czymś tęskni. Czy tęsknił do tych wszystkich rzeczy? Może. To była głęboko zakorzeniona w nim tęsknota, pragnienie kogoś, kto był ciekawy świata, miejsc, historii, tajemnic. Same widoki nie wzbudzały jednak ani tęsknoty ani nostalgii. Może raczej… pewną formę radości.
Zwrócił na moment na nią wzrok, patrząc, jak zareagowała na obrazy. A gdy zadała swoje pytanie, znów się przelotnie uśmiechnął. Mógł odpowiedzieć znów wymijająco, ale w tym przypadku nie było to coś, co chciał albo powinien kryć.
Zresztą, prawdziwa odpowiedź też mogła wydawać się odrobinę niejasna.
– Wszędzie – stwierdził. Co chyba dobrze wpisywało się w tę ich rozmowę o zachłanności i o tym, co się dzieje, gdy chcesz zbyt wiele.
Może czasem chciał. Ale potrafił też cieszyć się chwilą i tym, co miał w rękach – nawet jeżeli myślą często wybiegał w przyszłość.
A potem pociągnął Cynthię dalej. Ku sercu lustrzanego labiryntu. Miejscu, gdzie kryło się to lustro, które pokazywało największe pragnienia duszy, nieraz takie, których człowiek sobie sam nie uświadamiał. Może do pewnego stopnia tego lustra nawet Shafiq był ciekawy, co w nim zobaczy. Mógł parę rzeczy podejrzewać, ale nie miał pewności, a raczej wątpił, by zobaczył to samo, co widział jako nastolatek.
Jego Cynthia interesowała, czy może raczej – intrygowała – od pierwszego spotkania. Nie było to zainteresowanie wielkie, ale istniało i zostało wywołane jej doskonałą grą. Najpierw chciał tylko przekonać się, czy zdoła zmusić ją do wyrażenia prawdziwej opinii, sprawdzić, co kryło się za grą aktorką przed wrogiem Leacha. Potem próby sprawdzenia, co jest maską, a co nie, go bawiły – poza tym spotkania z Flitnówną były interesujące, a Cathal nie przepadał za nudą.
Teraz? Być może zaczął ją lubić. „Być może”, nie dlatego, że źle czuł się w jej towarzystwie, bo dalej nie miał pojęcia, czy wiedział cokolwiek prawdziwego o Cynthii Flint, i czy osoba, którą polubił, w ogóle istniała, czy nie była tylko jego wyobrażeniem. Pociągała go też, bo była piękną i świadomą swego kobietą, ale samo pociąganie fizyczne dla Cala znaczyło mniej niż zainteresowanie czy sympatia – bo to pierwsze zwykle utrzymywało się krótko i przestawało być ekscytujące po kilku spotkaniach. Sympatia mogła rozwinąć się, a mogła ulotnić, podobnie jak zainteresowanie, w zależności od tego, co o niej odkryje.
- Pogodzenie ze sobą i z przeszłością niekoniecznie oznacza brak chciwości – wyjaśnił. Bo tym były dla niego te wszystkie odbicia, strachy, marzenia i wspomnienia. Częścią osób, które przed nimi stawały. Częścią jego samego. Nie mówił o pogodzeniu z losem – ten bardzo lubił brać we własne ręce.
Pewnie faktycznie zdziwiłoby go, gdyby dowiedział się więcej o Cynthii i jej relacjach z mężczyznami. Nie, nie miał jej za kogoś, kto skacze z łóżka do łóżka – nawet jeżeli leżałoby to w jej charakterze (i czego, pewnie jako jeden z niewielu mężczyzn z rodów z czystej krwi by zapewne nie potępił, bo niezbyt interesowały go pozory), to przecież widział wyraźnie, że dbała o opinię swoją i swojej rodziny. Gdyby postępowała w ten sposób, zaczęłyby prędzej czy później chodzić plotki, a ona na pewno nie była głupia i by się ich spodziewała. Ale zakładał, że raczej nie był pierwszą, drugą ani nawet trzecią osobą, wobec której zachowywała się w ten sposób.
– Raczej… kiedy oglądam coś, co mi się podoba – powiedział, kiedy spytała, czy tak wygląda, kiedy za czymś tęskni. Czy tęsknił do tych wszystkich rzeczy? Może. To była głęboko zakorzeniona w nim tęsknota, pragnienie kogoś, kto był ciekawy świata, miejsc, historii, tajemnic. Same widoki nie wzbudzały jednak ani tęsknoty ani nostalgii. Może raczej… pewną formę radości.
Zwrócił na moment na nią wzrok, patrząc, jak zareagowała na obrazy. A gdy zadała swoje pytanie, znów się przelotnie uśmiechnął. Mógł odpowiedzieć znów wymijająco, ale w tym przypadku nie było to coś, co chciał albo powinien kryć.
Zresztą, prawdziwa odpowiedź też mogła wydawać się odrobinę niejasna.
– Wszędzie – stwierdził. Co chyba dobrze wpisywało się w tę ich rozmowę o zachłanności i o tym, co się dzieje, gdy chcesz zbyt wiele.
Może czasem chciał. Ale potrafił też cieszyć się chwilą i tym, co miał w rękach – nawet jeżeli myślą często wybiegał w przyszłość.
A potem pociągnął Cynthię dalej. Ku sercu lustrzanego labiryntu. Miejscu, gdzie kryło się to lustro, które pokazywało największe pragnienia duszy, nieraz takie, których człowiek sobie sam nie uświadamiał. Może do pewnego stopnia tego lustra nawet Shafiq był ciekawy, co w nim zobaczy. Mógł parę rzeczy podejrzewać, ale nie miał pewności, a raczej wątpił, by zobaczył to samo, co widział jako nastolatek.