Kiwnęła głową. Tak, pomóc. Tak po prostu po ludzku i prosto z mostu o to zapytała, bo choć miała jakieś swoje podejrzenia, choć wiedziała, że choćby z ulżeniem mu z wampiryzmem nie bardzo mu nikt pomagał, to czasami uszczęśliwiać na siłę naprawdę nie było sensu. Zapytać wprost było… Trudno i łatwo jednocześnie. Dwa miesiące temu by nie zapytała. Ale dzisiaj było dzisiaj. Widzieli się wzajemnie w tak różnych sytuacjach… serce ciągnęło, ale teraz starała się je ignorować – było to tym łatwiejsze, że po prostu siedzieli tak blisko siebie, jak na ironię łatwiejsze.
- A po co ich przekonywać. Kto będzie chciał, to będzie go poszukiwał – nie było jej rolą przekonywać cały świat o jego cudach. „Jeszcze-Lestrange”, tak – ciekawe na jak długo. Rodziców mieli nazbyt upartych. Ale w sercu, z urodzenia, przecież zawsze będzie Lestrange. A później… po prostu wyciągnęła do niego rękę, żeby lekko dotknąć jego policzka i delikatnie go popchnąć, zmuszając, żeby na nią spojrzał. - Wyobrażam sobie. Kojarzę tylko jedną osobę, którą określiłabym jako straconą – i miała na myśli rzecz jasna Voldemorta. - Ty nią nie jesteś. Ludzie robią różne rzeczy, żeby przeżyć – i nie wątpiła, że Sauriel robił swoje rzeczy właśnie z tego powodu. Był jak zaszczuty pies. Nie wiedziała do jakiego poziomu zaszczuty, ale domyślała się, że robił rzeczy… złe. Nie domyślała się, że ma coś wspólnego z Voldemortem, ale to nie miało i tak w tym momencie znaczenia.
- Nie myślałeś, żeby małymi kroczkami spróbować to przepracować? Żeby nie wymiotować? – przekrzywiła odrobinę głowę, patrząc tak na niego. No tyle wiedziała, wspominał już jej kiedyś, że to coś w nim, nie wampiryzm. - Wierzę, ze to nie jest przyjemne – może wtedy żyłoby mu się odrobinkę lepiej. - Och, rozumiem. Znaczy nie rozumiem, ale to nie jest bardzo istotne. Dobrze, że cię nie pokroili – uśmiechnęła się do niego lekko, chcąc mu przekazać, że to nie jest bardzo ważny temat. Znaczy był bardzo ciekawy, w końcu kołatało jej się to po głowie, była zainteresowana. Zapytała go, bo być może wiedział jak to działa, ale skoro nie – to nic się przecież nie działo. - W skrócie, rośliny pobierają wodę, a potem dzięki słońcu zamieniają wszystko na… hmm… tlen i cukier. Ale to w takim razie skoro płyny nie parują z ciebie przez skórę, to to nie to samo, masz rację. Przyznasz jednak, że to całkiem ciekawa wizja – to był i nie był żart – oba jednocześnie. Victoria mentalnie wykreśliła pytanie z całej listy pytań i rzeczy, które wpadły jej do głowy. - Teraz już wiesz. Mam właśnie takie zagadnienia w głowie.
Przytaknęła mu, że dzienniki bywały zdradliwe. Mogły być pomocą, powiernikiem, ale też strasznym paplą, zwłaszcza jeśli czytał je ktoś, kto nie powinien. Czasami na papier przelewało się zupełnie nieprzefiltrowane myśli, niekoniecznie prawdziwe. Victoria była pewna, że gdyby jako dziecko prowadziła pamiętnik i teraz by go przeczytała, to umarłaby ze wstydu.
Rozszerzyła oczy, a potem na moment zakryła sobie usta dłonią.
- Przykro mi. Przykro mi, że próbowałeś. Dobrze, że nie wyszło – nie miała powodu mu nie wierzyć. Ale nie sądziła, by był szczęśliwy z tego, że może… być. I czekać. Chuj wie na co.