Nie było się o co złościć – to było słodkie, że tak chętnie chciał coś z nią porobić wspólnie, gdzie oboje się niezbyt na tym znali (Victoria nieco lepiej, jednak gotowanie i pieczenie nie mogło być aż tak bardzo odległe od sztuki alchemii). Nie odebrała jednak jego zmarszczenia brwi jako groźne – ogólnie… nie bała się tych jego spojrzeń, mruknięć, prychnięć i tak dalej. Nie bała się go nawet wtedy, gdy pchnął ją na ścianę, raczej po prostu zirytował. Nie tak łatwo było jednak przestraszyć wyszkolonego aurora, prawda? Cóż by to był za auror…
- Ach… No tak, to jasne – chciała z nim pójść. Rzadko to on ją gdzieś zapraszał, w miejsce, które wybrał całkiem sam, bo chciał z nią spędzić czas. Właściwie to… Victoria dopiero teraz zorientowała się, że od czasu zaręczyn, od czasu Beltane, ich rodzice przestali ich wysyłać na przymusowe spotkania-randki, przestali ich umawiać do restauracji i nie wypychali z domu każąc siedzieć naprzeciwko siebie. Dopiero teraz to do niej dotarło. Powód był raczej bardzo prosty – oni i tak bez ich pomocy się spotykali, choćby tylko na chwilę więc… chyba zgodnie uznano, że najwyraźniej poradzą sobie sami. I że radzą sobie najwyraźniej całkiem nieźle bez ich pomocy.
- Wiem o tym – nie musiał jej mówić jakie jest podłoże ich znajomości, doskonale je znała. Kiedy już się zorientowała – to wszystko stało się jasne. - Cynthia aniołkiem – ni to parsknęła ni to prychnęła pod nosem. Cynthia nie była ani aniołkiem ani diabełkiem, to zupełnie tak jak Victoria, choć Flintówna pewnie powiedziałaby o Tori, że jest tą grzeczniejszą. Cóż… To zależy względem czego. - Nie, nie kojarzę jego rodziny za bardzo. No prócz tego, że sprzedają różdżki i że moja też jest od nich – czasami… zdarzało się do nich chodzić rozpytać o różdżki, które się pozyskało w trakcie pracy… Ale tego na głos mówić nie planowała. Nie była to zresztą żadna fizyka kwantowa, można się było domyślić takich praktyk. - Czekaj, ślepy? A to może ten chłopak z BUMu. Jest tam jakiś ślepy młody czarodziej – a no umówmy się, nie było ich tak wielu. A potem leciuteńko spojrzała na niego z powątpiewaniem. - Kurę. Jesteś pewien, że chcesz do jej kawiarni przyjść z gdaczącą i szamoczącą się kurą pod pachą, która ze strachu narobi ci na kurkę i spodnie? – spytała, patrząc na niego sceptycznie. - Słuchaj no… A będzie miała ją gdzie trzymać? Może najpierw wybadaj, czy ma na to warunki – taki prezent… Victoria na przykład by nie mrugnęła, znalazłoby się lokum dla kury, jakkolwiek dziwacznym by nie była prezentem. Ale to była ona. Nie każdy miał takie możliwości i mógł to być jednak dla kogoś problem.
Jej reakcją na szesnaście łopatek i szesnaście doniczek było uniesienie brwi.
- To on myślał, że te łopatki są jednorazowe? Gdzie on był na lekcjach zielarstwa? – aż trudno było uwierzyć w taką bzdurę. Mogła tylko wybałuszać oczy i zastanawiać się… gdzie została któraś klepka z głowy.
Ta rozmowa przybrała zupełnie nieoczekiwany obrót. Victoria chciała przekazać Saurielowi, że nie jest stracony, że każdy (no prawie) ma prawo do drugiej szansy, bo ludzie robili okropne rzeczy, również zatracając swoją wrażliwą stronę, by nie ucierpieć i był to mechanizm ochronny. Ale na pewno nie spodziewała się tego, co powiedział później.
To brzmiało tak… ostatecznie.
Victoria zamrugała i zaraz wzięła się w garść.
- Do Azkabanu trafiają tylko ci, którym się coś udowodni. Tylko ci, na których coś wypłynie – powiedziała po krótkiej chwili. - Wystarczy przypilnować, by tajemnice i brudy pozostały tam, gdzie ich miejsce – nie powinna tego mówić jako przedstawiciel prawa. Ale w tym momencie nie była w pracy, to była jej prywatna opinia. Już mówiła to Saurielowi – o rodzinę się dba, a nie wsadza za kraty… I jeśli zrobił coś złego… coś okropnego… To nie zamierzała dopuścić, żeby coś mu się stało. Ona też była lojalna. A Rookwood… Cóż… Nie był jej rodziną – jeszcze. - Masz przed sobą całe życie. Nie dokładaj sobie sam pęt, które nie pozwolą ci rozwinąć skrzydeł – mógł z jej radą zrobić co tylko chciał.