Musieli trzymać się razem, aby mieć przewagę. W końcu nikt inny nie zrozumie ich lepiej, niż ci im podobni. Czystokrwiści mieli swoje zasady, którymi się kierowali od pokoleń. Mało kto był w stanie zrozumieć tradycję. Sama Trixie mimo swojego dosyć porywczego charakteru rozumiała to, że musi związać się z kimś sobie podobnym, aby jej rodzina rosła w siłę. Razem mieli większe szanse na to, aby ich władza trwała nadal w najdoskonalszej formie. Nie mogli pozwolić na to, żeby mugolacy za bardzo panoszyli się po ich świecie, który należał do nich od pokoleń. Ważne było to, aby łączyli siły i stawało się coraz bardziej potężni.
- Co prawda, to prawda. Działamy już trochę, nie sądzę jednak, żeby kowen był w stanie wyczarować coś takiego. - Siły natury? Dobre sobie. Prędzej Czarny Pan sięgnąłby po takie sztuczki, przynajmniej zdaniem Panny Black. - Oni są za słabi, mam wrażenie, że to sprawka naszego Pana, może dowiemy się niedługo czegoś więcej. - Liczyła na to, że uda im się znaleźć odpowiedzi u źródła, chociaż miała świadomość, że Lord Voldemort może nie mieć czadu na to, żeby opowiadać o tym, co tutaj zaszło takim pachołkom jak oni. Był stworzony do większych rzeczy.
Nie sądziła, że stwierdzenie śmierci może okazać się tak problematyczne, ale w końcu nie do końca tym się zajmowała. Stawiała pierwsze kroki w dziedzinie nekromancji, jednak nie była specjalistką. Zdecydowanie lepiej czuła się w urokach, z których korzystała na co dzień. Nie miała problemu z tym, żeby manipulować myślami innych ludzi. - Jakże bym mogła obrazić się na swojego Szwagra? - Przewróciła jedynie oczami, gdy usłyszała słowa Rabastana. - Uczą nas głównie tego, jak zgrabnie wyczyścić pamięć, a nie jak rozpoznać trupa mój drogi. - Postanowiła go uświadomić na czym polega jej praca.
- W takim wypadku na moje to on jest martwy. - Doszli już do tego wniosku razem, wspólnymi siłami, dobrze, że to właśnie z nim zjawiła się w lesie. Przynajmniej nikt obcy nie widział jej kompromitacji, tak to nie będą się przecież nikomu chwalić tym, że nie umieli rozpoznać trupa.
Dostrzegła zmianę koloru włosów przyjaciela. Zmartwiło ją to nieco, zastanawiała się czy aż tak go to poruszyło, a jeśli nie, to czym zostało to spowodowane. - Wszystko w porządku Rabastan? - Wolała zapytać, czy na pewno jest dobrze.
Ruszyli jednak dalej w głąb lasu. Niosąc nad sobą trupa, przy pomocy magii. Weszli dalej w las, Trixie jednak czuła, że jeszcze moment i będą musieli się wrócić. Ich siły były ograniczone, wolałaby aby nikt nie musiał ich później szukać w lesie.
Kiedy tak szli przed siebie usłyszała jakiś dźwięk. Szloch? - Chyba dochodzi stamtąd. - Uniosła prawą rękę, aby pokazać Rabastanowi drzewo, za którym coś zauważyła. - Musimy być ostrożni, najlepiej jakby nas nie zauważył. - Nie miała jeszcze pojęcia z kim, albo z czym mają doczynienia musieli podejść bliżej.