Mieszkanie Perseusa – Perseus Black & Vespera Rookwood

Gdyby tylko wiedział, przez jakie piekło przeszła, z pewnością postarałby się okazywać jej jeszcze więcej serdeczności i wyrozumienia niż do tej pory, był bardziej rycerski i zrobiłby wszystko, aby pokazać jej, że nie każdy mężczyzna jest jak jej byli mężowie. Że on nie jest jak tamci. Ale Perseus nie miał o niczym pojęcia i był po prostu sobą - ekscentrykiem z równie dziwaczną laską, który zarabiał na życie grzebiąc ludziom w głowach, miał osobliwe poczucie humoru pod którym maskował swe traumy i lęki oraz - co stanowiło największe przekleństwo w jego zawodzie - bardzo łatwo przywiązywał się do innych.
Bez względu na to, czy przeszłość Vespery była dla niego oczywista, czy też zasnuta mgłą tajemnicy, chciał sprawić, aby czuła się przy nim dobrze. Tak lekko, jak on czuł się w jej towarzystwie.
Pod wpływem jej kolejnych słów wstrzymał oddech; trwało to zaledwie kilkanaście sekund, choć Perseusowi wydawało się, jakby minęła cała wieczność. Czy ona naprawdę to powiedziała? Czy właśnie zasugerowała, że... Och nie, nie powinien zachowywać się jak zauroczony szczeniak, który analizuje każdy czyn i zdanie wypowiedziane przez swoją sympatię. Był na to zwyczajnie zbyt stary i zbyt zmęczonym życiem.
Nie robiąc sobie wielkich nadziei przyciągnął ją do siebie i złożył pocałunek na jej czole.
— Nie podejmę za ciebie decyzji — powiedział.

Koniec sesji