Temat zdecydowanie był delikatny. Victoria była w końcu przedstawicielem Ministerstwa na pozycji aurora i mogłoby to zostać odebrane jako oficjalne stanowisko Biura. Nie było nim. Zresztą… Poinformowała Moody, że myśli o takim wywiadzie, bo może to choć trochę uspokoi nastroje ludzi – rzecz jasna bez zdradzania tajemnic Departamentu. Ciekawość ludzka mogła jednak przysporzyć im kiepski pijar, jeśli czarodzieje zostaną jedynie z galopującymi domysłami, a nie jakąkolwiek prawdą czy relacją kogoś, kto bezpośrednio brał w tym wszystkim udział.
Sama skrzatka nieco płochliwie, ale z zainteresowaniem spoglądała na pana Lockharta – nie odzywała się jednak, tylko grzecznie podała co ma podać i zostawiła ich samych, gotowa teleportować się na wezwanie swojej pani. Była ubrana schludnie, w czysty fartuszek i ogólnie sprawiała wrażenie całkiem nieźle traktowanej.
- Spodziewałam się tego – przyznała. Tego wstępnego wywiadu odnośnie wydarzeń i jej jakże skromnej osoby. Głupio by było, jakby nawet nie wiedział z kim ma do czynienia – bo jak dopasować pytania i rozmowę do kogoś, o kim wie się tylko jak się nazywa oraz – teraz już – gdzie mieszka. Ta szczerość jednak rzeczywiście była całkiem mile widziana i Darcy dobrze myślał – to mogło mu się opłacić. - Och, tak – a to już ją akurat zdziwiło: że medycy chcieli rozmawiać o ich stanie. Z drugiej strony cały namiot huczał od plotek więc właściwie może komuś się chlapnęło za dużo. - Przez cały dzień byliśmy w dość kiepskiej kondycji. Nie chcieli nas wypuścić do wieczora i prawdę mówiąc wcale im się nie dziwię, bo przyznam szczerze, że po tym wszystkim byłam na tyle słaba, że ledwo trzymałam się na nogach – musiała się uwiesić na narzeczonym, ale cóż, przynajmniej mogła opuścić namiot. Dochodziła do siebie jednak przez kilka dni.
- Tak, Slytherin. O, naprawdę, był pan? A który rocznik? Może prowadziłam was pierwszy raz do pokoju wspólnego i tłumaczyłam co i jak – w końcu… Victoria była prefektem, taka też była ich rola – pomóc pierwszakom na początku, a zresztą nie tylko im. A Darcy wyglądał tak młodziutko, że łatwo było jej założyć, że jest młodszy od niej. Nie wiedziała nawet, że trafiła w dziesiątkę; była na ostatnim roku, kiedy Darcy zaczynał swoją przygodę w Hogawrcie. Jasne, to nie miało zbyt wiele wspólnego z całą historią, po która tutaj przyszedł, ale pozwalało nawiązać jakąś tam nić porozumienia. Rozluźnić się w trakcie rozmowy.
- Oczywiście – kobieta kiwnęła głową i zamilkła na moment, zastanawiając się jak najlepiej zacząć swoją opowieść. - Bębny ciągle brzmiały, najpierw zobaczyliśmy pięć słupów światła, zaraz po tym usłyszeliśmy krzyki, wrzaski wręcz. Na początku byłam sama, w tłumie wyłapałam Patricka, a Mavelle dopchała się do nas chwilę później. Ziemia zaczęła pękać, widziałam mignięcia, kiedy ludzie próbowali się teleportować. Śmierciożercy wzięli się znikąd. Spadające ciała mugoli zresztą też. Zrobił się straszny popłoch, ludzie zaczęli się tratować, zaklęcia śmigały, a wokół ognisk Beltane powstała ściana czarnego ognia – taki był sam początek. - Rozproszyłam magię jednego z tych świateł, które pojawiły się znikąd. A za chwilę jakiś Śmierciożerca nas odepchnął i wylądowaliśmy chyba najbliżej tego dziwnego ognia. Wtedy zrobiła się taka dziwna cisza. Ludzie uciekali chyba do Kniei, a brygadziści i aurorzy jakoś się podzielili, żeby opanować chaos. Byliśmy sami, ja Mavelle i Patrick – wokół nich nie było nawet Śmierciożerców.