- Pewnie taki był zamysł, zastanawiam się, czy się spodziewali, że to przyniesie aż takie szkody. - Nie bała się dzielić z Rabastanem swoimi wątpliwościami, ufała mu w pełni i wiedziała, że z nikim się tym nie podzieli. Wszak i oni jako poplecznicy Voldemorta mogli się zastanawiać nad słusznością wszystkich czynów, które były wykonywane.
- Oczywiście mój drogi, zawsze warto się angażować, kiedyś na pewno zostanie to dostrzeżone. - Wierzyła w to, że jeśli będzie działać, to Lord Voldemort to zauważy i kiedyś zostanie jednym z jego najbliższych sług, zależało jej na tym ogromnie.
Trixie była dumna z tego, że należała do grupy osób, które mogły wspierać Czarnego Pana. Potęga, jaką reprezntował, była czymś niespotykanym. Czuła, że zbliżał się moment, w którym dojdzie do władzy, wtedy cała reszta będzie żałowała, że nie chcieli na to pozwolić.
- Jak myślisz, dlaczego w ministerstwie jest tyle departamentów? - Spoglądała na Rabastana trochę nie dowierzając, że ma takie zdanie. - Lepiej, aby każdy był wyszkolony w wąskiej dziedzinie, bo wtedy będzie prawdziwym specjalistą, gdy ktoś zna się na wszystkim, to tak jakby znał się na niczym. - Podzieliła się z nim swoimi spostrzeżeniami, bo jej zdaniem zdecydowanie lepszą opcją było to, żeby każdy był szkolony pod kątem swojej specjalizacji. Nie było osób, które znały się na różnych dziedzinach, znaczy może były, ale wtedy ich wiedza na kazdy temat była raczej średnia. Ona uważała, że lepiej być wybitnym w jednej czynności.
Skoro wszystko było w porządku, nie zamierzała ciągnąć tego tematu, chociaż czuła, że nie jest z nią szczery. Zapytała, uzyskała odpowiedź, więc pozostawało się do niej zastosować. - Po prostu. - Jakby codziennie się tym zajmowali. W sumie nie miała nic przeciwko temu, że Lestrange podszedł do tego, jakby to było coś nietypowego. Trixie widziała w swoim życiu kilka trupów, ba sama spowodowała to, że byli martwi, więc jakoś sobie z tym widokiem radziła. Widok ciała zupełnie obecego człowieka nie zrobił więc na niej żadnego wrażenia. Umarł - trudno, nie on pierwszy i nie ostatni.
Przystanęła na moment, musiała dokładnie się zorientować o co chodzi. Ten szloch był przerażający, jednak nie do końca brzmiał jak człowiek. Wszystko wyjaśniło się, gdy dostrzegła sprawcę zamieszania - okazał się on być skrzatem domowym. Łkał nad ciałem swojego pana. Rabastan zaczął rozmowę ze stworzeniem. Zastanawiała się, jakie skutki to przyniesie. Posiadali w domu kilka skrzatów, które wiernie im służyły. Z tym również nie powinno być problemów.
Skrzat uniósł głowę znad ciała swojego pana i spojrzał na dwójkę obcych czarodziejów. - Nigdzie nie pójdę, mój pan... mój pan... muszę zostać z nim, odejdzie stąd. - Nie brzmiał specjalnie pozytywnie, jakby w ogóle nie zakładał, że może z nimi pójść.
Trixie spojrzała na Rabastana, nie zamierzała pozostawić tego w ten sposób. - Musimy go obezwładnić. - Szepnęła do niego tak, aby stworzenie ich nie słyszało.