04.08.2023, 20:14 ✶
- Poprawka. Byłabym wspaniałą ordynatorką Munga – sprostowała Florence bez fałszywej skromności. Minister Magii? Tak, Laurent miał rację, tym nie była zainteresowana. Obchodziło ją coś zupełnie innego. Co nie oznaczało, że nie chciała zajść wysoko. Nie pragnęła zmieniać całego świata, nie uważała się za bohaterkę, za to chętnie przeprowadziłaby kilka drobnych zmian w czarodziejskiej klinice.
Chociaż wiele osób w szpitalu by się z nią nie zgodziło. I z całą pewnością niejeden młody student Akademii albo nawet pacjent, który miał kontakt z panną Bulstrode, na słowa Laurenta odnośnie błogosławieństwa, czym prędzej wzywałby uzdrowicieli z Lecznicy Dusz. Ewentualnie Brygadę Uderzeniową, aby poinformować, że Florence rzuciła na niego jakieś nielegalne zaklęcie.
Prawie się nie ruszała, gdy czesał jej włosy. Kasztanowe, średniej długości, sięgające mniej więcej do łopatek, idealna długość dla kogoś, kto nie miał dużo czasu na ich pielęgnację, a jednocześnie lubił schludne fryzury takie jak warkocz czy wysokie upięcie. Gdyby pozostawiła je samym sobie, lekko by się kręcił, ale Florence nie tolerowała takich rzeczy i zwalczała to kręcenie za pomocą odpowiednio dobranego szamponu.
Nie odpowiedziała już na jego słowa. Bo krótko mówiąc, obojgu im było przykro: że tak wyglądał świat, w którym żyli. Że zdarzały się w nim takie rzeczy. A Florence przeżyła już dość lat, by wiedzieć, że nawet jeżeli ten mały fragmencik udałoby się naprawić, zawsze popsują się jakieś inne. Bo taka byż była ludzka natura.
– Też spodziewałam się, że coś pójdzie źle – przyznała tylko. I nie potrzebowała do tego jasnowidzenia. – Mam wrażenie, że to dopiero początek – dodała jeszcze, bezwiednie. Małe konflikty o władzę Nobyego Leacha. Marsz charłaków i kontrmanifestacja. Szepty tu i ówdzie w kuluarach. Florence niezbyt się tym interesowała, ale nie była głucha ani ślepa. Na razie jednak byli tutaj, w kuchni, oboje bezpieczni, więc kiedy podniosła się, odruchowo poprawiła nieco warkocz i ruszyła do jednej z szafek, na którą rzuciła wcześniej zaklęcie chłodzące.
– Sałatka z makaronem i warzywami – oświadczyła, wyciągając półmisek. Potraktowała go kolejnym czarem, tym razem ogrzewającym i rozłożyła porcję na dwa talerze. – Opowiedz, co dokładnie planujesz dla Forest – zaproponowała, wracając do stolika.
Na dziś wystarczyło już rozmów o charłakach, marszach i innych strachach.
Chociaż wiele osób w szpitalu by się z nią nie zgodziło. I z całą pewnością niejeden młody student Akademii albo nawet pacjent, który miał kontakt z panną Bulstrode, na słowa Laurenta odnośnie błogosławieństwa, czym prędzej wzywałby uzdrowicieli z Lecznicy Dusz. Ewentualnie Brygadę Uderzeniową, aby poinformować, że Florence rzuciła na niego jakieś nielegalne zaklęcie.
Prawie się nie ruszała, gdy czesał jej włosy. Kasztanowe, średniej długości, sięgające mniej więcej do łopatek, idealna długość dla kogoś, kto nie miał dużo czasu na ich pielęgnację, a jednocześnie lubił schludne fryzury takie jak warkocz czy wysokie upięcie. Gdyby pozostawiła je samym sobie, lekko by się kręcił, ale Florence nie tolerowała takich rzeczy i zwalczała to kręcenie za pomocą odpowiednio dobranego szamponu.
Nie odpowiedziała już na jego słowa. Bo krótko mówiąc, obojgu im było przykro: że tak wyglądał świat, w którym żyli. Że zdarzały się w nim takie rzeczy. A Florence przeżyła już dość lat, by wiedzieć, że nawet jeżeli ten mały fragmencik udałoby się naprawić, zawsze popsują się jakieś inne. Bo taka byż była ludzka natura.
– Też spodziewałam się, że coś pójdzie źle – przyznała tylko. I nie potrzebowała do tego jasnowidzenia. – Mam wrażenie, że to dopiero początek – dodała jeszcze, bezwiednie. Małe konflikty o władzę Nobyego Leacha. Marsz charłaków i kontrmanifestacja. Szepty tu i ówdzie w kuluarach. Florence niezbyt się tym interesowała, ale nie była głucha ani ślepa. Na razie jednak byli tutaj, w kuchni, oboje bezpieczni, więc kiedy podniosła się, odruchowo poprawiła nieco warkocz i ruszyła do jednej z szafek, na którą rzuciła wcześniej zaklęcie chłodzące.
– Sałatka z makaronem i warzywami – oświadczyła, wyciągając półmisek. Potraktowała go kolejnym czarem, tym razem ogrzewającym i rozłożyła porcję na dwa talerze. – Opowiedz, co dokładnie planujesz dla Forest – zaproponowała, wracając do stolika.
Na dziś wystarczyło już rozmów o charłakach, marszach i innych strachach.
Koniec sesji