- Możesz iść, nic się nie dzieje, Strzałko – Victoria odwróciła się i zwróciła do skrzatki, na moment zupełnie ignorując rozemocjonowanego Sauriela.
To nie było tak, że temat ją nie obchodził. Że był dla niej nieważny. Jakby na to nie patrzeć – spędzał jej sen z powiek i to dosłownie, bo czasami potrafiła się obudzić, niemal zlana potem, z uczuciem niepokoju, po prostu podskórnie wiedząc, że coś grozi Saurielowi. I nic, absolutnie nic, nie mogła na to poradzić. Oczywiście, że ją to wkurzało. Już nawet pal licho to, że tak ją do Sauriela ciągnęło, że chciała przy nim być, dotykać go… Powstrzymywała się. Ale jej życie wywróciło się do góry nogami i akurat TO był jej najmniejszy problem, choć może trudno było w to uwierzyć. Ale ta więź, cokolwiek ich połączyło… nie sprawiała, że musiała nauczyć się na nowo „żyć” – w zimnie, nie sprawiała, że ludzie rozpoznawali ją na ulicy, że miała więcej roboty w pracy, albo że mieszało jej się w głowie od nieswoich wspomnień. Prawdę mówiąc, przebywanie przy Saurielu sprawiało, że czuła się dobrze, lepiej, że robiła się spokojniejsza… Więc ze wszystkiego co się działo, to przeszkadzało jej zdecydowanie najmniej, dlatego obecnie… po prostu to akceptowała. Oprócz tych problemów ze snem bardziej to na jej życie nie wpływało, nie paraliżowało go.
- Jaki znowu lek, wysłów się w końcu – już mu powiedziała, czytała to rano. Były tam relacje dwóch kobiet, które opisywały swoje uczucia po miłosnym rytuale na sabacie. Uczucia, które targały też Victoria, więcej niż raz, więcej niż dwadzieścia razy. Było o tym, że niektórzy brali rozwód – ale ona i Sauriel rozwodu wziąć nie mogli, bo nawet nie byli małżeństwem, więc to raczej żadne rozwiązanie. Poza tym, czy więź rozróżniała, że ludzie się rozeszli? Chyba nie, skoro ich połączyła, a na razie byli dopiero zaręczeni.
Zabrał jej Proroka Codziennego i zaraz wcisnął w ręce drugą gazetę. Victoria najpierw bardzo uważnie spojrzała na Sauriela, a dopiero potem na tekst, który zaczęła czytać. Wróżka Aida blablabla. Jak dla Victorii – stek bzdur. Jakby to była prawda, to by to opublikowali w gazecie, którą się poważa, a nie w jakimś szmatławcu dla jebniętych.
- Z sensem – powtórzyła za nim i przekartkowała gazetę, by zerknąć na jej tytuł. Skrzywiła się wyraźnie, po czym otworzyła pisemko na jakiejś losowej stronie i spojrzała na artykuł. - „Niesamowity skandal w Ministerstwie Magii. Magiczna Kostka Rubika okazała się przywoływaczem demonów” – zaczęła czytać i przy tym nawet nie spojrzała na Sauriela. Po prostu zaczęła sobie pomalutku dreptać po pokoju. - „Wszyscy znają Magiczną Kostkę Rubika jako zabawną łamigłówkę, która wymaga cierpliwości i zdolności magicznych umysłów, ale czy wiesz, że pod pozornie niewinnym wyglądem kryje się mroczna tajemnica?” – jedno trzeba było przyznać, Victoria miała dobry głos do czytania. - „Ostatnio, Ministerstwo Magii w Wielkiej Brytanii zaczęło prowadzić dochodzenie w sprawie zaskakujących incydentów związanych z Magicznymi Kostkami Rubika. Okazuje się, że niektóre z nich stały się portalami do demonicznych wymiarów! To niewiarygodne odkrycie wstrząsnęło całą społecznością czarodziejów” – zatrzymała się tutaj i parsknęła. - Mhm, na pewno wstrząsnęło. Słuchaj dalej. „Podczas rutynowego testowania nowych zestawów Kostek Rubika, zespół badawczy Ministerstwa Magii odkrył, że niektóre z nich przechodzą niezwykłe zmiany, gdy zostają ułożone w specyficzny sposób. Nieświadomi niebezpieczeństwa, niektórzy magicy przypadkowo rozwiązywali te Kostki, a następnie znajdowali się w odmiennych wymiarach, gdzie demoniczne istoty próbowały ich uwieść” – kobieta zwinęła gazetę i z hukiem odłożyła ją na stolik obok fotela, na którym przycupnął Sauriel i pochyliła się do niego. - Takie rzeczy tam publikują. Gwarantuję ci, że w Ministerstwie nie było żadnego takiego skandalu i jest to totalnie wyssane z palca. I obok tego masz jakieś wynurzenia wróżki Aidy, która mówi, że wie jak przerwać rytuał. Ta? Pewnie do wczoraj nie wiedziała nawet, jak wiele osób się z tym problemem boryka, ale nagle zna odpowiedzi na wszystkie problemy – Victoria poprawiła wiązanie szlafroka i zmierzyła Sauriela surowym spojrzeniem. - Jak ją zapytasz to wydusi z ciebie pieniądze, potem zaproponuje wróżbę, powie ci o jakimś katastroficznym losie, potem wyciągnie jeszcze więcej kasy, żeby odwrócić zły los, a ty w to wszystko uwierzysz – dobrze, że był przygotowany na jej krytyczne spojrzenie, bo faktycznie się pojawiło. A teraz stała obok. Bardzo blisko. Opierała się dłonią o stolik, gdzie rzuciła szmatławcem.