Ostatni okres nie był dla niej najłaskawszy. Próbowała jakoś poradzić sobie z ogarnięciem Stanleya, którego matka odeszła niespodziewanie. Nie było to wcale takie proste, zważając na jej brak doświadczenia w podobnych sprawach. Robiła, co mogła aby go wesprzeć. Miała nadzieję, że jakoś sobie z tym poradzą, że razem są w stanie stawić czoła nawet takim przeciwnościom losu.
Po drodze musiała udawać na ślubie Kordelii, że wszystko jest w porządku, że jej życie wcale nie zaczęło się sypać. Szczególnie, że również na nią był skierowane oczy gości, była w końcu młodszą siostrą panny młodej. Musiała trzymać fason, jak zawsze próbowała zrobić wszystko, aby nikt nie zadawał niewygodnych pytań, co wcale nie było takie proste. Miało być dobrze, mieli już to za sobą, jednak powinna się spodziewać, że życie nie jest takie kolorowe.
Dwudziesty siódmy listopada okazał się być najgorszym dniem w jej życiu. Spędzała wieczór z siostrą i jej mężem. Jadła z nimi kolację, jako, że zaprosili ją do swojego nowego gniazdka. Miała świadomość, że Kordelia jest raczej średnio zadowolona z tego całego ślubu. Kto by nie był, skoro rodzice zaaranżowali mariaż. Mimo wszystko Martin wydawał się być naprawdę nieszkodliwym osobnikiem i Stella miała wrażenie, że mogą zbudować razem zgodne małżeństwo. Nie sądziła, że sprawy potoczą się w ten sposób.
Dwudziestego siódmego listopada straciła jedną z najbliższych osób w swoim życiu. Nie pomogła jej. Nie zauważyła, że potrzebuje pomocy. Znalazła ją w wannie. Nieżywą. Było za późno, żeby jej pomóc. Jej siostra - zimna jak lód, z oczami w których nie było już życia, które sama postanowiła sobie odebrać.
Stella nie wychodziła z domu. Wiedziała, że nie są na tyle anonimowi, żeby ten skandal nie przeszedł bez echa. Pogrzeb miał się odbyć za kilka dni. Będzie musiała się na nim pojawić, aby towarzyszyć Kordelii w tym ostatnim dniu. Póki co jednak nie opuszczała swojego mieszkania. Siedziała w łóżku w towarzystwie kilku butelek. Radziła sobie, jak mogła z tym, z czym przyszło jej się mierzyć. Alkohol skutecznie znieczulał. Powodował, że sen mógł przyjść chociaż na chwilę. Sny nie były przyjemne, ciągle przychodziła do niej wizja Kordelii w wannie. Nie potrafiła z tym nic zrobić. Nie rozmawiała również z nikim od kiedy ją znalazła. Nie powiedziała ani słowa. Czuła się winna temu wszystkiemu. Powinna dostrzec, jaka była nieszczęśliwa - nie zauważyła jednak tego.