[12.1970] winter wonderland | Trixie & Tony

Oczy jawnie znudzonego młodzieńca co rusz zerkały za jedną z szyb sali, w której odbywało się przyjęcie. Które to w tym miesiącu? Nie pamiętał. Wszyscy zdawali się przesiąknięci zbliżającymi się świętami, w powietrzu roznosił się zapach pierniczków i cynamonu, a dodatkowo zamożni czarodzieje, chcąc raz w roku okazać szczodrość oraz empatię, organizowali zbiórki lub licytacje, aby pomóc sierocińcom. Musiał to być, bo Stanley sobie tak wymyślił i sam nie miał chęci lawirować wśród towarzystwa, a do tego jest ostatnio otrzymany awans na pełnoprawnego komornika sprawiał, że wedle zwyczaju skorowidza, należało się pochwalić. A czarodzieje chwalili się wszystkim, od dzieci wystawionych niczym psy na wystawach, poprzez sakwy pełne galeonów, potężne zaklęcia lub kolejną inwestycję, która miała przynieść miliony i coś dobrego społeczeństwu. Pierdolenie. Jakby mieli zrobić coś dobrego, to zlikwidowaliby klauzule tajności lub nie zapraszali tych pajaców, zdrajców krwi paskudnych, do których musiał się uśmiechać.
Nie mógł narzekać na brak zainteresowania czy towarzystwa, Anthony umiał lawirować wśród towarzystwa i czarować łobuzerskim, wciąż odrobinę chłopięcym błyskiem w oczach. Kiedyś jedna czarownica, z którą miał przyjemność się bliżej poznać, powiedziała mu, że kurwiki w oczach i coś mrocznego, a to najwyraźniej na kobiety działało. Dzięki temu nie było nudno. Westchnął, wracając uwagą do rozmowy, popił swój koniak. Łapał się na tym, że zerkał co rusz w stronę jednej z córek rodu Black, o ciemnych włosach i sukience w kolorze wytrawnego wina. Nie widział jej tu wcześniej, nie kojarzył jej też ze szkoły. Zwilżył usta z błyskiem w oczach, zaraz jednak odwracając się do czarodzieja, który pierdolił coś o oszustwach w deklaracjach majątku, które ostatnio tak często się pojawiały. Sam pewnie robił to samo, stary idiota. Dopił trunek, odstawiając pustą szklankę kelnerowi, a potem poprawił rękawy od swojej marynarki, ignorując jeden kosmyk, który z ułożonej fryzury opadł mu na czoło niesfornie, przepraszając. Niczym łowca, ruszył w stronę balkonu, gdzie wymknęła się interesująca go zwierzyna, dyskretnie przymykając za sobą drzwi.
Czy Stasiek miałby z tym problem? Chyba nie, była z dobrej rodziny i Tosiek był prawie pewien, że walczącej w słusznej sprawie z ich wspaniałym przywódcą. Gorzej, jeśli byłaby jakaś proszlamowa, taka czarna owca w rodzinie Black, lub może biała? Zlustrował ją wzrokiem bezczelnie, stojąc za nią, gdy tak opierała się o balustradę. Wyjął z kieszeni marynarki papierosa, wsunął sobie do ust i podpalił, zaciągając się głęboko, a potem zsunął materiał z ramion i bez słowa narzucił jej na plecy i ramiona, chroniąc przed chłodem oraz płatkami śniegu, które zaczęły lecieć z ciemnego i szarego nieba. Omiótł wzrokiem widok malujący się z tarasu, opierając się obok niej, wpuszczając dym wstrzymany w płucach. Nie spojrzał jednak na nią, wolną dłonią poprawiając szelki przy śnieżnobiałej koszuli, a na jednym z palców błysnął rodowy sygnet. -Wyglądasz, jakbyś już miała dość. - zaczął w końcu, pozwalając sobie na kolejne pociągnięcie papierosa, czując przyjemność od smaku tytoniu roznoszącego się w ustach, wciąż wymieszanego z nutą spożywanego przez niego wcześniej koniaku. Obrócił głowę w jej stronę, zlustrował jej twarz od góry do dołu, wysuwając dłoń w jej stronę, aby zgarnąć opadający kosmyk włosów, który chciał chyba przykleić się jej do ust. Buzie miała ładną, oczy zawzięte. To dobrze, nie wyglądała na nudną, być może to skurwiałe przyjęcie nie będzie tak tragiczne. Już i tak musiał pozbyć się pieniędzy, bo przecież Borignowie musieli wesprzeć — oczywiście za radą Stanleya — sieroty czy inne nieszczęścia życiowe. - Znam kilka sztuczek, które zapewniają dobrą zabawę, Panno Black. - dodała jeszcze z łobuzerskim wzruszeniem ramion, pozwalając sobie na puszczenie jej oczka. Mężczyzna wyprostował głowę, cofając dłoń i strzepując popiół z końca fajki, obserwował, jak żar znikał w powietrzu.