Wielu pewnie zazdrościło im tego życia. Mogli bywać na przyjęciach, zawsze ślicznie ubrani, zadbani, mieli pieniądze, najlepsze trunki, jedzenie. Czego więcej można by chcieć do szczęścia? Fałsz. Miejsca jak te były nim przepełnione. Uśmiechali się do siebie; sztucznie. Starali się spełniać oczekiwania postawione im przez rodziny, aby tradycja nadal miała rację bytu. Musieli pracować na swoje pozycje, utrzymywać pozytywne stosunki z odpowiednimi osobami, żeby cały ten świat nadal miał pewien porządek. Ustalony dawno temu. Liczyło się to, aby czystokrwiści nadal pozostawali u władzy. Dzięki temu mogli zajmować najlepsze stanowiska w ministerstwie, mieć wpływ na wszystko, co się działo. To było ważne. Istotne, by plebs wiedział, że nie może im tego zabrać. Dlatego też przedstawienie musiało trwać, a oni starali się w tym wszystkim odnaleźć. W końcu kiedyś przejmą pozycję swoich rodziców, to oni byli przyszłością.
Uśmiechali się do tych, którzy pojawili się tutaj mimo tego, że nie należeli do rodzin z tym jedynym, słusznym statusem. Musieli udawać, że są równie ważni, bo udało im się dorobić, świadomi czarodzieje jednak wiedzieli, że nigdy nie będą w stanie dorównać tym, którzy pracowali nad tym od pokoleń. Byli przekonani o swojej wyższości, co nie powinno nikogo dziwić, grali w te grę od lat, nikt nie był im w stanie dorównać.
Na szczęście Czarny Pan wiedział kto naprawdę się liczy. Zdawał sobie sprawę, które rodziny mają realny wpływ na to, co działo się w magicznym świecie, dlatego też panna Black była pewna, że już niedługo, znowu staną na piedestale. Powrócą stare porządki, a szlamy przestaną się panoszyć.
Rozmyślała o tym wszystkim, kiedy stała na balkonie. Cieszyła się, że niedługo dojdzie do zmian. Ludzie zaczną się ich bać. Ponownie będą na szczycie. Było to ważne dla niej, wpajano jej od najmłodszych lat życia, aby znała swoje miejsce. Czuła więc pewną wyższość dzięki temu, co jej mówiono, uważała się za lepszą, jakby to, kim byli jej rodzice miało aż takie znaczenie. Jej zdaniem miało, tak samo jak zdaniem wielu innych, czystokrwistych czarodziejów, którzy nie chcieli stracić swojej pozycji na rzecz tych, którzy wpraszali się do ich świata.
Usłyszała otwierające się drzwi balkonowe. Była ciekawa, kto postanowił jak ona zaczerpnąć świeżego powietrza. Nie zdawała sobie sprawy, że wypatrzył ją sobie jak zwierzynę. Zresztą gdyby nawet, to czy faktycznie miała zostać ofiarą? Bliżej jej było do wilczycy niżeli niewinnej łani. Aparycja bywała myląca, pod piękną buzią mógł czaić się morderca.
Miała chęć odwrócić się, aby zobaczyć kto ją tutaj nawiedził, póki co jednak postanowiła tego nie robić. Lubiła niespodzianki, niepewność. Dodawały kolorów. Czekała na kolejny ruch osoby, która się tutaj znalazła.
Jak na razie nie odezwał się ani słowem. Poczuła, że zaczyna się robić chłodno. Śnieg prószył delikatnie. Zrobiło się naprawdę malowniczo, jak w bajce. Do jej nozdrzy dotarł zapach dymu papierosowego. Nie przeszkadzał jej jakoś specjalnie. Ktoś najwyraźniej przyszedł tutaj, aby sobie ulżyć na chwilę. To mógł być powód.
Wtedy zupełnie znienacka poczuła ciężar na ramionach i ciepło, całkiem przyjemne zważając na to, że chłód zaczął jej powoli już doskwierać. Dopiero wtedy uniosła spojrzenie, aby zobaczyć z kim ma do czynienia.
Mężczyzna, twarz jednak nic jej nie mówiła, co było nawet interesujące zważając na to, że była częstym gościem na podobnych przyjęciach i znała raczej większość gości. Wpatrywała się w niego krótką chwilę, po czym ponownie oparła się o balustradę. Zwilżyła usta winem, które miała w kieliszku.
- Ty za to wyglądasz, jakbyś szukał szczęścia. - Nie do końca spodobał się jej ten komentarz. Poczuła się, jakby została przyłapana na czymś, co nie przystoi. Powinna przecież bawić się najlepsze wśród tego tłumu, który znajdował się w środku. Spoglądała na niego niepewnie, nie miała pojęcia, jakie miał zamiary. Delikatnie drgnęła, kiedy dotknął jej policzka, że też ten cholerny, niesforny kosmyk znowu musiał dać o sobie znać. - Czy powinnam to potraktować jako komplement? - Zapytała jeszcze, bo nie dawało jej to spokoju, ten jego komentarz.
Starała się nie dać po sobie znać, że nieco ją to zdezorientowało. Uśmiechnęła się za to dosyć sztucznie, jak gdyby nigdy nic. Lustrowała go wzrokiem, mógł poczuć ciężar jej spojrzenia. - Naprawdę? Czy to zaproszenie do zabawy? Lepiej, żeby nie rzucał pan słów na wiatr. Moje oczekiwania mogą okazać się zbyt duże, a nie lubię się rozczarowywać. - Była pewna siebie, mimo swojego młodego wieku zawsze wiedziała, czego chce.