[11.05.72, Walia, wykopaliska] Pochłonie nas ziemia

O nie, nie, nie... To zdecydowanie nie wróżyło dobrze! Przesuwając różdżkę w powietrzu, w pewnym momencie dostrzegł pewien ruch pośród podniszczonych struktur korytarza. Zmrużył oczy i nachylił się do przodu, licząc, iż uda mu się dostrzec to, co przykuło jego uwagę. Szczur? Mysz? Nietoperz? A może jakieś inne magiczne tałatajstwo? Ciężko stwierdzić. Równie dobrze to mógłby być duch, pomyślał ponuro, robiąc kilka kroków do przodu...
I to był błąd. Być może to nie ruch Macmillana sprawił, że chmara owadów zaczęły wylatywać spomiędzy skał, lecąc prosto na nich, jednak mężczyzna momentalnie poczuł się winny. I wyraził to w dosyć charakterystyczny sposób... Rzucając się na ziemie i celując różdżką w sufit, nie mając nawet bladego pojęcia, czy w czymkolwiek mu to pomoże. Dopiero po chwili zdał sobie sprawę, że Cathal i Ulysses aż tak bardzo nie panikowali.
Tym sposobem, gdy się podniósł, robale były już stosunkowo blisko, a Sebastian w przypływie odwagi (lub głupoty) postanowił przy użyciu magii Kształtowania wytworzyć coś na kształt fali kinetycznej, które odepchnęłaby rój tam skąd przyszedł... Pytanie tylko, czy mu się to uda?

(Kształtowanie) Fala kinetyczna x2

Rzut N 1d100 - 10
Akcja nieudana

Rzut N 1d100 - 86
Sukces!