12.08.2023, 00:47 ✶
Sen nie przychodził.
Zamknięte powieki nie wyłapywały ani krztyny światła. Do uszu dotarła wpierw odkręcona woda, a dopiero później kroki, ruchy. Przewrócił się na drugi bok, z myślą, że powinien był wstać, że nie chce spać w splamionej własną krwią marynarce.
Był na to zbyt zmęczony. Nie chciało mu się ruszyć. Rozleniwione kończyny nie słuchały, umysł błądził po meandrach wspomnień dzisiejszego wieczora. Przystawał przy intensywniejszych, rozkładał je na czynniki pierwsze. Uczucie niedostatku wzmagało łaknienie, przysparzało o suchość w gardle. Niespełnione pragnienia rozpływały się w ciemnym pokoju jak wyraz ciemnych oczu pod naporem spojrzenia tych lodowato niebieskich.
Obudził się w środku nocy, łapczywie wciągając powietrze w płuca, z nieprzyjemnym dreszczem niepokoju na plecach. Serce biło mu, rozszalałe, jakby właśnie przebiegł maraton. Nie mógł sobie przypomnieć, co takiego nawiedziło go we śnie, acz nie chciał do tego wracać. Lepkość potu osadzona na skórze wsiąkała we wczorajszy materiał. Kręcone włosy miał wygniecione. Dopiero wtedy zdecydował się na pójście do łazienki. Nie wiedział która była godzina, nie był pewien co Desmond robi - czy śpi? Był na to zbyt rozproszony. Liczyło się tylko zmycie z siebie uczucie nieokiełznanej paniki, która przyszła niespodziewanie i nagle, wyciągając go z objęć Morfeusza.
Drugi raz obudził się dopiero nad ranem, o wiele spokojniej. Wpadające przez szpary zasłony promienie wilgotnego, deszczowego dnia dotarło do zasłoniętych powiekami oczu, zanim te były w stanie dostrzec całość pokoju.
Odetchnął mrukliwie słysząc znajomy głos, wciąż pogrążony w przyjemnym półśnie. Kanapa była zbyt twarda, aby przynosić na myśl miękkość pościeli, w której mógłby dzielić poranne fantazje. Drugi oddech wypuścił z siebie szczyptę rozczarowania.
– Za co mnie przepraszasz – mruknął, dopiero teraz otwierając oczy i dostrzegając, że Desmond siedzi na fotelu. Zamrugał parę razy i przetarł oczy.
Pomieszczenie miało o wiele świeższy zapach niż poprzedniego wieczora. Ostry zapach whisky zmieszał się z poranną rześkością, Oleander zmarszczył nos. Nie czuł odrazy, a jedynie nie spodziewał się takiej intensywności alkoholu.
Był ostatnią osobą do oceniania picia o poranku. Gdyby mógł zaczynałby większość dni od martini (a mógł, więc zaczynał).
Nie miał na sobie spodni, które rzucił przed zaśnięciem na oparcie kanapy. Niespecjalnie mu to przeszkadzało, podniósł się do siadu, przeciągając się. Całkowicie niewzruszony tym, że blondyn mógłby go obserwować. Przecież nie było w tym nic złego; tego chciał, jego spojrzenia na sobie.
Postanowił zachowywać się tak, jakby nic się między nimi nie wydarzyło. Wyciągnął dłoń w jego stronę, aby podał mu szklankę z trunkiem, ewentualnie butelkę. Nie był pewien czy właśnie to Malfoy miał na myśli przez śniadanie, ale jego dziewiętnastoletni żołądek nie przypomniał sobie jeszcze o istnieniu innych pokarmów.
Zamknięte powieki nie wyłapywały ani krztyny światła. Do uszu dotarła wpierw odkręcona woda, a dopiero później kroki, ruchy. Przewrócił się na drugi bok, z myślą, że powinien był wstać, że nie chce spać w splamionej własną krwią marynarce.
Był na to zbyt zmęczony. Nie chciało mu się ruszyć. Rozleniwione kończyny nie słuchały, umysł błądził po meandrach wspomnień dzisiejszego wieczora. Przystawał przy intensywniejszych, rozkładał je na czynniki pierwsze. Uczucie niedostatku wzmagało łaknienie, przysparzało o suchość w gardle. Niespełnione pragnienia rozpływały się w ciemnym pokoju jak wyraz ciemnych oczu pod naporem spojrzenia tych lodowato niebieskich.
Obudził się w środku nocy, łapczywie wciągając powietrze w płuca, z nieprzyjemnym dreszczem niepokoju na plecach. Serce biło mu, rozszalałe, jakby właśnie przebiegł maraton. Nie mógł sobie przypomnieć, co takiego nawiedziło go we śnie, acz nie chciał do tego wracać. Lepkość potu osadzona na skórze wsiąkała we wczorajszy materiał. Kręcone włosy miał wygniecione. Dopiero wtedy zdecydował się na pójście do łazienki. Nie wiedział która była godzina, nie był pewien co Desmond robi - czy śpi? Był na to zbyt rozproszony. Liczyło się tylko zmycie z siebie uczucie nieokiełznanej paniki, która przyszła niespodziewanie i nagle, wyciągając go z objęć Morfeusza.
Drugi raz obudził się dopiero nad ranem, o wiele spokojniej. Wpadające przez szpary zasłony promienie wilgotnego, deszczowego dnia dotarło do zasłoniętych powiekami oczu, zanim te były w stanie dostrzec całość pokoju.
Odetchnął mrukliwie słysząc znajomy głos, wciąż pogrążony w przyjemnym półśnie. Kanapa była zbyt twarda, aby przynosić na myśl miękkość pościeli, w której mógłby dzielić poranne fantazje. Drugi oddech wypuścił z siebie szczyptę rozczarowania.
– Za co mnie przepraszasz – mruknął, dopiero teraz otwierając oczy i dostrzegając, że Desmond siedzi na fotelu. Zamrugał parę razy i przetarł oczy.
Pomieszczenie miało o wiele świeższy zapach niż poprzedniego wieczora. Ostry zapach whisky zmieszał się z poranną rześkością, Oleander zmarszczył nos. Nie czuł odrazy, a jedynie nie spodziewał się takiej intensywności alkoholu.
Był ostatnią osobą do oceniania picia o poranku. Gdyby mógł zaczynałby większość dni od martini (a mógł, więc zaczynał).
Nie miał na sobie spodni, które rzucił przed zaśnięciem na oparcie kanapy. Niespecjalnie mu to przeszkadzało, podniósł się do siadu, przeciągając się. Całkowicie niewzruszony tym, że blondyn mógłby go obserwować. Przecież nie było w tym nic złego; tego chciał, jego spojrzenia na sobie.
Postanowił zachowywać się tak, jakby nic się między nimi nie wydarzyło. Wyciągnął dłoń w jego stronę, aby podał mu szklankę z trunkiem, ewentualnie butelkę. Nie był pewien czy właśnie to Malfoy miał na myśli przez śniadanie, ale jego dziewiętnastoletni żołądek nie przypomniał sobie jeszcze o istnieniu innych pokarmów.
“Why can't I try on different lives, like dresses, to see which one fits best?”
♦♦♦