[03/1972] Crumpets – Desmond & Oleander

Alkohol wypił duszkiem i nawet się nie skrzywił. Po tym, ile razy rzygał w nocy, właściwie w ogóle nie czuł już swojego przełyku. Za to miał wrażenie, że nie był w stanie myśleć bez odrętwienia wywołanego upojeniem, więc jak już poczuł je raz, to nie potrafił z niego zrezygnować. Za każdym razem, gdy trochę przetrzeźwiał, jego umysł zaczynał ganiać w kółko, jak pies za swoim ogonem, mieląc bez końca te same dezorientujące pomysły.

Od kiedy Oleander był przytomny, uprzejmie utrzymywał spojrzenie na jego oczach, choć pod powiekami wciąż miał wypalony zarys jego rozluźnionej, śpiącej sylwetki i tego, jak nieświadomie poruszał przez sen biodrami.
– Nie drażnij mnie – odparł dopiero po chwili ciszy, jakby najpierw musiał się zastanowić.

Podał mu szklankę z whisky, zapobiegawczo obracając ją tak, aby chłopak mógł skorzystać z jej czystego brzegu.
Później ostrożnie wstał i ociężałym krokiem obszedł ławę, aby podnieść spodnie porzucone na brzegu kanapy. Mimo, że były brudne i pogniecione, to rozprostował ich nogawki, strzepnął je i złożył w równą kostkę tuż obok nagiego uda Oleandra; widać było, że nie mógł się powstrzymać.

Odruchowo zerknął na jego zmęczoną twarz, ale szybko uciął spojrzenie, przenosząc je na ścianę, na obraz.
Wyglądał na szczerze zaskoczonego, kiedy patrzył na wykrzywiony w trwodze pysk lisa rozrywanego szczękami smukłego ogara. Jakby dopiero teraz doszło do niego, jak trafną paralelą była ta scena do tego, co działo się tutaj w nocy.
– W jadalni. Crumpets – mamrotał w przestrzeń.

Bolało, aż piekło.
– Pójdziesz sam czy mam ci. Pomóc. – Brzmiało bardziej, jak groźba, niż cokolwiek innego.